Ο ΣΥΝΟΠΟΥΛΟΣ ΑΚΟΥΕΙ ΑΝΕΣΤΟΠΟΥΛΟ

Ο Ντίνος Συνόπουλος, πέρασε τα τελευταία εκατό λεπτά της ζωής του στο αυτοκίνητό του,  οδηγώντας στην Εθνική οδό Κορίνθου-Πατρών,  ακούγοντας τη ζωντανή ηχογράφηση της συναυλίας του Θάνου Ανεστόπουλου στο «Παλλάς», η  οποία –τι σύμπτωση!- διαρκούσε εκατό  λεπτά.

ΜΙΑ ΕΡΩΤΗΣΗ, ΡΕ ΜΗΤΣΟ

Ρε Μήτσο, τι σκέφτηκα χθες βράδυ; Τι σε ρωτάω, αφού δεν ξέρεις.  Τι θέση έπαιζες  κι έβαλες εκατό γκολ;  Δεξί εξτρέμ σε θυμάμαι, αλλά τόσα γκολ μόνο ένα σέντερ φορ μπορεί να βάλει. Μένω με την απορία. Μέτρησες κι εκείνο που πέρασε πάνω από τις πέτρες που είχαμε στήσει για δοκάρια; Το αμφισβητήσαμε, ως αντίπαλοι,  και τσακωθήκαμε, όχι μόνο οι δυο μας,  αλλά ολόκληρη η παρέα, ανάλογα σε ποια ομάδα έπαιζε σ’εκείνο τον αγώνα. Όχι ότι θα έκρινε κανένα πρωτάθλημα το αποτέλεσμα, αλλά για το γόητρο, ρε γαμώτο. Χωρίσαμε, δεν ξέρω κι εγώ για πόσο καιρό. Μετά μας τράβηξε το πηγάδι της ζωής και ξεχαστήκαμε. Να σε πάρω τηλέφωνο να σε ρωτήσω, τώρα που συρρικνώθηκαν οι ζωές μας,  δεν τολμώ. Τι τα θες και τα σκαλίζεις θα μου πεις, με το δίκιο σου, ποιο το όφελος να ξύνεις παλιές πληγές. Δεν αλλάζουν τη ζωή μας τέτοιες σκέψεις, περιφερειακές, και πολύ λέω, μόνο θρέφουν μια αδυνατισμένη μνήμη, που δεν έχει από που να πιαστεί, προσπαθώντας να κρατηθεί ζωντανή με τέτοια ερωτήματα, συνεσφιγμένα με  την ανείπωτη παραίτηση μας, που ούτε στον εαυτό μας τολμούμε να ομολογήσουμε.  Σημαδούρα της φθοράς, υποψιάζομαι.

Αλλά πάλι σκέφτομαι: Τι εκατό, τι ενενήντα εννιά. Το δέχομαι κι ανάβω κι άλλο τσιγάρο.

ΑΝΟΙΧΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΤΟ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ ΓΙΑΝΝΗ ΕΥΣΤΑΘΙΑΔΗ

Εμείς, οι αθλητές του δρόμου 110 μέτρων μετ’εμποδίων, με την επιστολή αυτή θέλουμε να εκφράσουμε τη διαμαρτυρία μας για τη μεροληπτική στάση του συγγραφέα  Γιάννη Ευσταθιάδη  προς τους αθλητές του δρόμου  100 μέτρων.

Του υπενθυμίζουμε ότι η διαφορά  δέκα μέτρων απόστασης που διανύουμε περισσότερο από τους συναθλητές μας,  δεν αποτελεί κριτήριο  ή λόγο ικανό να ακυρώσει  την λογοτεχνική καταγραφή  της δικής  μας αθλητικής επιλογής.Είμαστε κι εμείς  «σαν εγκιβωτισμένοι στις διαστάσεις του χαραγμένου με κιμωλία διαδρόμου», κ. Ευσταθιάδη. Σώματα που ακουμπάμε ιεροτελεστικά τα χέρια στη γη, αναπαριστώντας  μια προσευχή, όπως με ποιητική διάθεση αναφέρεστε στους συναθλητές μας  των 100 μέτρων. Ο καθένας από μας είναι ένας μικρός θεός,  όσο κι αν τα λόγια σας δεν εμπνέονται από τη δική μας προσπάθεια. 

Βέβαια, γνωρίζουμε ότι η αναφορά σας γίνεται με βάση την πρόθεσή σας  να γράψετε εκατό κείμενα για τον αριθμό 100. Άρα ο αποκλεισμός μας γίνεται με κριτήρια καθαρά λογοτεχνικά.  Αλλά θα μπορούσατε, όπως ακούσατε το φίλο σας Αχιλλέα, που υποστήριζε τον αριθμό 99, και αφήσατε το  κείμενο αριθμός 100 κενό,  σε μελλοντικό χρόνο, να στρέψετε το βλέμμα σας  και σε μας, να αφιερώσετε ένα κείμενο για τη δική μας επιλογή, αποκαθιστώντας την κατάφωρη αδικία που επιτελέσατε  στο  αγώνισμα που επιλέξαμε να συμμετάσχουμε.

Ευχαριστούμε για την προσοχή σας

Γιάννης Τσιρώνης

Παναγιώτης Νταής

Πέτρος Μουσόπουλος

Θανάσης Κριαράς

Παύλος Κούρτης

Διονύσης Περπινιάδης

Στάθης Ψαλτόπουλος 

Παναγιώτης Δούλος

Κώστας Παπαμανώλης

Δήμος Καρτερός

Δημοσθένης Παπαπέτρου

Κυριάκος Δελόπουλος

Πέτρος Πιπίνης

Βαγγέλης Νούσης

Η διαμαρτυρία αναφέρεται στο διήγημα του Γιάννη Ευσταθιάδη "Δρόμος 100 μέτρων" από το βιβλίο του "Εκατό".

Ο ΠΕΤΡΟΣ ΑΓΑΠΗΤΟΣ ΑΠΑΓΓΕΛΕΙ ΠΟΙΗΣΗ

Η ευρυμάθειά του ήταν τόση μεγάλη ώστε μπορούσε ν'απαγγείλει από στήθους τον εκατοστό στίχο όλων των ποιημάτων που δεν γράφτηκαν ποτέ.

ΤΡΕΞΙΜΟ

-Τρέξιμο, μόνο έτσι μπορείς να αποφύγεις το έμφραγμα, κ.Σωτηρίου. Να προσέχετε, βέβαια, τη διατροφή σας, εδώ έχω το διαιτολόγιό σας, αλλά τονίζω τη λέξη «τρέξιμο». Να τρέχετε, τουλάχιστον, μισή ώρα την ημέρα. Ο ρυθμός της άσκησης πρέπει, φυσικά, να είναι  αυξανόμενος.  Στόχος είναι η ταχύτητά σας να φτάσει τα εκατό χιλιόμετρα την ώρα. Μην με κοιτάτε έτσι, ο στόχος είναι εφικτός. Πολλοί πελάτες μου τα κατάφεραν, και τώρα με ευγνωμονούν.
Ο Σωτήρης Σωτηρίου, τρέχει, τρέχει κάθε μέρα μισή ώρα. Ακολουθεί το πρόγραμμα κατά γράμμα. Με το βλέμμα καρφωμένο στο κοντέρ του.


Ο πίνακας "The running Man" είναι του Kazimir Malevich

ΟΝΕΙΡΑ

Σύμφωνα με την Adallyn Pavlou, ψυχολόγο ερευνήτρια του πανεπιστημίου North of England, ένα όνειρο υπό προϋποθέσεις, με αρχή, μέση και τέλος, διαρκεί εκατό δευτερόλεπτα.

ΓΕΝΕΘΛΙΑ

Καλά τα καταφέρατε. Πιάσαν τόπο οι ευχές σας. "Χρόνια Πολλά! Να τα εκατοστίσεις!", "Πολύχρονος και στα εκατό!".
Να ξέρατε πόσο υποφέρω.

LA BOHEME

ΤΖΑΚ, Ο ΜΟΝΟΦΘΑΛΜΟΣ

Ο Τζακ ο μονόφθαλμος, είχε δύο αριστερά μάτια. Για να είμαι ακριβής, στη θέση τού δεξιού ματιού είχε  αριστερό μάτι. Έβλεπε, φυσικά, κι από τα δύο μάτια,  είχε περίφημη όραση, αλλά τo μάτι της δεξιάς πλευράς, λειτουργούσε σαν το αριστερό μάτι της αριστερής πλευράς. Ο Τζακ ο μονόφθαλμος μπορεί να είχε δύο μάτια, αλλά λειτουργούσαν σαν ένα. Οι γνωστοί του, λοιπόν, γνωρίζοντας την πάθησή του, κόντρα στην εικόνα τού προσώπου του, περισσότερο προσηλωμένοι στην ουσία,  αποφάσισαν να ονομάσουν τον Τζακ, μονόφθαλμο.

Το έμφυτο ελάττωμα του Τζακ είχε φυσικά επιπτώσεις στην επαγγελματική του ζωή. Ο ορατός κόσμος βρισκόταν πάντα αριστερά του. Η σφαιρικότητα του κόσμου είχε χαθεί , το ευρυγώνιο  πλάνο της ματιάς του περιοριζόταν στη αριστερή πλευρά του. Πυροβολούσε και σκότωνε όποιον βρισκόταν στην αριστερή θέση τού στόχου του, αποφεύγοντας κάθε κίνηση που θα φανέρωνε τη «μονοφθαλμία» του. Η παραμικρή άσκοπη κίνηση προς τ'αριστερά μπορεί να με προδώσει, ήταν το δόγμα του. Όσοι από τους αντιπάλους του αντιλαμβάνονταν την αδυναμία του να βλέπει δεξιά, μετατοπίζονταν στο ασφαλές μέρος της δεξιάς πλευρά του Τζακ, για να αποφύγουν τις σφαίρες του. Εκείνος όμως γυμνασμένος, με ταχύτητα αιλουροειδούς, βρισκόταν  δεξιά,  ώστε  ο αριστερά μετατοπισμένος αντίπαλος, σε αντίθετη φορά από τον Τζακ, βρισκόταν, αυτομάτως, στο γνώριμο αριστερό στοχευμένο πεδίο του Τζακ.

Αυτά βέβαια είναι λεπτομέρειες μπροστά στο απρόβλεπτο του θανάτου του. Ο Τζακ ο μονόφθαλμος είχε άδοξο τέλος. Το περιγράφει με φωτογραφική ακρίβεια, αν και δεν αναφέρει το όνομά του, ο Γιάννης Ευσταθιάδης στο διήγημά του «Instagram».  Βρέθηκε νεκρός, με το αυτοκίνητό του κατεστραμμένο,  στο 100ο χιλιόμετρο της Εθνικής Οδού, Κορίνθου - Πατρών, λίγα μέτρα μετά την πινακίδα με την ένδειξη, επικίνδυνη στροφή δεξιά.

"Instagram" σ.33 από το βιβλίο του Γιάννη Ευσταθιάδη "Εκατό"

ΜΕΓΑΛΟ ΣΑΒΒΑΤΟ

Ο Γιώργος Αρναούτογλου, συνταξιούχος τραπεζικός, βράδυ Μεγάλου Σαββάτου, λίγο πριν την Ακολουθία της Ανάστασης, του σωτηρίου έτους 1913, ανέβηκε, αν και υπέφερε από παραμορφωτική αρθρίτιδα, που τον ταλαιπωρούσε τα τελευταία χρόνια, τα εκατό σκαλιά της εκκλησίας του Αγ. Δημητρίου, κοινότητας Περαχώρας, χωρίς καμιά βοήθεια από τους συμπολίτες του. Η ακαμψία των ποδιών του δεν στάθηκε εμπόδιο στην απρόσκοπτη άνοδό του στον πρόναο της εκκλησίας, σαν μια μυστική δύναμη να τον κρατούσε ευθυτενή κι ανάλαφρο, βοηθώντας τον ν'ανέβει τα σκαλιά, με τη λάμψη του ανθρώπου που επελέγη από το Θεό να ενσαρκώσει τη Θεία Θέληση.

Βέβαια ορισμένοι αυτόπτες μάρτυρες, κατά δήλωσή τους, επεκτείνουν το θαύμα μέχρι την υπερβολή, αν υπάρχει υπερβολή στο θαύμα, υποστηρίζοντας ότι ο Γιώργος Αρναούτογλου είχε κομμένα και τα δύο του πόδια.

Ο πίνακας : The staircase"  είναι του Fernand Leger

ΜΕΓΑΛΗ ΠΕΜΠΤΗ

Κάθε χρόνο, την Μεγάλη Πέμπτη, έβαφε περισσότερα αυγά απ’όσα χρειαζόταν. Αυτή ήταν η μοναδική  γενναιοδωρία της, η απλοχεριά της. Φέτος , όμως, εκατό κόκκινα αυγά είναι υπερβολικός αριθμός για κάποιον που ζει μόνος.

Ο ΠΕΤΡΟΣ ΜΕΘΕΝΙΤΗΣ ΠΑΥΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΘΑΥΜΑΤΟΠΟΙΟΣ

Ο Πέτρος Μεθενίτης, ερασιτέχνης θαυματοποιός, μπουφετζής στο επάγγελμα, μετά το 100ο θαύμα του, αποσύρθηκε, ας την ονομάσουμε ενεργό δράση, δίχως να δώσει καμιά εξήγηση για την απόφασή του.

Ο πίνακας "Miracles Of Each Moment" είναι του  KAZUAKI TANAHASHI 

Ο ΣΑΝΤΣΟ ΒΛΑΣΤΗΜΑΕΙ

Άμα δεν παινέψεις το σπίτι σου....

https://bonsaistoriesflashfiction.wordpress.com/2016/04/17/spyros-paylou-o-santso-blastimaei/

ΣΧΟΛΙΟ ΤΡΙΤΟ ΓΙΑ ΤΟ "ΕΚΑΤΟ"

Ο Τζον Μόρτιμερ, πρωταθλητής Αγγλίας στο αγώνισμα 5000 μέτρων, στον τελικό του αγωνίσματος, κατά τη διάρκεια  των  Ολυμπιακών Αγώνων στο Καράκας, εκατό μέτρα πριν τον τερματισμό, ενώ βρισκόταν στη δεύτερη θέση, τουλάχιστον 15 μέτρα πίσω από τον προπορευόμενο Κενυάτη, Κινουσάου Αμπέλε, άρχισε, από την  υπερπροσπάθεια στο ντεμαράζ, να πλησιάζει τον αντίπαλό του,  χωρίς πια να πατά στο ταρτάν του στίβου, αλλά να ίπταται πάνω απ' το έδαφος, σαν δυο αόρατα φτερά να τον ταξίδευαν, λίγο πάνω από τον αγωνιστικό διάδρομο, και να τον έσπρωχναν, αβαρή, στην πρώτη θέση του αγωνίσματος.

ΣΧΟΛΙΟ ΔΕΥΤΕΡΟ

Έφτασε στο παράθυρό μου κι άρχισε να το κτυπά, επιτακτικά, με το ράμφος του. Το λυπήθηκα και του άνοιξα  να περάσει  μέσα. Αν και στην αρχή ήταν διστακτικό, μετά από κάποιες ανιχνευτικές κινήσεις, άρχισε να πετά, με περίτεχνους, ευρηματικούς σχηματισμούς, σαν να εκτελούσε κάποιο ακροβατικό νούμερο σε αγώνες επιδεξιότητας. Κεντούσε, αυτοσχεδιάζοντας, σχέδια με ομαλές καμπύλες και άναρχες ευθείες στον αέρα, περνώντας από το σαλόνι στην κρεβατοκάμαρα, μετά στην κουζίνα, το μπάνιο, επιθεωρώντας την ευταξία της μοναχικής ζωής μου. Μέχρι που έφυγε από το παράθυρο, που είχα αφήσει ανοιχτό, για να συναντήσει  τ’ άλλα εκατό πουλιά, που το περίμεναν, υπομονετικά, πάνω στα ηλεκτροφόρα σύρματα.  

ΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ ΓΙΑ ΤΟ "ΕΚΑΤΟ"

Εκατό πουλιά ήρθαν στο παράθυρο κι άρχισαν να το κτυπούν, επιτακτικά, με τα ράμφη τους. Το άνοιξα και το σπίτι γέμισε πουλιά. Άρχισαν να πετούν όλα μαζί, με περίτεχνους σχηματισμούς, σαν να εκτελούσαν κάποιο ευρηματικό, ακροβατικό πρόγραμμα, περνώντας από το σαλόνι στις κρεβατοκάμαρες, μετά στην κουζίνα, το μπάνιο, επιθεωρώντας την ευταξία της μοναχικής ζωής μου, μέχρι που χάθηκαν, φεύγοντας από το παράθυρο που είχα αφήσει ανοιχτό για την έξοδό τους.

Ο ΔΙΚΤΑΤΟΡΑΣ ΑΝΤΟΝΙΟ ΜΟΡΑΛΕΣ

Ο δικτάτορας Αντόνιο Μοράλες έφτασε στο παγοδρόμιο της πόλης μας παραμονή Πρωτοχρονιάς.  Επιθυμία του ήταν να παγοδρομήσει μαζί με τους άλλους συντοπίτες μας, δίνοντας κύρος στις εορταστικές εκδηλώσεις του Δήμου. Παράλληλα η παρουσία του ήταν μια προσπάθεια του καθεστώτος να δείξει  ότι βρίσκεται  κοντά στο λαό,  μια επίδειξη λαϊκισμού εκ μέρους του, χαρακτηριστικό, άλλωστε, όλων των στρατιωτικών καθεστώτων . Συνοδευόμενος από την ανώτατη στρατιωτική ηγεσία, τις τοπικές και θρησκευτικές αρχές, έφτασε στις εφτά η ώρα το βράδυ στο παγοδρόμιο.  Τον οδήγησαν στα αποδυτήρια, και στις επτάμιση ο Αντόνιο Μοράλες εμφανίστηκε  στην πίστα, φορώντας  στολή παγοδρόμου, σε μπλε και μαύρο χρώμα, μαζί με τα παγοπέδιλά του. Πατινάρισε  λίγο για να ζεσταθεί,  ν’αποκτήσει την αίσθηση του χώρου και όταν ήταν έτοιμος  άρχισε να εκτελεί το πρόγραμμά του. 

Αρχισε να  πατινάρει προς τα εμπρός με το δεξί πόδι, κρατώντας το αριστερό σηκωμένο στον αέρα μπροστά. Μετά κατέβασε  το αριστερό του  πόδι λυγισμένο στον πάγο, ενώ κρατούσε το δεξί στον  αέρα και προς τα πίσω. Πήδηξε με το στήθος προς τα εμπρός και, μετά τις περιστροφές, προσγειώθηκε με το δεξί πόδι στον πάγο, ενώ το αριστερό το κρατούσε πίσω στον αέρα.

Οι άλλοι ερασιτέχνες παγοδρόμοι, χαβαλετζήδες και περιέργοι,  που στην αρχή ήταν επιφυλαχτικοί, τώρα κοίταζαν τον Μοράλες με θαυμασμό. Το χειροκρότημα, πρώτα των στρατιωτικών, μετά των μελών του δημοτικού συμβουλίου, των παπάδων, τελευταίο, διστακτικό και πλαδαρό, των επισκεπτών,  τον έκαναν να συνεχίσει. Τώρα πατίναρε προς τα πίσω με σταυρωμένα και λυγισμένα τα πόδια , το αριστερό σταυρωμένο μπροστά από το δεξί. Μετά πήδηξε σηκώνοντας το αριστερό και ταυτόχρονα, πιέζοντας το δεξί στον πάγο. Με τους ώμους προς τα εμπρός, έκανε τις περιστροφές του, έχοντας σταυρωμένα τα πόδια , όπως στην αρχή του άλματος. Προσγειώθηκε με το δεξί πόδι, ενώ το αριστερό ήταν κρατημένο πίσω στον αέρα. 

Τώρα πια ο θαυμασμός ήταν απερίγραπτος και το χειροκρότημα αυθόρμητο. Όλοι είχαν ξεχάσει ότι  μπροστά τους βρισκόταν ένας αιμοσταγής δικτάτορας. Ο Μοράλες ενθουσιασμένος από την αποδοχή τού κόσμου επιχείρησε κάτι που είχε χρόνια να κάνει·ένα φλιπ.

Άρχισε να πατινάρει στον πάγο με το αριστερό πόδι προς τα εμπρός, ενώ το δεξί  ήταν  ελεύθερο μπροστά. Πάτησε  με το δεξί πόδι τον πάγο  πίσω από το αριστερό του πόδι . Μετέφερε όλο το βάρος από το αριστερό στο δεξί πόδι, με το οποίο πάτησε με δύναμη τον πάγο και τίναξε το κορμί προς τα πάνω.  Εδώ συνέβη το  ανεξήγητο, παράδοξο και μυστηριώδες γεγονός για το οποίο συζητούν στην πόλη μας μέχρι σήμερα. Μετά την δεύτερη περιστροφή, ο Μοράλες έμεινε στον άέρα, με το αριστερό πόδι πίσω από το σώμα του, ενώ το δεξί είχε πάρει θέση προσγείωσης, ακίνητος, σαν  παγωμένη εικόνα τηλεοπτικής λήψης. Μετά την πρώτη έκπληξη, ο πρώτος που έφτασε κοντά του ήταν ο αρχηγός του στρατιωτικού επιτελείου. Κοίταξε τον μαρμαρωμένο Μοράλες, που στεκόταν μισό περίπου μέτρο ψηλά από τον πάγο, με την ένταση της προσπάθειας στο πρόσωπό του. Πλησίασε ακόμη περισσότερο, άπλωσε το χέρι του να πιάσει το ακίνητο σώμα, που έδειχνε να έχει χάσει κάθε ίχνος ζωής και το χέρι του ένιωσε την παγερότητα  του άψυχου σώματος. Προσπάθησε να τραβήξει τον Μοράλες από την ιπτάμενη θέση του, αλλά δεν τα κατάφερε, λες και κάτι ανάμεσα στα παγοπέδιλα και την πίστα του παγοδρομίου, αόρατο και συμπαγές, τον εμπόδιζε. Ζήτησε τη βοήθεια των στρατιωτικών και των επισήμων που παρακολουθούσαν αμήχανοι την προσπάθειά του. Όμως παρόλη την προσπάθεια τους, ο Μοράλες στεκόταν ακίνητος αλλά  περιστροφικός πάνω στο αόρατο βάραθρό του. 

Έτσι έμεινε μέχρι την πτώση του δικτατορικού καθεστώτος, αφού το παγοδρόμιό μας χρησιμοποιήθηκε ως μαυσωλείο προς τιμήν του, μέχρι να καταστραφεί  κατά την διάρκεια βίαιων διαδηλώσεων ενάντια στο αντιδημοκρατικό καθεστώς που τον είχε διαδεχθεί.

Ο πίνακας "A General" είναι του Fernando Botero

CARMEN

Προτείνω λόγω Εθνικής Εορτής, την "προκλητική" αλλά υπέροχη "Carmen", από την Όπερα της Λυών. Δυνατά τα γκάζια, ανοιχτά τα παράθυρα να καλύψουμε τα εμβατήρια, τους ήχους και τα αισθήματα της εθνικής υπερηφάνειας.

Έρωτας, πάθος, θάνατος!

 Με Γαλλικούς υπότιτλους

Ο ΤΙΜΟΘΕΟΣ

Ο Ιερώνυμος Σκευοφύλακας, μεσήλικας, φούρναρης στο επάγγελμα, μελαχρινός, ψηλός, αδύνατος, επιστρέφοντας από μια σύντομη επίσκεψή του στο Άγιον Όρος, έφερε μαζί του ένα μπασταρδεμένο Χάσκυ, τον Τιμόθεο, ο οποίος, κατά ομολογία του Ιερώνυμου, εμόναζε στη μονή Εσφιγμένου, μαζί με τους μοναχούς και κάνα δυο ακόμα σκυλιά, τα οποία φώναζαν, περιέργως, Τομ και Τζέρυ.

Ο Τιμόθεος εξασκημένος στο μοναστικό  βίο, ακολούθησε ευλαβικά και με συνέπεια,  κατά την διάρκεια της κοσμικής ζωής του, τους κανόνες της μοναστικής ζωής, όπως αρμόζει σ’ένα σκύλο, που μαθήτευσε στους περιορισμούς, τις διδαχές και τους κανόνες  του μοναχικού βίου. Ο Τιμόθεος νήστευε κατά την διάρκεια της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, των Χριστουγέννων, της Παναγίας, των Αγίων Αποστόλων, την παραμονή των Θεοφανείων, την ημέρα της ύψωσης του Τιμίου Σταυρού, και στις 29 Αυγούστου. Τις μέρες της νηστείας γινόταν βετζετέριαν.  Έτρωγε βέβαια, αλλά σπάνια, διάφορες λιχουδιές, που του αγόραζε ο Ιερώνυμος, οι οποίες δεν περιείχαν ζωικές ουσίες, τις οποίες αναγνώριζε από την όσφρηση. Γάβγιζε όταν έβλεπε τον Ιερώνυμο να παραβαίνει, κρυφά, τις  θρησκευτικές διδαχές περί νηστείας, επαναφέροντας το αφεντικό του στην θρησκευτική τάξη.

Ο Τιμόθεος παρακολουθούσε την  περιφορά του Επιταφίου, παρευρισκόταν στη γιορτή της Ανάστασης, χωρίς να τρομάζει από τα πυροτεχνήματα και τα βαρελότα. Kάθε Κυριακή, ανεξαρτήτως καιρικών συνθηκών, στεκόταν στα σκαλιά της εκκλησίας, παρακολουθώντας τη Θεία Λειτουργία από τον προαύλιο χώρο. Αρκετές φορές, όταν κατάφερνε να πάρει την άδεια του Ιερώνυμου, παρακολουθούσε τις ακολουθίες του Όρθρου και του Εσπερινού, στυλώνοντας τ’ αυτιά του στα μεγάφωνα που μετέδιδαν, παραμορφωμένα, το τελετουργικό, ρίχνοντας κλεφτές ματιές στο εσωτερικό της εκκλησίας. Ο Ιερώνυμος , πολλές φορές αναγκαζόταν να τον κλείνει στο σπίτι, για να περιορίσει τις θρησκευτικές δραστηριότητες του, αλλά τελικά υπέκυπτε στο κλάμα και το παραπονεμένο ύφος τού Τιμόθεου και τον έδιωχνε, με την ευχή του.

Ο Τιμόθεος απείχε από τη σεξουαλική ζωή, παρά τις προκλήσεις, που εδώ που τα λέμε, δεν ήταν λίγες. Αρκετές φορές ο Τιμόθεος έβλεπε στον ύπνο του τον ηγούμενο της μονής Εσφιγμένου, που τον φρόντιζε τα χρόνια της παραμονής του στη μονή, και ξυπνούσε τρομαγμένος. Ανήσυχος γυρνούσε στα δωμάτια, μέχρι να αντιληφθεί ότι η μορφή τού ηγουμένου ήταν όνειρο, και ξάπλωνε να κοιμηθεί ξανά. Έγλυφε τις εικόνες του Αγίου Νεκταρίου και της Αγίας Αικατερίνης, που ο Ιερώνυμος είχε τοποθετημένες στο πάνω ράφι της βιβλιοθήκης, απαιτώντας, γαβγίζοντας δηλαδή, από τον Ιερώνυμο να τις κατεβάζει κάθε πρωί όταν ξυπνούσε, και κάθε βράδυ πριν κοιμηθεί, για να τις ασπαστεί με τη ροδαλή γλώσσα του.

Δεν γνωρίζει κανείς αν αυτές οι ενέργειες του Τιμόθεου ήταν αποτέλεσμα εξάσκησης ή οφείλονταν σε κάποιο μεταφυσικό γεγονός. Το μόνο σίγουρο είναι ότι όταν ήρθε στην πόλη μας,  δεν ήξερε να κάνει το σταυρό του. Φαίνεται πως οι μοναχοί τού Αγίου Όρους δεν είχαν την υπομονή να τον μάθουν ή θεωρούσαν ασέβεια ένα ζώο να κάνει το σταυρό του. Την ικανότητα αυτή την απέκτησε, μετά από μεγάλη προσπάθεια και  υπομονή του Ιερώνυμου, ο οποίος δεν μπορούσε να συμβιβαστεί με την ιδέα ότι ένας σκύλος από το Άγιον Όρος δεν ήξερε να κάνει το σταυρό του, απορρίπτοντας, κατηγορηματικά, την εκδοχή της ασέβειας της σκέψης του. Πίστευε ότι να κάνουμε το σταυρό μας είναι αναπόσπαστο κομμάτι της θρησκευτικής λατρείας. Κατάφερε, μετά από πολύ χρόνο και κόπο, να μάθει στον Τιμόθεο να σηκώνεται στα δυο του πόδια, να φέρνει το δεξί του χέρι στο σημείο του μετώπου, μετά στην κοιλιά, και κατόπιν στο δεξιό και αριστερό ώμο, σε γρήγορο χρονικό διάστημα, γιατί ο Τιμόθεος σκύλος ήταν, όχι Άγιος να κάνει θαύματα, και να στέκεται πολύ ώρα στα πόδια του. Η παρατηρητικότητά του και η ενδελεχής παρακολούθηση της Θείας Λειτουργίας και των Ακολουθιών, τον βοήθησαν να χαράσσει τον Τίμιο Σταυρό στο σώμα του, με θρησκευτικότητα παροιμιώδη, αλλά σύντομη, λες και αυτές οι ταχύτατες κινήσεις, εμπεριείχαν όλο το σεβασμό και την πίστη του Τιμόθεου προς το Θείο, στην αρχή κάθε ακολουθίας, σε κάθε Τριαδική εκφώνηση, σε κάθε εκφώνηση της Παναγίας, στα Απολυτίκια ή Τροπάρια, όταν άκουγε το όνομα του Αγίου ή της Αγίας της ημέρας του Ναού, στον Όρθρο, όταν ψαλλόταν, επαναλαμβανόμενο, το Μεγαλυνάριο της Παναγίας: «Την τιμιωτέραν των Χερουβείμ και ενδοξοτέραν ασυγκρίτως των Σεραφείμ…», στη ψαλμωδία στο «...την όντως Θεοτόκον ...», στη Μικρή και Μεγάλη Είσοδο, όταν περνούσε το Ευαγγέλιο και τα Τίμια Δώρα, στον Τρισάγιο ύμνο: «Άγιος ο Θεός, Άγιος Ισχυρός, Άγιος Αθάνατος, ελέησον ημάς». Το κλου ήταν ότι, στο «Δεύτε προσκυνήσωμεν και προσπέσωμεν...», ο Τιμόθεος μαζί με το σταυρό του, έκανε μια μικρή μετάνοια, συγχρονιζόμενος με τους άλλους πιστούς.

Ο Τιμόθεος πέθανε παρθένος, πλήρης ημερών. Βρίσκεται θαμμένος στο κοιμητήρι της μονής του Εσφιγμένου, σύμφωνα με την τελευταία επιθυμία του, όπου εμφανίστηκε ως όνειρο στον ύπνο του Ιερώνυμου Σκευοφύλακα, όπου σκαλίζοντας τα Ιερά χώματα, έδειχνε γαβγίζοντας τον τόπο της τελευταίας του κατοικίας.

Ο πίνακας "Dog barking at the moon" είναι του Joan Miro

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

Τα πάντα ξεκινούν όταν θέλεις ν' αρχίσεις παρτίδες με την αιωνιότητα. 

Πρωί 
14.03.2016

Τα πάντα ξεκινούν όταν αρχίζεις παρτίδες με την αιωνιότητα. 

Βραδάκι
14.03.2016

Το δύσκολο είναι να συνεχίσεις τις παρτίδες με την αιωνιότητα.

Αργά βράδυ
14.03.2016

Η φωτογραφία δική μου