Τα ερωτήματα αυτά αρκετά κοινότοπα, ακολουθούν τις προδιαγραφές του αστυνομικού μυθιστορήματος και τα οποία ακυρώνονται από τις πρώτες σελίδες του βιβλίου. Μαθαίνουμε το δολοφόνο, τον κεντρικό ήρωα, από τις πρώτες σελίδες του βιβλίου και η στόχευση του συγγραφέα εστιάζει στους λόγους που τον οδηγούν στο έγκλημα.Τι τον κάνει να σκοτώνει; Αυτό είναι το θεμελιώδες ερώτημα του βιβλίου και πάνω σ’αυτό στηρίζεται η κατασκευή του μυθιστορήματος.
Το ενδιαφέρον λοιπόν της μυθοπλασίας μεταφέρεται από την στοιχειώδη πλοκή στο πρόσωπο του πρωταγωνιστή του,. Η ακροτελεύτια φράση του βιβλίου αποκαλύπτει αυτό που επί εκατό ογδόντα σελίδες επιδιώκει να εξερευνήσει και να αποκαλύψει ο συγγραφέας. «¨Ενας δολοφόνος καθαρός σαν έννοια» δηλώνει και κλείνει την αφήγησή του.
Ο δολοφόνος, κι από δω και πέρα αντιγράφω από βιβλίο φράσεις που με βοηθούν να περιγράψω το χαρακτήρα του, είναι ένας εύπορος, διευθυντικό στέλεχος μεγάλης εταιρείας, εστέτ , αλκοολικός, μανιώδης καπνιστής που σκοτώνει για να επιβεβαιώσει τις ιδιότητες του.Μνησίκακος, βίαιος, άπληστος, ναρκισσιστής, ηδονιστής, αυτάρεσκος, φιλάρεσκος, έχει ίνδαλμα τον εαυτό του, ρατσιστής, με αχαλίνωτη ροπή στο έγκλημα, ματαιόδοξος, μισάνθρωπος που διακατέχεται από φθόνο για τον άνθρωπο, μόνος και δυνατός δίνει στον θάνατο την αξιοπρέπειά του. «Δεν με ενδιαφέρει η μούργα της ζωής» γράφει «τα περιτρίμματα που δεν τους επισκέφθηκε ποτέ η τρέλα. Ο άνθρωπος δικαιώνεται με τον θάνατό του και η τρέλα είναι η άνοιξη που τη φωτίζει».[...] Τη στιγμή που γεννιόμαστε κρατάμε στο τρυφερό μας χέρι το αγγελτήριο του θανάτου μας». σ.118
Ο σνομπισμός του ξέρει να δίνει στο έγκλημα μια αίγλη αισθητική. Δεν τον απασχολεί καθόλου,ούτε μια στάλα το έγκλημα που έχει διαπράξει. Πιστεύει ότι η ζωή είναι μια μακριά λιτανεία θανάτου Δεν αφήνει το πεπρωμένο στα χέρια του Θεού. Εκδικείται στο όνομα της ανθρωπότητας. Οι πνευματικές του ρίζες[....] δεν του επιτρέπουν παρά να προσβλέπει στην παράβαση, σε κάθε αντικανονική παράβαση που ανέβαζε το έγκλημα στον ¨Ολυμπο δίνοντας στον άνθρωπο την αυθεντική ταυτότητα του.σ.104
Η νύχτα τον τέρπει,το σκοτάδι θάλπει, τα σκιόφωτα ανεβάζουν το ηθικό του, κάθε ξημέρωμα γι’αυτόν είναι μια ήττα.
Προσπερνά με περιφρόνηση, σχεδόν με απέχθεια τα μεγάλα δράματα, παράλληλα βουλιάζει στις απλές συγκινήσεις της στιγμής. Είναι ένας σαμουράι που τον γονάτισε ο χρόνος αλλά που σε πείσμα του προσπαθεί να διώξει ή καλύτερα να καλύψει τα σημάδια τού χρόνου από το πρόσωπό του και νιώθει ικανοποιημένος βαθιά από την πλαστογράφηση της αλήθειας. Το ψέμα είναι το οικόσημο του ψυχικού του βίου. Είναι ένα ποντίκι περίφοβο,σύμφωνα με τα λεγόμενα του, έντρομο στο κλουβί, μια σαύρα ή σαμιαμίδι μέσα σε γυάλινη ανθοστήλη, ένας ψοφοδεής που κλάνει και χέζεται πάνω του από τον κρότο της πορδής του, είναι ένα τίποτα.
¨Εχει τη συνείδησή καλά αναπαυμένη εκεί που την τοποθέτησε με ασφάλεια, μακριά από ηθικές δεισιδαιμονίες και τους κανονισμούς ενός κόσμου που ήθελε να ζήσει εξάπαντος, λες και δεν ξέρει ότι είναι ένα μικρό κέρμα στο μεγάλο νομισματοκοπείο του θανάτου. σ.79
