Πέμπτη, Ιουνίου 20, 2019

Η ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ


Με προσκάλεσαν από το τοπικό ραδιοφωνικό σταθμό της πόλης "Το αχινόπαπο 97,3", να παραχωρήσω συνέντευξη στο πολιτιστικό ένθετο του προγράμματος. Αποδέχθηκα την πρόσκληση, ευχαριστώντας για την τιμή που μου έκαναν. Έθεσα όμως μια προϋπόθεση: να καπνίζω κατά τη διάρκειά της. Δεν δέχθηκαν,  κι έτσι η συνέντευξη δεν δόθηκε ποτέ.
Με εξέπληξε η άρνησή τους, αφού η συνέντευξη θα δινόταν τηλεφωνικά.


Δεύτερη γραφή
Παρασκευή 21.06.2019



"Man Smoking"
Fernando Botero

Τρίτη, Ιουνίου 18, 2019

Η ΚΗΔΕΙΑ ΤΟΥ ΙΟΥΛΙΟΥ ΚΑΙΣΑΡΗ


Ο Ιούλιος Καίσαρης, αισθανόμενος  πως δεν του μένουν παρά λίγες ώρες ζωής, τις στιγμές αυτές της απελπισίας, του στοχασμού και της επιθανάτιας αγωνίας, αποφασίζει, με μια κίνηση επικοινωνιακού εντυπωσιασμού, να μεταδώσει σε ζωντανή σύνδεση την κηδεία του στο διαδίκτυο, που θα πραγματοποιηθεί τρεις μέρες αργότερα στο νεκροταφείο της γενέθλιας γης του. 
Την απ’ευθείας μετάδοση παρακολουθούν  οι διαδικτυακοί φίλοι του, ειδοποιημένοι, μέσω messenger, από τον ίδιο τον Καίσαρη.
Αποτέλεσμα της βέβηλης, ακατανόητης  ανασύνθεσης  του χρόνου, του παραλογισμού της επινόησης, στην κηδεία του, που έγινε τρεις μέρες αργότερα, στον ίδιο χώρο και ώρα , παραβρέθηκε  μόνο η γυναίκα του , η Holly Hunder, η οποία  τη στιγμή της διαδικτυακής μετάδοσης εκτελούσε στο ιδρωμένο, γυαλιστερό  μέτωπο του υπομονετικού εραστή της τρίποντα.

Yad
Douglas Abdell · 1972

Πέμπτη, Ιουνίου 13, 2019

ΟΙ ΑΕΤΟΙ ΤΗΣ ΛΙΣΑΒΟΝΑΣ



Φτάνοντας στην πλατεία Rossio έμεινα έκπληκτος βλέποντας του αετούς της Λισαβόνας να βαδίζουν αινιγματικοί, με το ζωογόνο φύσημα της υπεροχής στο πρόσωπό τους, το βλέμμα τους χαμένο, αφοσιωμένο στον κόσμο των κορυφών και των αιθέρων, ανάμεσα στο ανθρώπινο πλήθος, ως μέρος της καθημερινότητας της πόλης. Η άχραντη ομορφιά τους με αποκαθήλωσε από την πραγματικότητα και θέλησα να τους φωτογραφήσω. Έβγαλα το κινητό από την τσέπη μου κι εστίασα στην απατηλή όψη τους. Η κίνησή μου τους έκανε να στραφούν προς το μέρος μου (από ένστικτο, έμπνευση, θεϊκή προειδοποίηση;), σταμάτησαν την ανέμελη περιπλάνησή τους στο πλακόστρωτο της πλατείας και με σταθερό βήμα, σε σχηματισμό, άρχισαν να βαδίζουν απειλητικά εναντίον μου. Όταν με πλησίασαν σε κοντινή απόσταση, ένας από αυτούς, πέταξε λίγο πάνω από τη γη, κι όρμησε εφιαλτικά, στοχεύοντας, ευθυσκόπως,  το κινητό μου(ένα Apple iPhone XS Max 64GB Space Grey 4G , με λειτουργικό σύστημα Apple iOS 12, Οθόνη6.5" Super Retina HD OLED HDR 2688x1242 (458 ppi), Ενσωματωμένη μνήμη 64 GB, Ασύρματη διασύνδεση Wi-Fi 802.11a/b/g/n/ac, Ασύρματη επικοινωνία Bluetooth 5.0, NFC, Επεξεργαστή Apple A12 Bionic Chip, Μνήμη RAM 4GB, πρόσθετα χαρακτηριστικά Face ID, True Tone display, 3D Touch, IP68, 4K video recording, GPS, GLONASS, Galileo, QZSS, iBeacon microlocation, FaceTime audio, Dolby Digital Plus, Dolby Vision/HDR10, Βαρόμετρο, Αισθητήρα κίνησης, Αισθητήρα εγγύτητας, Αισθητήρα φωτισμού περιβάλλοντος, Maps, iBooks PDF reader, Siri, AirDrop, AirPlay, AirPrint, Spotlight Search, iCloud, iCloud Keychain, Twitter and Facebook integration, Dual optical image stabilization, Κάμερα 12 Megapixel Dual Camera f1.8 (Telephoto: f/2.4) με Dual OIS, Κάμερα 2η 7 Megapixel f/2.2, Εγγραφή βίντεο 4K @ 24/30/60fps, 1080p @ 30/60fps, 720p @ 30fps, Ανθεκτικότητα Water & Dust Resistant (IP68), Μπαταρία Lithium Ion, Χρόνο ομιλίας Έως και 25 ώρες Διαστάσεις (ΠxΒxΥ) 7.74 cm x 0.77 cm x 15.75 cm, Βάρος 208 g, Κάρτα SIM Nano SIM).  Ράβδισε με επιτελική διαστροφή την οθόνη με επιμονή, πριν το πετάξω έντρομος στο έδαφος. Μετά το τέλος της δημόσιας, σώφρονος  τιμωρίας μου, ο εντεταλμένος εκτελεστής της αποστολής, γεμάτος υπερηφάνεια  για την ευτυχή κατάληξη του καθήκοντος, επέστρεψε στους ομοιόφρονες συναιθριαστές, γυρίζοντας κάπου κάπου το κεφάλι  του για να διασκεδάσει με τις αντιδράσεις μου, όπως το εξέλαβα από το  βλέμμα του, αν και έδειχνε από το βάδισμά του έναν αετό μετρημένο και σοβαρό. Έπιασα το κινητό από κάτω, με την οθόνη σπασμένη, με βαριά, δυστυχώς, λειτουργικά τραύματα, από την πρόσκρουση στο έδαφος. 
Υπόσχομαι γραπώς, δημόσια, ότι δεν θα ενεργοποιήσω το φωτογραφικό μου ένστικτο, αποθανατίζοντας του αετούς της Λισαβόνας στην πλατεία Rossio,  αν βρεθώ ξανά εκεί. Σας συμβουλεύω να μην το επιχειρήσετε, αν κάποτε την επισκεφτείτε, όταν η αρχοντική, ευσταλής ομορφιά των αετών της, σας οδηγήσει, ελέω τουριστικού ζήλου, να  τους φωτογραφίσετε, ακόμη κι αν κρατάτε μικρότερης αξίας κινητό από το δικό μου.


Σάββατο, Ιουνίου 01, 2019

ΑΓΓΕΛΙΑ


Ζητείται ετερόφυλο ζευγάρι διαβολικών εραστών για να συμμετάσχει, με πρωταγωνιστικό ρόλο, σε μυθιστόρημα 300 περίπου σελίδων.
Συστατικές επιστολές δεκτές.

"Couple"

Richard Lindner

Τρίτη, Μαΐου 21, 2019

ΤΟ ΨΑΡΟΚΟΚΚΑΛΟ



Τη στιγμή που ο Γιάννης Θαλασσινός, σε ηλικία τεσσάρων χρονών, απολάμβανε μια μπουκιά ολόφρεσκης τσιπούρας, επιμελώς καθαρισμένης από τη μητέρα του, ένα ψαροκόκκαλο που διέφυγε της προσοχής της, κάθησε στον οισοφάγο, εκτός αν κάνω λάθος κι είναι στο φάρυγγα,  μπορεί και στο λάρυγγα, δεν αποκλείεται, ή στην τραχεία, πού να ξέρω εγώ, ας πούμε στο λαιμό του και να τελειώνουμε, το μεσημέρι της 28ης Οκτωβρίου 1962.  Παρά τις ερασιτεχνικές, απεγνωσμένες προσπάθειες της οικογένειάς του, τις επαγγελματικές των γιατρών, το ψαροκόκκαλο έμεινε σφηνωμένο στο λαιμό του (για τον οποίο συμφωνήσαμε ως προς την ονομασία του), καθ’όλη τη διάρκεια της ζωής του. Ο Γιάννης Θαλασσινός σημαδεύτηκε τόσο από το ατυχές συμβάν, ώστε  η επαγγελματική ζωή του ταυτίστηκε με το ξένο σώμα, που τόσο απρόσμενα είχε εγκατασταθεί στο συγκεκριμένο σημείο του σώματός του.
 Όταν πέθανε ο πατέρας του, ο Θαλασσινός μόλις είχε τελειώσει τη Βιομηχανική Σχολή Πειραιά, κι ετοιμαζόταν να αναλάβει θέση λογιστή στην εταιρεία «ΣΕΜΝΟΣ ΕΠΙΠΛΟ», που διατηρούσε στην οδό Λασκάρεως 22 στο Μπραχάμι, ο θείος του, εκ πατρός, Μιχάλης Ξυλόγλυπτος. Εγκατέλειψε τα σχέδια της οικογένειάς του για ένα ασφαλές, τηρουμένων των αναλογιών, επαγγελματικό μέλλον, ανακουφισμένος, και κληρονόμησε το ουζερί τού πατέρα του, με το όνομα «Το ψαροκόκκαλο». Τίτλος προφανώς  αναφερόμενος στο απρόσμενο γεγονός που συνέβη στον ατυχή Γιαννάκη, δίχως να  δοθεί επίσημη επιβεβαίωση εκ μέρους της οικογένειάς του στις φανερές ή κρυφές αιτιάσεις των αδιάκριτων πελατών.
Με το ψαροκόκκαλο καρφωμένο στο λαιμό,  η φωνή του Θαλασσινού απόκτησε ένα μοναδικό ηχόχρωμα, το οποίο ο κάτοχός της καλλιέργησε με αυτοδίδακτες φωνητικές ασκήσεις, αποκτώντας μια ιδιαίτερη φωνητική ικανότητα,  η οποία έγινε γνωστή στο ευρύτερο κοινό, κατά τη διάρκεια των εξόδων του σε ταβέρνες και μπαρ της περιοχής του, με αποτέλεσμα, ο συνθέτης Πέτρος  Κοκκαλιάρης όταν τον άκουσε σε κάποια ταβέρνα της Καισαριανής, ενθουσιασμένος από την ιδιαιτερότητα της φωνής του και τις λύσεις που έδινε στο επίκτητο ελάττωμά του, του πρότεινε να τραγουδήσει κάποια τραγούδια από το σι-ντι που ετοίμαζε. Ο Θαλασσινός επιφυλακτικός στην αρχή, όπως συμβαίνει συνήθως στους απροετοίμαστους στους αιφνιδιασμούς και τις εκπλήξεις της καθημερινότητας, δέχτηκε απρόθυμα την πρόταση του συνθέτη.
Η επιτυχία ήταν μεγάλη,  η φήμη του εκτοξεύτηκε, οι προτάσεις από άλλους συνθέτες πλήθαιναν διαρκώς, με αποτέλεσμα να γίνει πανελληνίως γνωστός, με αποκορύφωμα το σουξέ «Το ψαροκόκκαλο», σε μουσική Θανάση Ψαρρά και στίχους Λίλου Βάρκα, το οποίο ακουγόταν μανιωδώς σε όλη την ελληνική επικράτεια, φτάνοντας στο νούμερο ένα του ελληνικού τσάρτ, όπου παρέμεινε για τουλάχιστον τρεις μήνες. Ο Θαλασσινός σε συνδυασμό με την  ιδιαίτερη φωνητική πρωτοτυπία λανσάρισε μια εκκεντρική, αν και παρωχημένη ενδυματολογική εκδοχή, με απρόσμενη αποδοχή από το κοινό, φορώντας, μετά από απαίτηση της δισκογραφικής εταιρίας του, κουστούμι ψαροκόκκαλο, όταν ερμήνευε τα τραγούδια του στις δημόσιες εμφανίσεις στα νυχτερινά μαγαζιά και ψυχαγωγικές εκπομπές της τηλεόρασης.
Άφησε το μαγαζί στη γυναίκα του και την μητέρα του, που ήταν αρκετά ικανές να διατηρήσουν τη φήμη του στο ευπαθές περιβάλλον της γαστρονομίας, στο οποίο επέστρεψε  αργότερα, την εποχή που το καλλιτεχνικό  άστρο του άρχισε να φθίνει,  ο νόμος της αγοράς τον είχε αφήσει άνεργο, μετά από αρκετά χρόνια δημοφιλίας και επιτυχιών.
Ο Γιάννης Θαλασσινός  στον ακροτελεύτιο σπασμό του, ηττημένος οριστικά από το θάνατο, ένα βράδυ του Φλεβάρη του 2016, νικημένος από καρκίνο του λάρυγγα, αναζητώντας ελάχιστη πνοή ζωής,  ανασηκώθηκε από το ιδρωμένο μαξιλάρι, άφησε ένα αποχαιρετιστήριο χαιρετισμό στην οικογένειά του,  μ’ ένα απόκοσμο ήχο, λες και έκλεινε την πόρτα της ζωής πίσω του, και τίναξε από μέσα του σαν ορμητικός χείμαρρος το ψαροκόκκαλο, που καθόρισε τη ζωή του.  Το αιμάσσων  παρελθόν του στάθηκε στην άκρη των χειλιών του,  αποκαλύπτοντας το κομμάτι της σωματικής ενδοχώρας του, που τον συντρόφευε όλα  αυτά τα χρόνια των ορατών και αόρατων αποκαλύψεων της ύπαρξής του.


υγ. Κάποια λόγια στο κείμενο  "οισοφάγο......και να τελειώνουμε" είναι πιστή αντιγραφή από τη μετάφραση του Αχιλλέα Κυριακίδη στο βιβλίο του Ζωρζ Περέκ " Ποιο παπάκι με νικελένιο τιμόνι στο προαύλιο" σ.76
«Bottle and Fish» 1941
Georges Braque

Τετάρτη, Απριλίου 24, 2019

ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΣ ΓΝΩΣΕΩΝ



-Ποιος κοιμάται περισσότερη ώρα; Ο δούκας ντ’ Ωγέ ή ο Συδρολίνος, στο μυθιστόρημα του Ρεϊμόν Κενώ «Τα γαλάζια άνθη»;
 - Αυτή ήταν η μοναδική ερώτηση που δεν απάντησα. Συνέχισα να συμμετέχω στο παιγνίδι, αν και μου προτάθηκε να σταματήσω, ελπίζοντας να διπλασιάσω το ποσό των δεκαπέντε χιλιάδων ευρώ, που κέρδιζα μέχρι εκείνη τη στιγμή, αποτυγχάνοντας ν'απαντήσω στην τελευταία ερώτηση.
-Και ποια ήταν η απάντηση;
-Δεν ξέρω. Το ονειρεύτηκα.

Σάββατο, Απριλίου 20, 2019

ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ


Την ημέρα της Ανάστασης του Λαζάρου, οι άρρενες κάτοικοι της περιοχής Second Life Valley, ζηλωτές της δημοφιλίας του τετραημέρου νεκρού, πεθαίνουν κατά σειρά ηλικιακής προτεραιότητας, ελπίζοντας στην ανάστασή τους, από ένα ετεροχρονισμένο θαύμα. Βαθιά θρησκευόμενοι, συνεπείς στην πίστη τους, δεν λαμβάνουν υπόψη τους την ανεξήγητη πραγματικότητα, αποφεύγοντας να αποδεχτούν ότι: πρώτον, δεν είναι φίλοι του Χριστού, δεν κατοικούν στην Βηθανία, το κυριότερο όμως, αυτό που τους στερεί την αθανασία είναι, ότι ο Ιησούς Χριστός έχει αναληφθεί στους ουρανούς και δεν προβλέπεται να επιστρέψει σύντομα. Παραμένουν λοιπόν αιώνια πεθαμένοι, μέχρι την ημέρα της τελικής Κρίσεως, όπου ανώνυμοι ανάμεσα στους ομοιόμορφους νεκρούς, στερούνται την παραμικρή ελπίδα ατομικής διάκρισης.

Παρασκευή, Απριλίου 12, 2019

Η ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΙΣΟΡΡΟΠΙΑΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ


Ο Σάββας Ιωάννου έριξε μια τελευταία ματιά από την ταράτσα της πολυκατοικίας στην οδό Θανάση Βέγγου 33. Κάτω στο δρόμο περνούσαν περισσότεροι άνθρωποι απ’όσοι υπήρχαν. Ο Σάββας Ιωάννου αδυνατούσε να διακρίνει αυτούς που χαλούσαν την αρμονία και ισορροπία του κόσμου. Ήξερε ότι η αποστολή του θα είχε παράπλευρες απώλειες. Άρχισε να πυροβολεί αδιακρίτως τους περαστικούς, μέχρι που έμειναν μόνο αυτοί που υπήρχαν. Η μυστήρια, αλλά τόσο άρτια ικανότητά του, να διορθώνει τις ατέλειες του κόσμου, είχε φτάσει στην πλήρη ωριμότητα της.  Έλυσε το όπλο του, το έβαλε στη βαλίτσα, βγήκε απ’το διαμέρισμα,  και κατευθύνθηκε προς το ΚΑ΄ Αστυνομικό Τμήμα Παγκρατίου να παραδοθεί.


"The Murderer"
Edvard Munch
Original Title: Morder
Date: 1910

Τρίτη, Απριλίου 09, 2019

Ο ΦΛΟΡΕΝΤΙΝ ΣΟΥΣΑΜΙ ΑΚΟΥΕΙ ΓΙΩΡΓΟ ΤΡΑΓΚΑ(ΟΡΙΣΤΙΚΟ)



Εκνευρισμένος από την είδηση*, πιάνει την Υδρόγειο σφαίρα, που κοσμεί το πάνω ράφι της δρύινης σύνθεσης τοίχου “Sonoma”, και, απαράμιλλα έξαλλος, την εκσφενδονίζει με μανία, δίχως αιδώ, στην έντρομη μηχανική τυφλόμυγα, που κατασκεύασε με τόση υπομονή και επιστημονική γνώση, η οποία αιφνιδιασμένη από την απρόσμενη πράξη τού εφευρέτη-κατασκευαστή της, την δέχεται, δίχως την παραμικρή αντίδραση στο κεφάλι, που αποκόπτεται από το σώμα της, μ’ένα καμπυλωτό άλμα κυλάει στο πάτωμα, σταματά ακίνητο, απορημένο, ενημερωμένο επαρκώς για τη σκοτεινότητα της ανυπαρξίας.

Ο Φλορεντίν Σουσάμι, ήρεμος, συνεπής στο ρηγιούνιον με τον ενεστώτα χρόνο, ανοίγει το ραδιόφωνο κι ακούει Γιώργο Τράγκα, καπνίζοντας δημαγωγικά. 




*Ο Φλορεντίν Σουσάμι το πρωί της Τετάρτης, 13 Φλεβάρη 2019, πληροφορείται πως υπάρχουν άνθρωποι που δεν γνωρίζουν ότι η περίοδος περιστροφής της γης περί τον άξονά της είναι 24 ώρες, 56 λεπτά και 4,09 δευτερόλεπτα, και ότι εκτός από την ημερήσια περιστροφής της γύρω από τον άξονά της, η Γη κάνει και μία ετήσια περιφορά γύρω από τον Ήλιο, που διαρκεί 365,2564 μέσες ηλικιακές ημέρες, δηλ. 365 μέρες, 5 ώρες, 48 λεπτά και 18 δευτερόλεπτα.



"Radio Man" 1987
Nam June Paik

Πέμπτη, Απριλίου 04, 2019

ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΜΗΝ ΣΙΩΠΟΥΝ ΟΙ ΔΙΑΝΟΟΥΜΕΝΟΙ;


«Τελειώνω την ανάγνωση του βιβλίου του Γιώργου Σκαμπαρδώνη «Νοέμβριος», σηκώνομαι απ’την καρέκλα, κι αρχίζω να χειροκροτώ ενθουσιασμένος. «Μπράβο! Μπράβο!» φωνάζω, αδιαφορώντας αν ακούγομαι στον δρόμο απ’το ανοιχτό παράθυρο. Ακολουθεί παρατεταμένο χειροκρότημα, στην αρχή επιφυλακτικό, μετά ζεστό, αργότερα κι αυτό ενθουσιώδες, από τους αθέατους συναναγνώστες, οι οποίοι ήθελαν κι αυτοί να χειροκροτήσουν τελειώνοντας το βιβλίο, αλλά κάτι τους εμπόδιζε, μια σωματοφραγή, ένας φωνητικός αυτοπεριορισμός ας πούμε, βρίσκοντας στη δική μου χειρονομία, το απελευθερωτικό εναρκτήριο παράγγελμα, για να απελευθερώσουν την χαρά τους, ανακοινώνοντας την ευεργεσία που τους πρόσφεραν τα διηγήματα του Σκαμπαρδώνη. 

Όλοι μαζί, παρόντες κι απόντες, αυτή τη στιγμή που χειροκροτούμε όρθιοι τον συγγραφέα, είμαι σίγουρος, ότι αυτός αποδέχεται την αυθορμησία μας, μ’ένα χαμόγελο ικανοποίησης, ψιθυρίζοντας συγκινημένος: «Σας ευχαριστώ, σας ευχαριστώ πολύ», κεκλιμένος ελαφρά μπροστά, ως ένδειξη ευγνωμοσύνης». 
Αυτά έγραφα πριν λίγες μέρες, 17 Μάρτη 2019. Ο φίλος μου ο George Karagiannis με πληροφόρησε, κατά τη διάρκεια της επίσκεψής του στη Ρόδο, για την δημοσιογραφική αρθρογραφία του Γιώργου Σκαμπαρδώνη στην εφημερίδα «Τα Νέα», γνωρίζοντας την παθολογική μου αγάπη για τα διηγήματά του, την οποία κατέθεσα κατά περιόδους δημόσια, και γω έτρεξα να τη διαβάσω. Ευτυχώς σταμάτησα γρήγορα την ανάγνωση, από την εμετική διάθεση που μου προκαλούσαν οι απόψεις του, και έτσι γλύτωσα από ανεπιθύμητες συνέπειες των αναγνωστικών μου προθέσεων.
Πώς όμως ένας από τους σημαντικότερους Έλληνες διηγηματογράφους στη δημόσια αρθρογραφία του, χρησιμοποιεί ένα λόγο μονοσήμαντο, ιδεοληπτικό, ατεκμηρίωτο, δογματικό, ειρωνικό, φανατισμένο, εκμαυλιστικό, χειραγωγικό, λαϊκιστικό, κινδυνολογικό, προσβλητικό, ευτελή, απαξιωτικό, λοιδορητικό, αφοριστικό, εριστικό, σκοταδιστικό, στερεότυπο, δημαγωγικό, γεμάτο συχνόχρηστα κλισέ της τηλεοπτικής και διαδικτυακής αργκό, αλαζονικό, υπερβολικό, κατηχητικό, γραφικό,, συνθηματολογικό, ανορθολογικό, ισοπεδωτικό, λόγο που δαιμονοποιεί κάθε αντίθετη άποψη, ιδεολογικά, πολιτικά και γλωσσικά πρωτόγονο, χοντροκομμένο, αστόχαστο, κενολογικό;
Πώς ο αρθρογράφος Γιώργος Σκαμπαρδώνης τριχολογεί ενώ θεωρεί ότι υψηλογεί, πιστεύει ότι χρηστολογεί ενώ αχρηστολογεί, καινολογεί φανταζόμενος ότι καλλιλογεί, τερατολογεί πιστεύοντας ότι σπουδαιολογεί.
Πώς ένας διηγηματογράφος, που μας έδωσε από τα ομορφότερα διηγήματα της ελληνικής λογοτεχνίας, μετατρέπεται σε καρεκλορήτορα, ενταγμένο σ’ένα σύστημα εξουσίας, που γεννάει μιντιακές καρικατούρες;


Δημοσιεύτηκε στο facebook με το όνομα Σπύρος Παύλου

Σάββατο, Μαρτίου 30, 2019

"ΣΩΜΑ" ΤΟΥ ΑΧΙΛΛΕΑ ΚΥΡΙΑΚΙΔΗ



Ορισμένα κείμενα είναι προτιμότερο να μένουν στο συρτάρι. Ειδικά αν είναι γραμμένα από συγγραφείς που έχουν δώσει αξιόλογο έργο, έχουν ευδιάκριτο λογοτεχνικό προσδιορισμό, αποτυπωμένο με γλωσσική επιμέλεια και αφηγηματική συνέπεια.
Τα εκδοτικά τους βήματα πρέπει να είναι προσεχτικά, ειδικά όταν το ηλικιακό τους ύψος είναι αρκετά υψηλό και υπάρχει κίνδυνος η πτώση τους να έχει βλαβερές και ανεπανόρθωτες συνέπειες στην αποτίμηση του συγγραφικού τους έργου.


Διορθωμένο Σάββατο, αργά βράδυ




"ΣΩΜΑ"
Αχιλλέας Κυριακίδης
Εκδόσεις "Πατάκη"

Σάββατο, Μαρτίου 23, 2019

ΜΙΣΕΛ ΦΑΪΣ "ΟΠΩΣ ΠΟΤΕ"


Αδυνατώ να βρω υποστηρικτικά λόγια που να τεκμηριώνουν με πειστικότητα και ακρίβεια την γνώμη μου για το τελευταίο βιβλίο του Μισέλ Φάϊς, «Όπως ποτέ». Αισθανόμενος βαθιά απογοήτευση τελειώνοντας τη νουβέλα, η επίγευση της ανάγνωσης επιδεινώνει την εκφραστική μου ικανότητα, η οποία δεν φημίζεται για την γλωσσική της επιμέλεια, ώστε να μην μπορώ να εκφράσω με ευθυέπεια και αναλυτική διάθεση τη συμπερασματική μου βεβαιότητα ότι πρόκειται για ένα λογοτεχνικό κείμενο που κυριαρχείται από  προβλέψιμες αφηγηματικές ευρεσιτεχνίες, επιτηδευμένους λεκτικούς ακροβατισμούς, επιβαρυμένο με στοιχεία αυτάρεσκης λογοτεχνικής ευρηματικότητας, πομπώδης κοινοτοπίες, μια προσομείωση κειμενικής αισθητικής.
Αυθαιρετώ λοιπόν, ελπίζοντας να διαψευστώ, δηλώνοντας ότι η αναμενόμενη καθοδική συγγραφική πορεία του Μισέλ Φάϊς είναι πλέον γεγονός.



ΜΙΣΕΛ ΦΑΪΣ "ΟΠΩΣ ΠΟΤΕ"
ΚΩΜΩΔΙΑ ΤΗΣ ΚΟΥΡΑΣΗΣ
ΕΚΔΟΣΕΙΣ "ΠΑΤΑΚΗ"

Κυριακή, Μαρτίου 17, 2019

"Νοέμβριος"


Τελειώνω την ανάγνωση του βιβλίου, σηκώνομαι απ’την καρέκλα, κι αρχίζω να χειροκροτώ ενθουσιασμένος. «Μπράβο! Μπράβο!» φωνάζω, αδιαφορώντας αν ακούγομαι στον δρόμο απ’το ανοιχτό παράθυρο. Ακολουθεί παρατεταμένο χειροκρότημα, στην αρχή επιφυλακτικό, μετά ζεστό, αργότερα κι αυτό ενθουσιώδες, από τους αθέατους συναναγνώστες, οι οποίοι ήθελαν κι αυτοί να χειροκροτήσουν  τελειώνοντας το βιβλίο, αλλά κάτι τους εμπόδιζε, μια σωματοφραγή, ένας φωνητικός αυτοπεριορισμός ας πούμε, βρίσκοντας στη δική μου χειρονομία,  το απελευθερωτικό εναρκτήριο παράγγελμα, για να απελευθερώσουν την χαρά τους, ανακοινώνοντας  την ευεργεσία που τους πρόσφεραν τα διηγήματα του Σκαμπαρδώνη. 
Όλοι μαζί, παρόντες κι απόντες,  αυτή τη στιγμή που χειροκροτούμε όρθιοι τον συγγραφέα, είμαι σίγουρος, ότι αυτός αποδέχεται την αυθορμησία μας, μ’ένα χαμόγελο ικανοποίησης, ψιθυρίζοντας συγκινημένος: «Σας ευχαριστώ, σας ευχαριστώ πολύ», κεκλιμένος ελαφρά μπροστά, ως ένδειξη ευγνωμοσύνης.


"Νοέμβριος"
ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΚΑΜΠΑΡΔΩΝΗΣ
ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΑΤΑΚΗ

Δευτέρα, Μαρτίου 11, 2019

ΤΟ ΑΣΑΝΣΕΡ


Κάθε βράδυ, όταν ξαπλώνω στο κρεβάτι, λίγο πριν κοιμηθώ, ακούω το ασανσέρ να μπαίνει σε λειτουργία. Από τις μετρήσεις που έχω κάνει, σε άλλα σπίτια, υπολογίζω, από το χρόνο που διαρκεί ο θόρυβος, ότι προορισμός του είναι ο τρίτος όροφος. Όταν ο θόρυβος σταματήσει, ας δεχθούμε για την οικονομία και την αληθοφάνεια της αφήγησης, στον τρίτο όροφο, αφουγκράζομαι, μέσα στην ησυχία της νύχτας, ν’ακούσω την πόρτα να ανοίγει, αλλά δεν ακούω τον παραμικρό ήχο, αν και το ομολογώ, ότι λόγω αποστάσεως αυτό είναι αρκετά δύσκολο. Το ίδιο όμως συμβαίνει όταν το ασανσέρ επιστρέφει στο ισόγειο, όπου βρίσκεται το διαμέρισμά μου. Δεν ακούω κάποιον να ανοίγει ή να κλείνει την πόρτα, μέχρι που το ασανσέρ επιστρέφει ξανά στον τρίτο όροφο. Αυτή η διαρκής κίνηση συνεχίζεται σε όλη τη διάρκεια την νύχτας, με σταθερές χρονικά παύσεις, γεγονός που διαπιστώνω ως αυτήκοος μάρτυρας. Έχω ανήσυχο ύπνο, που με κάνει να ξυπνώ, δίχως να σηκώνομαι από το κρεβάτι, διότι όσες φορές το επιχείρησα, όχι για να κατασκοπεύσω τη σκοτεινή διαδρομή τού ασανσέρ, αλλά για να καπνίσω ένα τσιγάρο, το οποίο έλπιζα ότι θα με οδηγούσε στις αγκάλες του Μορφέως το αποτελέσμα είναι ακριβώς αντίθετο από αυτό που περιμένω, οδηγώντας με σε μια άυπνη νύχτα, που έχει καταστροφικές επιπτώσεις στην επαγγελματική μου απόδοση. Το πρωί, με την ανατολή τού ήλιου, παύει κάθε θόρυβος, η ησυχία επανέρχεται,  με το σήμα της αφύπνισης του κινητού μου να δίνει το εγερτήριο παράγγελμα στην κανονικότητα της μέρας.
Ενοχλούμαι φυσικά από τον θόρυβο, αλλά τώρα πια τον έχω συνηθίσει. Αυτό που δεν μπορώ ν’αποδεχτώ είναι ότι όλα αυτά συμβαίνουν ενώ κατοικώ σε μονοκατοικία.



"Elevator Door" 2006
Dan Witz

Τετάρτη, Μαρτίου 06, 2019

BURNING Lee Chang-dong







Υπάρχουν ταινίες που παρ’όλη την εξαιρετική φιλμική τους διαύγεια, δεν τους αποδίδεται η απαραίτητη προσοχή, με αποτέλεσμα να συνθλίβονται στην ομοιομορφία του κινηματογραφικού ανταγωνισμού. Η αφομοίωσή τους από τα κριτήρια του φιλμικού κριτικού λόγου και τους κανόνες της κινηματογραφικής αφήγησης, τα οδηγούν εκτός κάδρου ακόμη και από θεατές που παρακολουθούν επιμελώς την κινηματογραφική εξέλιξη και διαθέτουν την επάρκεια για να διακρίνουν, να στοχεύσουν με τον σχολιασμό τους ταινίες που τα φιλμικά στοιχεία τους δεν εντάσσονται στους όρους της κινηματογραφικής ορθότητας.
Το «Burning» είναι μια ταινία που ξεφεύγει από την οριοθέτηση του φιλμικού ορισμού, ταινία που η ιδιαιτερότητα της προσδιορίζεται από τον αφηγηματικό υπαινιγμό της φιλμικής γλώσσας, που δεν εστιάζεται σ’αυτό που αποτυπώνει η κάμερα στα περιοριστικά όρια της οθόνης, αλλά σ’αυτά που δεν λέγονται, αλλά διαχέονται υπαινικτικά μέσα από την εξέλιξη της ιστορίας. Το φιλμ είναι μια οπτική απορία, για την δυνατότητα της αφήγησης να διηγηθεί ως αληθινή μια ιστορία στα όρια της κινηματογραφικής γλώσσας. Αυτό που μας διηγείται ο αφηγητής ως αληθινό, υπάρχει στην πραγματικότητα, ή πρέπει να ξεχάσουμε ότι δεν υπάρχει ως πραγματικότητα, για να απολαύσουμε την ιστορία που μας αφηγείται;
Τη στιγμή που η Shin Hae-mi ξεφλουδίζει ένα πορτοκάλι που δεν υπάρχει, δείχνοντας το ταλέντο της στην παντομίμα, μπροστά στον Lee Jong-su, σύμφωνα με τη μετάφραση των Γιώργου Βουδικλάρη - Θανάση Δούβρη στο βιβλίο «Ο ελέφαντας εξαφανίζεται», του Χαρούκι Μουρακάμι, λέει: «Το ζήτημα δεν είναι να κάνεις τον εαυτό σου να πιστέψει ότι πράγματι υπάρχει εκεί ένα πορτοκάλι, αλλά πρέπει να ξεχάσεις ότι δεν υπάρχει». Πάνω σ’αυτό τον καταγωγικό ορισμό της αφήγησης στήνεται η ταινία του Lee Chang-dong Ξεκινώντας από αυτή την ιδέα ο σκηνοθέτης στήνει ένα χαρισματικό, αριστοτεχνικό σχόλιο για τη σκοτεινή πλευρά της πραγματικότητας, με τις εκφάνσεις και τις παρεκκλίσεις της, την αποξένωση, τα σκοτάδια της ψυχής, με τρόπο υποβλητικό και διεισδυτικό, έναν κόσμο που δεν θέλει να ξεχάσει αυτό που του έχουν διηγηθεί ότι υπάρχει, και προσπαθεί να ταΐσει ανύπαρκτες γάτες, να τρέχει να δει αν ο αχυρώνας καίγεται, να προσπαθεί να μάθει αν υπήρχε πηγάδι στο πατρικό του σπίτι, θέτοντας την πραγματικότητα ως επικύρωση της αλήθειας της διήγησης, απορρίπτοντας κάθε αμφισημία και αμφιβολία του αφηγηματικού λόγου. Μέσα από μια διαρκή εκκρεμότητα, ο φιλμικός κόσμος δίχως εντάσεις και απειλές, με ελαφρότητα, χαλαρότητα, αλλά με υποβλητικό κινηματογραφικό ρυθμό, παρουσιάζει στην οθόνη την ψευδαίσθηση του φαίνεσθαι και του είναι, μέσα από ένα παζλ επιθυμιών, εγκατάλειψης, εξαφανίσεων και αινιγματικών προσώπων.
Το «Burning” είναι μια ταινία που τα πάθη δεν μεγαλοστομούν, υπονοούνται και αποκρύπτονται από το κινηματογραφικό κάδρο, εμφυτεύοντας ένα απροσδιόριστο φαίνεσθαι της πραγματικότητας, άφατο και άρρητο, που δεν συνομιλεί με την κινηματογραφική παράδοση, αλλά με την ανάγκη της καταβύθισής μας στα γριφώδη, αλλά τόσο ευεργετικά μονοπάτια της αφηγηματικής πραγματικότητας.




Σκηνοθεσία Lee Chang-dong

Σενάριο Oh Jung-mi , Lee Chang-dong

Πρωταγωνιστούν 

Yoo Ah-in

Steven Yeun

Jeon Jong-seo

Μουσική Mowg

Σκηνοθεσία Lee Chang-dong

Σενάριο Oh Jung-mi , Lee Chang-dong

Πρωταγωνιστούν 

Yoo Ah-in

Steven Yeun

Jeon Jong-seo



Μουσική Mowg


 



Κυριακή, Μαρτίου 03, 2019

Ο ΦΛΟΡΕΝΤΙΝ ΣΟΥΣΑΜΙ ΑΚΟΥΕΙ ΤΡΑΓΚΑ(ΤΡΙΤΗ ΕΚΔΟΧΗ)


Ο Φλορεντίν Σουσάμι το πρωί της Τετάρτης, 13 Φλεβάρη 2019, πληροφορείται πως υπάρχουν άνθρωποι που δεν γνωρίζουν ότι η περίοδος περιστροφής της γης περί τον άξονά της είναι 24 ώρες, 56 λεπτά και 4,09 δευτερόλεπτα, και ότι εκτός από την ημερήσια περιστροφής της γύρω από τον άξονά της, η Γη κάνει και μία ετήσια περιφορά γύρω από τον Ήλιο, που διαρκεί 365,2564 μέσες ηλικιακές ημέρες, δηλ. 365 μέρες, 5 ώρες, 48 λεπτά και 18 δευτερόλεπτα. 
Απογοητευμένος από την είδηση, βάζει σε λειτουργία τη μηχανική τυφλόμυγα, που κατασκεύασε με τόση προσπάθεια, υπομονή και επιστημονική γνώση, την αφήνει να πετάξει, ελεύθερη τώρα πια, στον ομορφοφτιαγμένο ουρανό, ανοίγει το ραδιόφωνο κι ακούει Γιώργο Τράγκα.

Σάββατο, Φεβρουαρίου 23, 2019

Ο ΦΛΟΡΕΝΤΙΝ ΣΟΥΣΑΜΙ ΑΚΟΥΕΙ ΤΡΑΓΚΑ(ΔΕΥΤΕΡΗ ΕΚΔΟΧΗ)


Ο Φλορεντίν Σουσάμι το πρωί της Τετάρτης, 13 Φλεβάρη 2019, πληροφορείται πως υπάρχουν άνθρωποι που δεν γνωρίζουν ότι η περίοδος περιστροφής της γης περί τον άξονά της είναι 24 ώρες, 56 λεπτά και 4,09 δευτερόλεπτα, και ότι εκτός από την ημερήσια περιστροφής της γύρω από τον άξονά της, η Γη κάνει και μία ετήσια περιφορά γύρω από τον Ήλιο, που διαρκεί 365,2564 μέσες ηλικιακές ημέρες, δηλ. 365 μέρες, 5 ώρες, 48 λεπτά και 18 δευτερόλεπτα. 
Απογοητευμένος από την είδηση, φτιάχνει καφέ, ανάβει τσιγάρο, παίρνει στην αγκαλιά του τη μηχανική τυφλόμυγα, που κατασκεύασε με τόση προσπάθεια, υπομονή και επιστημονική γνώση, κι αρχίζει να της  χαϊδεύει τα φτερά, την πλάτη, την κοιλιά(εκεί που της αρέσει περισσότερο), ανοίγει το ραδιόφωνο, κι ακούει Γιώργο Τράγκα.

Σάββατο, Φεβρουαρίου 16, 2019

Ο ΦΛΟΡΕΝΤΙΝ ΣΟΥΣΑΜΙ ΑΚΟΥΕΙ ΓΙΩΡΓΟ ΤΡΑΓΚΑ


Ο Φλορεντίν Σουσάμι το πρωί της Τετάρτης, 13 Φλεβάρη 2019, πληροφορείται πως υπάρχουν άνθρωποι που δεν γνωρίζουν ότι η περίοδος περιστροφής της γης περί τον άξονά της είναι 24 ώρες, 56 λεπτά και 4,09 δευτερόλεπτα, και ότι εκτός από την ημερήσια περιστροφής της γύρω από τον άξονά της, η Γη κάνει και μία ετήσια περιφορά γύρω από τον Ήλιο, που διαρκεί 365,2564 μέσες ηλικιακές ημέρες, δηλ. 365 μέρες, 5 ώρες, 48 λεπτά και 18 δευτερόλεπτα. 
Απογοητευμένος από την είδηση, καταστρέφει, αφού αφήνει να πετάξει στο δωμάτιο, για τελευταία φορά, τη μηχανική τυφλόμυγα, που κατασκεύασε με τόση προσπάθεια, υπομονή και επιστημονική γνώση, ανοίγει το ραδιόφωνο κι ακούει Γιώργο Τράγκα.


"Radio-Skulptur" 1962
Jean Tinguely


Πέμπτη, Φεβρουαρίου 14, 2019

ΥΠΑΛΛΗΛΙΚΕΣ ΙΔΙΑΙΤΕΡΟΤΗΤΕΣ

  -Τι θα θέλατε; Μπορώ να σας εξυπηρετήσω σε κάτι;
Αιφνιδιασμός, αμηχανία, σιωπή. Αυτές ήταν οι αντιδράσεις μου, κατά σειρά εμφανίσεως, στην απρόβλεπτη ερώτηση της ευειδούς κυρίας,  που στεκόταν απέναντί μου, ενώ μία αχτίδα φωτός γλιστρούσε πάνω στο αφρόγαλα του λαιμού της.
- Δεν σας κατάλαβα, απάντησα, μ’ένα χαμόγελο που αποκάλυψε την έκπληξή μου, ξεπερνώντας το αρχικό σοκ.
- Αν χρειάζεστε κάτι κύριε, γιατί σε λίγο κλείνουμε, επανέλαβε την ερώτησή της, προσθέτοντας έναν επιτακτικό τόνο στη φωνή της.
Προσπάθησα να καταλάβω αν είχα απέναντι  κάποια που ήθελε να παίξει μαζί μου ή μήπως βρισκόταν μπροστά μου η σωματόμορφος διάψευση της πραγματικότητας. Δεν ήθελα να γίνω συμμέτοχος στην παιγνιώδη ευεξία της,  προσπαθώντας  μη χάσω την ψυχραιμία μου. Ήμουν αρκετά κουρασμένος και δεν είχα όρεξη για αστεία, κυρίως από κάποια που συναντούσα για πρώτη φορά. Βγήκα στον διάδρομο κι έψαξα τον Ηλία, που εκείνη τη στιγμή είχε τελειώσει τη δουλειά του, και χαλαρός κάπνιζε, περιμένοντας να περάσουν τα δέκα λεπτά που απόμεναν για να σχολάσουμε.
- Ηλία, έλα ένα λεπτό μαζί μου, νομίζω ότι έμπλεξα με κάποια τρελή, του είπα, παίρνοντας το μέρος της συμβατικής λογικής, απορρίπτοντας το κατηγόρημα της ψευδαίσθησης .
Ο Ηλίας έσβησε το τσιγάρο με το σάλιο του, δυσανασχετώντας, και το πέταξε έξω από την πόρτα του μαγαζιού.
- Τι συμβαίνει Μαρία, εξυπηρέτησε τον κύριο, είναι ώρα να φύγουμε, δεν θα ξημερώσουμε εδώ, απευθύνθηκε στην κυρία με το σκυλάκι, φτάνοντας στο βάθος τού μαγαζιού,  που μας περίμενε η επώνυμη, τώρα πια, κυρία.
-Προσπαθώ, Ηλία μου, μα δεν καταλαβαίνει. Τον ρωτάω τι χρειάζεται, κι αυτός  με κοιτάει παράξενα, λες και είναι υπάλληλος του μαγαζιού.
Ο Ηλίας γύρισε προς το μέρος μου, με απροκάλυπτα επιθετικό ύφος, που δεν αρμόζει σε υπάλληλο , παραμερίζοντας, προσωρινά,  το γεγονός ότι τον γνώριζα τόσα χρόνια, και ρώτησε, υιοθετώντας  μια οικειότητα,  που έτρεφε την ακατάληπτη ευρεσιτεχνία  του φλύαρου μυαλού της πραγματικότητας, ελάχιστο δείγμα της οποίας ήταν όσα συνέβαιναν μπροστά στα μάτια μου.
- Πες μου τι θέλεις;
Τώρα πια δεν ήταν απλά ζήτημα επικοινωνίας, ήταν θέμα κατανόησης των άπειρων συνδυασμών του πραγματικού. Τι παιγνίδι ήταν αυτό που παιζόταν εις βάρος μου; Ποιος ήταν ο εμπνευστής και γιατί συμμετείχε ο φίλος και συνάδελφος Ηλίας; Ποια ήταν η κυρία με το σκυλάκι,  με το ωραίο σύμπαν του κορμιού της,  που συμπεριφερόταν σαν υπάλληλος του μαγαζιού, στο οποίο  δούλευα περισσότερα από δέκα χρόνια;
Χαμογέλασα και προσπάθησα να σταματήσω το παιγνίδι, με πρόθεση συμβιβασμού.
- Εντάξει Ηλία, τέρμα η πλάκα, η υπομονή έχει τα όριά της, απευθύνθηκα στον Ηλία, αποφεύγοντας να νομιμοποιήσω την κυρία, που εκείνη τη στιγμή χάιδευε το σκυλάκι της, φέρνοντας την παλάμη της, σαν να το χτένιζε, από κάτω προς τα πάνω στο μέτωπό του, τραβώντας προς την έξοδο, εξαγριωμένος, πέφτοντας σχεδόν πάνω στον Φάνη, το αφεντικό, που εκείνη τη στιγμή έκλεινε την ταμειακή μηχανή, μετρώντας τις εισπράξεις της ημέρας.
Πριν προλάβω να διαμαρτυρηθώ για την συμπεριφορά του Ηλία, που απέφυγα να τον ονομάσω συνάδελφο, δίνοντας, με αστραπιαία απόφαση,  οριστικό τέλος σε μια φιλία χρόνων, και για το ρόλο της αινιγματικής γυναίκας, ο Φάνης, το αφεντικό, με αποτελείωσε με το οριστικό, ρητορικό του ερώτημα.
  -Τελικά δεν βρήκατε αυτό που ψάχνατε; ρώτησε.
Του έριξα μια φαρμακερή ματιά, που έδειχνε όχι μόνο την ενόχλησή μου, αλλά ήταν ένα προοίμιο των αποφάσεών μου, που δεν είχα φυσικά λόγο να παρθούν εν θερμώ, και βγήκα έξω, βαδίζοντας βιαστικά προς τη μηχανή μου. 
-Αύριο δεν θα έρθω στη δουλειά, θα περάσω  να μου δώσεις εξηγήσεις, του φώναξα, πατώντας τη μίζα της μηχανής, ξεχνώντας τις μετριοπαθείς αποφάσεις που είχα πάρει πριν ένα λεπτό.
Κάθε μέρα αυτή την απειλή του πετούσα, αλλά την επόμενη επτάμισι η ώρα το πρωί βρισκόμουν έξω από το μαγαζί, περιμένοντας τον Φάνη, το αφεντικό, να σηκώσει τα ρολά, να μπούμε μέσα να δουλέψουμε, να βγάλουμε το μεροκάματο.



Πίνακας
"The Four Closed Shops" 1982
Jeffrey Smart


Κυριακή, Φεβρουαρίου 03, 2019

Ο ΓΥΠΑΣ


Όταν αισθάνομαι βαρύθυμος και μελαγχολικός βαδίζω στην οδό Νεαπόλεως. Εκεί, στον αριθμό 38, συναντώ τον γύπα. Στέκεται στο παράθυρο τού πάνω ορόφου ενός δίπατου σπιτιού, ακίνητος, ηγεμονικός, με τα γαλανά του μάτια να περιεργάζονται την κίνηση στο δρόμο. Οι περαστικοί για αυτοτελείς λόγους δεν αντιλαμβάνονται την παρουσία του, ή έτσι δείχνουν από τη διάθεσή τους να προσπεράσουν την αποκλίνουσα εικόνα. Οι άνθρωποι έχουν πληθυντικούς λόγους για το που θα σπαταλήσουν το βλέμμα τους. Είμαστε όλοι ανοχύρωτοι στο απρόβλεπτο, γι'αυτό δεν τους αδικώ.
Σταματώ και παρατηρώ το μακρουλό κεφάλι του, το κοφτερό ράμφος, τον κυρτό λαιμό, τα εξαίσια μεγάλα φτερά, τα λεπτά ποδαράκια του με τα γαμψά, αυτοφυλακισμένα νύχια.
Ομόγνωμος με τη σκέψη να συνεχίσω τον περίπατό μου, χάνομαι απ' το λεκτικό μου κάδρο.





 "Chair with the Wings of a Vulture" 1960 Salvador Dali