Σάββατο, Απριλίου 20, 2019

ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ


Την ημέρα της Ανάστασης του Λαζάρου, οι άρρενες κάτοικοι της περιοχής Second Life Valley, ζηλωτές της δημοφιλίας του τετραημέρου νεκρού, πεθαίνουν κατά σειρά ηλικιακής προτεραιότητας, ελπίζοντας στην ανάστασή τους, από ένα ετεροχρονισμένο θαύμα. Βαθιά θρησκευόμενοι, συνεπείς στην πίστη τους, δεν λαμβάνουν υπόψη τους την ανεξήγητη πραγματικότητα, αποφεύγοντας να αποδεχτούν ότι: πρώτον, δεν είναι φίλοι του Χριστού, δεν κατοικούν στην Βηθανία, το κυριότερο όμως, αυτό που τους στερεί την αθανασία είναι, ότι ο Ιησούς Χριστός έχει αναληφθεί στους ουρανούς και δεν προβλέπεται να επιστρέψει σύντομα. Παραμένουν λοιπόν αιώνια πεθαμένοι, μέχρι την ημέρα της τελικής Κρίσεως, όπου ανώνυμοι ανάμεσα στους ομοιόμορφους νεκρούς, στερούνται την παραμικρή ελπίδα ατομικής διάκρισης.

Παρασκευή, Απριλίου 12, 2019

Η ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΙΣΟΡΡΟΠΙΑΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ


Ο Σάββας Ιωάννου έριξε μια τελευταία ματιά από την ταράτσα της πολυκατοικίας στην οδό Θανάση Βέγγου 33. Κάτω στο δρόμο περνούσαν περισσότεροι άνθρωποι απ’όσοι υπήρχαν. Ο Σάββας Ιωάννου αδυνατούσε να διακρίνει αυτούς που χαλούσαν την αρμονία και ισορροπία του κόσμου. Ήξερε ότι η αποστολή του θα είχε παράπλευρες απώλειες. Άρχισε να πυροβολεί αδιακρίτως τους περαστικούς, μέχρι που έμειναν μόνο αυτοί που υπήρχαν. Η μυστήρια, αλλά τόσο άρτια ικανότητά του, να διορθώνει τις ατέλειες του κόσμου, είχε φτάσει στην πλήρη ωριμότητα της.  Έλυσε το όπλο του, το έβαλε στη βαλίτσα, βγήκε απ’το διαμέρισμα,  και κατευθύνθηκε προς το ΚΑ΄ Αστυνομικό Τμήμα Παγκρατίου να παραδοθεί.


"The Murderer"
Edvard Munch
Original Title: Morder
Date: 1910

Τρίτη, Απριλίου 09, 2019

Ο ΦΛΟΡΕΝΤΙΝ ΣΟΥΣΑΜΙ ΑΚΟΥΕΙ ΓΙΩΡΓΟ ΤΡΑΓΚΑ(ΟΡΙΣΤΙΚΟ)



Εκνευρισμένος από την είδηση*, πιάνει την Υδρόγειο σφαίρα, που κοσμεί το πάνω ράφι της δρύινης σύνθεσης τοίχου “Sonoma”, και, απαράμιλλα έξαλλος, την εκσφενδονίζει με μανία, δίχως αιδώ, στην έντρομη μηχανική τυφλόμυγα, που κατασκεύασε με τόση υπομονή και επιστημονική γνώση, η οποία αιφνιδιασμένη από την απρόσμενη πράξη τού εφευρέτη-κατασκευαστή της, την δέχεται, δίχως την παραμικρή αντίδραση στο κεφάλι, που αποκόπτεται από το σώμα της, μ’ένα καμπυλωτό άλμα κυλάει στο πάτωμα, σταματά ακίνητο, απορημένο, ενημερωμένο επαρκώς για τη σκοτεινότητα της ανυπαρξίας.

Ο Φλορεντίν Σουσάμι, ήρεμος, συνεπής στο ρηγιούνιον με τον ενεστώτα χρόνο, ανοίγει το ραδιόφωνο κι ακούει Γιώργο Τράγκα, καπνίζοντας δημαγωγικά. 




*Ο Φλορεντίν Σουσάμι το πρωί της Τετάρτης, 13 Φλεβάρη 2019, πληροφορείται πως υπάρχουν άνθρωποι που δεν γνωρίζουν ότι η περίοδος περιστροφής της γης περί τον άξονά της είναι 24 ώρες, 56 λεπτά και 4,09 δευτερόλεπτα, και ότι εκτός από την ημερήσια περιστροφής της γύρω από τον άξονά της, η Γη κάνει και μία ετήσια περιφορά γύρω από τον Ήλιο, που διαρκεί 365,2564 μέσες ηλικιακές ημέρες, δηλ. 365 μέρες, 5 ώρες, 48 λεπτά και 18 δευτερόλεπτα.



"Radio Man" 1987
Nam June Paik

Πέμπτη, Απριλίου 04, 2019

ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΜΗΝ ΣΙΩΠΟΥΝ ΟΙ ΔΙΑΝΟΟΥΜΕΝΟΙ;


«Τελειώνω την ανάγνωση του βιβλίου του Γιώργου Σκαμπαρδώνη «Νοέμβριος», σηκώνομαι απ’την καρέκλα, κι αρχίζω να χειροκροτώ ενθουσιασμένος. «Μπράβο! Μπράβο!» φωνάζω, αδιαφορώντας αν ακούγομαι στον δρόμο απ’το ανοιχτό παράθυρο. Ακολουθεί παρατεταμένο χειροκρότημα, στην αρχή επιφυλακτικό, μετά ζεστό, αργότερα κι αυτό ενθουσιώδες, από τους αθέατους συναναγνώστες, οι οποίοι ήθελαν κι αυτοί να χειροκροτήσουν τελειώνοντας το βιβλίο, αλλά κάτι τους εμπόδιζε, μια σωματοφραγή, ένας φωνητικός αυτοπεριορισμός ας πούμε, βρίσκοντας στη δική μου χειρονομία, το απελευθερωτικό εναρκτήριο παράγγελμα, για να απελευθερώσουν την χαρά τους, ανακοινώνοντας την ευεργεσία που τους πρόσφεραν τα διηγήματα του Σκαμπαρδώνη. 

Όλοι μαζί, παρόντες κι απόντες, αυτή τη στιγμή που χειροκροτούμε όρθιοι τον συγγραφέα, είμαι σίγουρος, ότι αυτός αποδέχεται την αυθορμησία μας, μ’ένα χαμόγελο ικανοποίησης, ψιθυρίζοντας συγκινημένος: «Σας ευχαριστώ, σας ευχαριστώ πολύ», κεκλιμένος ελαφρά μπροστά, ως ένδειξη ευγνωμοσύνης». 
Αυτά έγραφα πριν λίγες μέρες, 17 Μάρτη 2019. Ο φίλος μου ο George Karagiannis με πληροφόρησε, κατά τη διάρκεια της επίσκεψής του στη Ρόδο, για την δημοσιογραφική αρθρογραφία του Γιώργου Σκαμπαρδώνη στην εφημερίδα «Τα Νέα», γνωρίζοντας την παθολογική μου αγάπη για τα διηγήματά του, την οποία κατέθεσα κατά περιόδους δημόσια, και γω έτρεξα να τη διαβάσω. Ευτυχώς σταμάτησα γρήγορα την ανάγνωση, από την εμετική διάθεση που μου προκαλούσαν οι απόψεις του, και έτσι γλύτωσα από ανεπιθύμητες συνέπειες των αναγνωστικών μου προθέσεων.
Πώς όμως ένας από τους σημαντικότερους Έλληνες διηγηματογράφους στη δημόσια αρθρογραφία του, χρησιμοποιεί ένα λόγο μονοσήμαντο, ιδεοληπτικό, ατεκμηρίωτο, δογματικό, ειρωνικό, φανατισμένο, εκμαυλιστικό, χειραγωγικό, λαϊκιστικό, κινδυνολογικό, προσβλητικό, ευτελή, απαξιωτικό, λοιδορητικό, αφοριστικό, εριστικό, σκοταδιστικό, στερεότυπο, δημαγωγικό, γεμάτο συχνόχρηστα κλισέ της τηλεοπτικής και διαδικτυακής αργκό, αλαζονικό, υπερβολικό, κατηχητικό, γραφικό,, συνθηματολογικό, ανορθολογικό, ισοπεδωτικό, λόγο που δαιμονοποιεί κάθε αντίθετη άποψη, ιδεολογικά, πολιτικά και γλωσσικά πρωτόγονο, χοντροκομμένο, αστόχαστο, κενολογικό;
Πώς ο αρθρογράφος Γιώργος Σκαμπαρδώνης τριχολογεί ενώ θεωρεί ότι υψηλογεί, πιστεύει ότι χρηστολογεί ενώ αχρηστολογεί, καινολογεί φανταζόμενος ότι καλλιλογεί, τερατολογεί πιστεύοντας ότι σπουδαιολογεί.
Πώς ένας διηγηματογράφος, που μας έδωσε από τα ομορφότερα διηγήματα της ελληνικής λογοτεχνίας, μετατρέπεται σε καρεκλορήτορα, ενταγμένο σ’ένα σύστημα εξουσίας, που γεννάει μιντιακές καρικατούρες;


Δημοσιεύτηκε στο facebook με το όνομα Σπύρος Παύλου

Σάββατο, Μαρτίου 30, 2019

"ΣΩΜΑ" ΤΟΥ ΑΧΙΛΛΕΑ ΚΥΡΙΑΚΙΔΗ



Ορισμένα κείμενα είναι προτιμότερο να μένουν στο συρτάρι. Ειδικά αν είναι γραμμένα από συγγραφείς που έχουν δώσει αξιόλογο έργο, έχουν ευδιάκριτο λογοτεχνικό προσδιορισμό, αποτυπωμένο με γλωσσική επιμέλεια και αφηγηματική συνέπεια.
Τα εκδοτικά τους βήματα πρέπει να είναι προσεχτικά, ειδικά όταν το ηλικιακό τους ύψος είναι αρκετά υψηλό και υπάρχει κίνδυνος η πτώση τους να έχει βλαβερές και ανεπανόρθωτες συνέπειες στην αποτίμηση του συγγραφικού τους έργου.


Διορθωμένο Σάββατο, αργά βράδυ




"ΣΩΜΑ"
Αχιλλέας Κυριακίδης
Εκδόσεις "Πατάκη"

Σάββατο, Μαρτίου 23, 2019

ΜΙΣΕΛ ΦΑΪΣ "ΟΠΩΣ ΠΟΤΕ"


Αδυνατώ να βρω υποστηρικτικά λόγια που να τεκμηριώνουν με πειστικότητα και ακρίβεια την γνώμη μου για το τελευταίο βιβλίο του Μισέλ Φάϊς, «Όπως ποτέ». Αισθανόμενος βαθιά απογοήτευση τελειώνοντας τη νουβέλα, η επίγευση της ανάγνωσης επιδεινώνει την εκφραστική μου ικανότητα, η οποία δεν φημίζεται για την γλωσσική της επιμέλεια, ώστε να μην μπορώ να εκφράσω με ευθυέπεια και αναλυτική διάθεση τη συμπερασματική μου βεβαιότητα ότι πρόκειται για ένα λογοτεχνικό κείμενο που κυριαρχείται από  προβλέψιμες αφηγηματικές ευρεσιτεχνίες, επιτηδευμένους λεκτικούς ακροβατισμούς, επιβαρυμένο με στοιχεία αυτάρεσκης λογοτεχνικής ευρηματικότητας, πομπώδης κοινοτοπίες, μια προσομείωση κειμενικής αισθητικής.
Αυθαιρετώ λοιπόν, ελπίζοντας να διαψευστώ, δηλώνοντας ότι η αναμενόμενη καθοδική συγγραφική πορεία του Μισέλ Φάϊς είναι πλέον γεγονός.



ΜΙΣΕΛ ΦΑΪΣ "ΟΠΩΣ ΠΟΤΕ"
ΚΩΜΩΔΙΑ ΤΗΣ ΚΟΥΡΑΣΗΣ
ΕΚΔΟΣΕΙΣ "ΠΑΤΑΚΗ"

Κυριακή, Μαρτίου 17, 2019

"Νοέμβριος"


Τελειώνω την ανάγνωση του βιβλίου, σηκώνομαι απ’την καρέκλα, κι αρχίζω να χειροκροτώ ενθουσιασμένος. «Μπράβο! Μπράβο!» φωνάζω, αδιαφορώντας αν ακούγομαι στον δρόμο απ’το ανοιχτό παράθυρο. Ακολουθεί παρατεταμένο χειροκρότημα, στην αρχή επιφυλακτικό, μετά ζεστό, αργότερα κι αυτό ενθουσιώδες, από τους αθέατους συναναγνώστες, οι οποίοι ήθελαν κι αυτοί να χειροκροτήσουν  τελειώνοντας το βιβλίο, αλλά κάτι τους εμπόδιζε, μια σωματοφραγή, ένας φωνητικός αυτοπεριορισμός ας πούμε, βρίσκοντας στη δική μου χειρονομία,  το απελευθερωτικό εναρκτήριο παράγγελμα, για να απελευθερώσουν την χαρά τους, ανακοινώνοντας  την ευεργεσία που τους πρόσφεραν τα διηγήματα του Σκαμπαρδώνη. 
Όλοι μαζί, παρόντες κι απόντες,  αυτή τη στιγμή που χειροκροτούμε όρθιοι τον συγγραφέα, είμαι σίγουρος, ότι αυτός αποδέχεται την αυθορμησία μας, μ’ένα χαμόγελο ικανοποίησης, ψιθυρίζοντας συγκινημένος: «Σας ευχαριστώ, σας ευχαριστώ πολύ», κεκλιμένος ελαφρά μπροστά, ως ένδειξη ευγνωμοσύνης.


"Νοέμβριος"
ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΚΑΜΠΑΡΔΩΝΗΣ
ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΑΤΑΚΗ

Δευτέρα, Μαρτίου 11, 2019

ΤΟ ΑΣΑΝΣΕΡ


Κάθε βράδυ, όταν ξαπλώνω στο κρεβάτι, λίγο πριν κοιμηθώ, ακούω το ασανσέρ να μπαίνει σε λειτουργία. Από τις μετρήσεις που έχω κάνει, σε άλλα σπίτια, υπολογίζω, από το χρόνο που διαρκεί ο θόρυβος, ότι προορισμός του είναι ο τρίτος όροφος. Όταν ο θόρυβος σταματήσει, ας δεχθούμε για την οικονομία και την αληθοφάνεια της αφήγησης, στον τρίτο όροφο, αφουγκράζομαι, μέσα στην ησυχία της νύχτας, ν’ακούσω την πόρτα να ανοίγει, αλλά δεν ακούω τον παραμικρό ήχο, αν και το ομολογώ, ότι λόγω αποστάσεως αυτό είναι αρκετά δύσκολο. Το ίδιο όμως συμβαίνει όταν το ασανσέρ επιστρέφει στο ισόγειο, όπου βρίσκεται το διαμέρισμά μου. Δεν ακούω κάποιον να ανοίγει ή να κλείνει την πόρτα, μέχρι που το ασανσέρ επιστρέφει ξανά στον τρίτο όροφο. Αυτή η διαρκής κίνηση συνεχίζεται σε όλη τη διάρκεια την νύχτας, με σταθερές χρονικά παύσεις, γεγονός που διαπιστώνω ως αυτήκοος μάρτυρας. Έχω ανήσυχο ύπνο, που με κάνει να ξυπνώ, δίχως να σηκώνομαι από το κρεβάτι, διότι όσες φορές το επιχείρησα, όχι για να κατασκοπεύσω τη σκοτεινή διαδρομή τού ασανσέρ, αλλά για να καπνίσω ένα τσιγάρο, το οποίο έλπιζα ότι θα με οδηγούσε στις αγκάλες του Μορφέως το αποτελέσμα είναι ακριβώς αντίθετο από αυτό που περιμένω, οδηγώντας με σε μια άυπνη νύχτα, που έχει καταστροφικές επιπτώσεις στην επαγγελματική μου απόδοση. Το πρωί, με την ανατολή τού ήλιου, παύει κάθε θόρυβος, η ησυχία επανέρχεται,  με το σήμα της αφύπνισης του κινητού μου να δίνει το εγερτήριο παράγγελμα στην κανονικότητα της μέρας.
Ενοχλούμαι φυσικά από τον θόρυβο, αλλά τώρα πια τον έχω συνηθίσει. Αυτό που δεν μπορώ ν’αποδεχτώ είναι ότι όλα αυτά συμβαίνουν ενώ κατοικώ σε μονοκατοικία.



"Elevator Door" 2006
Dan Witz

Τετάρτη, Μαρτίου 06, 2019

BURNING Lee Chang-dong







Υπάρχουν ταινίες που παρ’όλη την εξαιρετική φιλμική τους διαύγεια, δεν τους αποδίδεται η απαραίτητη προσοχή, με αποτέλεσμα να συνθλίβονται στην ομοιομορφία του κινηματογραφικού ανταγωνισμού. Η αφομοίωσή τους από τα κριτήρια του φιλμικού κριτικού λόγου και τους κανόνες της κινηματογραφικής αφήγησης, τα οδηγούν εκτός κάδρου ακόμη και από θεατές που παρακολουθούν επιμελώς την κινηματογραφική εξέλιξη και διαθέτουν την επάρκεια για να διακρίνουν, να στοχεύσουν με τον σχολιασμό τους ταινίες που τα φιλμικά στοιχεία τους δεν εντάσσονται στους όρους της κινηματογραφικής ορθότητας.
Το «Burning» είναι μια ταινία που ξεφεύγει από την οριοθέτηση του φιλμικού ορισμού, ταινία που η ιδιαιτερότητα της προσδιορίζεται από τον αφηγηματικό υπαινιγμό της φιλμικής γλώσσας, που δεν εστιάζεται σ’αυτό που αποτυπώνει η κάμερα στα περιοριστικά όρια της οθόνης, αλλά σ’αυτά που δεν λέγονται, αλλά διαχέονται υπαινικτικά μέσα από την εξέλιξη της ιστορίας. Το φιλμ είναι μια οπτική απορία, για την δυνατότητα της αφήγησης να διηγηθεί ως αληθινή μια ιστορία στα όρια της κινηματογραφικής γλώσσας. Αυτό που μας διηγείται ο αφηγητής ως αληθινό, υπάρχει στην πραγματικότητα, ή πρέπει να ξεχάσουμε ότι δεν υπάρχει ως πραγματικότητα, για να απολαύσουμε την ιστορία που μας αφηγείται;
Τη στιγμή που η Shin Hae-mi ξεφλουδίζει ένα πορτοκάλι που δεν υπάρχει, δείχνοντας το ταλέντο της στην παντομίμα, μπροστά στον Lee Jong-su, σύμφωνα με τη μετάφραση των Γιώργου Βουδικλάρη - Θανάση Δούβρη στο βιβλίο «Ο ελέφαντας εξαφανίζεται», του Χαρούκι Μουρακάμι, λέει: «Το ζήτημα δεν είναι να κάνεις τον εαυτό σου να πιστέψει ότι πράγματι υπάρχει εκεί ένα πορτοκάλι, αλλά πρέπει να ξεχάσεις ότι δεν υπάρχει». Πάνω σ’αυτό τον καταγωγικό ορισμό της αφήγησης στήνεται η ταινία του Lee Chang-dong Ξεκινώντας από αυτή την ιδέα ο σκηνοθέτης στήνει ένα χαρισματικό, αριστοτεχνικό σχόλιο για τη σκοτεινή πλευρά της πραγματικότητας, με τις εκφάνσεις και τις παρεκκλίσεις της, την αποξένωση, τα σκοτάδια της ψυχής, με τρόπο υποβλητικό και διεισδυτικό, έναν κόσμο που δεν θέλει να ξεχάσει αυτό που του έχουν διηγηθεί ότι υπάρχει, και προσπαθεί να ταΐσει ανύπαρκτες γάτες, να τρέχει να δει αν ο αχυρώνας καίγεται, να προσπαθεί να μάθει αν υπήρχε πηγάδι στο πατρικό του σπίτι, θέτοντας την πραγματικότητα ως επικύρωση της αλήθειας της διήγησης, απορρίπτοντας κάθε αμφισημία και αμφιβολία του αφηγηματικού λόγου. Μέσα από μια διαρκή εκκρεμότητα, ο φιλμικός κόσμος δίχως εντάσεις και απειλές, με ελαφρότητα, χαλαρότητα, αλλά με υποβλητικό κινηματογραφικό ρυθμό, παρουσιάζει στην οθόνη την ψευδαίσθηση του φαίνεσθαι και του είναι, μέσα από ένα παζλ επιθυμιών, εγκατάλειψης, εξαφανίσεων και αινιγματικών προσώπων.
Το «Burning” είναι μια ταινία που τα πάθη δεν μεγαλοστομούν, υπονοούνται και αποκρύπτονται από το κινηματογραφικό κάδρο, εμφυτεύοντας ένα απροσδιόριστο φαίνεσθαι της πραγματικότητας, άφατο και άρρητο, που δεν συνομιλεί με την κινηματογραφική παράδοση, αλλά με την ανάγκη της καταβύθισής μας στα γριφώδη, αλλά τόσο ευεργετικά μονοπάτια της αφηγηματικής πραγματικότητας.




Σκηνοθεσία Lee Chang-dong

Σενάριο Oh Jung-mi , Lee Chang-dong

Πρωταγωνιστούν 

Yoo Ah-in

Steven Yeun

Jeon Jong-seo

Μουσική Mowg

Σκηνοθεσία Lee Chang-dong

Σενάριο Oh Jung-mi , Lee Chang-dong

Πρωταγωνιστούν 

Yoo Ah-in

Steven Yeun

Jeon Jong-seo



Μουσική Mowg


 



Κυριακή, Μαρτίου 03, 2019

Ο ΦΛΟΡΕΝΤΙΝ ΣΟΥΣΑΜΙ ΑΚΟΥΕΙ ΤΡΑΓΚΑ(ΤΡΙΤΗ ΕΚΔΟΧΗ)


Ο Φλορεντίν Σουσάμι το πρωί της Τετάρτης, 13 Φλεβάρη 2019, πληροφορείται πως υπάρχουν άνθρωποι που δεν γνωρίζουν ότι η περίοδος περιστροφής της γης περί τον άξονά της είναι 24 ώρες, 56 λεπτά και 4,09 δευτερόλεπτα, και ότι εκτός από την ημερήσια περιστροφής της γύρω από τον άξονά της, η Γη κάνει και μία ετήσια περιφορά γύρω από τον Ήλιο, που διαρκεί 365,2564 μέσες ηλικιακές ημέρες, δηλ. 365 μέρες, 5 ώρες, 48 λεπτά και 18 δευτερόλεπτα. 
Απογοητευμένος από την είδηση, βάζει σε λειτουργία τη μηχανική τυφλόμυγα, που κατασκεύασε με τόση προσπάθεια, υπομονή και επιστημονική γνώση, την αφήνει να πετάξει, ελεύθερη τώρα πια, στον ομορφοφτιαγμένο ουρανό, ανοίγει το ραδιόφωνο κι ακούει Γιώργο Τράγκα.

Σάββατο, Φεβρουαρίου 23, 2019

Ο ΦΛΟΡΕΝΤΙΝ ΣΟΥΣΑΜΙ ΑΚΟΥΕΙ ΤΡΑΓΚΑ(ΔΕΥΤΕΡΗ ΕΚΔΟΧΗ)


Ο Φλορεντίν Σουσάμι το πρωί της Τετάρτης, 13 Φλεβάρη 2019, πληροφορείται πως υπάρχουν άνθρωποι που δεν γνωρίζουν ότι η περίοδος περιστροφής της γης περί τον άξονά της είναι 24 ώρες, 56 λεπτά και 4,09 δευτερόλεπτα, και ότι εκτός από την ημερήσια περιστροφής της γύρω από τον άξονά της, η Γη κάνει και μία ετήσια περιφορά γύρω από τον Ήλιο, που διαρκεί 365,2564 μέσες ηλικιακές ημέρες, δηλ. 365 μέρες, 5 ώρες, 48 λεπτά και 18 δευτερόλεπτα. 
Απογοητευμένος από την είδηση, φτιάχνει καφέ, ανάβει τσιγάρο, παίρνει στην αγκαλιά του τη μηχανική τυφλόμυγα, που κατασκεύασε με τόση προσπάθεια, υπομονή και επιστημονική γνώση, κι αρχίζει να της  χαϊδεύει τα φτερά, την πλάτη, την κοιλιά(εκεί που της αρέσει περισσότερο), ανοίγει το ραδιόφωνο, κι ακούει Γιώργο Τράγκα.

Σάββατο, Φεβρουαρίου 16, 2019

Ο ΦΛΟΡΕΝΤΙΝ ΣΟΥΣΑΜΙ ΑΚΟΥΕΙ ΓΙΩΡΓΟ ΤΡΑΓΚΑ


Ο Φλορεντίν Σουσάμι το πρωί της Τετάρτης, 13 Φλεβάρη 2019, πληροφορείται πως υπάρχουν άνθρωποι που δεν γνωρίζουν ότι η περίοδος περιστροφής της γης περί τον άξονά της είναι 24 ώρες, 56 λεπτά και 4,09 δευτερόλεπτα, και ότι εκτός από την ημερήσια περιστροφής της γύρω από τον άξονά της, η Γη κάνει και μία ετήσια περιφορά γύρω από τον Ήλιο, που διαρκεί 365,2564 μέσες ηλικιακές ημέρες, δηλ. 365 μέρες, 5 ώρες, 48 λεπτά και 18 δευτερόλεπτα. 
Απογοητευμένος από την είδηση, καταστρέφει, αφού αφήνει να πετάξει στο δωμάτιο, για τελευταία φορά, τη μηχανική τυφλόμυγα, που κατασκεύασε με τόση προσπάθεια, υπομονή και επιστημονική γνώση, ανοίγει το ραδιόφωνο κι ακούει Γιώργο Τράγκα.


"Radio-Skulptur" 1962
Jean Tinguely


Πέμπτη, Φεβρουαρίου 14, 2019

ΥΠΑΛΛΗΛΙΚΕΣ ΙΔΙΑΙΤΕΡΟΤΗΤΕΣ

  -Τι θα θέλατε; Μπορώ να σας εξυπηρετήσω σε κάτι;
Αιφνιδιασμός, αμηχανία, σιωπή. Αυτές ήταν οι αντιδράσεις μου, κατά σειρά εμφανίσεως, στην απρόβλεπτη ερώτηση της ευειδούς κυρίας,  που στεκόταν απέναντί μου, ενώ μία αχτίδα φωτός γλιστρούσε πάνω στο αφρόγαλα του λαιμού της.
- Δεν σας κατάλαβα, απάντησα, μ’ένα χαμόγελο που αποκάλυψε την έκπληξή μου, ξεπερνώντας το αρχικό σοκ.
- Αν χρειάζεστε κάτι κύριε, γιατί σε λίγο κλείνουμε, επανέλαβε την ερώτησή της, προσθέτοντας έναν επιτακτικό τόνο στη φωνή της.
Προσπάθησα να καταλάβω αν είχα απέναντι  κάποια που ήθελε να παίξει μαζί μου ή μήπως βρισκόταν μπροστά μου η σωματόμορφος διάψευση της πραγματικότητας. Δεν ήθελα να γίνω συμμέτοχος στην παιγνιώδη ευεξία της,  προσπαθώντας  μη χάσω την ψυχραιμία μου. Ήμουν αρκετά κουρασμένος και δεν είχα όρεξη για αστεία, κυρίως από κάποια που συναντούσα για πρώτη φορά. Βγήκα στον διάδρομο κι έψαξα τον Ηλία, που εκείνη τη στιγμή είχε τελειώσει τη δουλειά του, και χαλαρός κάπνιζε, περιμένοντας να περάσουν τα δέκα λεπτά που απόμεναν για να σχολάσουμε.
- Ηλία, έλα ένα λεπτό μαζί μου, νομίζω ότι έμπλεξα με κάποια τρελή, του είπα, παίρνοντας το μέρος της συμβατικής λογικής, απορρίπτοντας το κατηγόρημα της ψευδαίσθησης .
Ο Ηλίας έσβησε το τσιγάρο με το σάλιο του, δυσανασχετώντας, και το πέταξε έξω από την πόρτα του μαγαζιού.
- Τι συμβαίνει Μαρία, εξυπηρέτησε τον κύριο, είναι ώρα να φύγουμε, δεν θα ξημερώσουμε εδώ, απευθύνθηκε στην κυρία με το σκυλάκι, φτάνοντας στο βάθος τού μαγαζιού,  που μας περίμενε η επώνυμη, τώρα πια, κυρία.
-Προσπαθώ, Ηλία μου, μα δεν καταλαβαίνει. Τον ρωτάω τι χρειάζεται, κι αυτός  με κοιτάει παράξενα, λες και είναι υπάλληλος του μαγαζιού.
Ο Ηλίας γύρισε προς το μέρος μου, με απροκάλυπτα επιθετικό ύφος, που δεν αρμόζει σε υπάλληλο , παραμερίζοντας, προσωρινά,  το γεγονός ότι τον γνώριζα τόσα χρόνια, και ρώτησε, υιοθετώντας  μια οικειότητα,  που έτρεφε την ακατάληπτη ευρεσιτεχνία  του φλύαρου μυαλού της πραγματικότητας, ελάχιστο δείγμα της οποίας ήταν όσα συνέβαιναν μπροστά στα μάτια μου.
- Πες μου τι θέλεις;
Τώρα πια δεν ήταν απλά ζήτημα επικοινωνίας, ήταν θέμα κατανόησης των άπειρων συνδυασμών του πραγματικού. Τι παιγνίδι ήταν αυτό που παιζόταν εις βάρος μου; Ποιος ήταν ο εμπνευστής και γιατί συμμετείχε ο φίλος και συνάδελφος Ηλίας; Ποια ήταν η κυρία με το σκυλάκι,  με το ωραίο σύμπαν του κορμιού της,  που συμπεριφερόταν σαν υπάλληλος του μαγαζιού, στο οποίο  δούλευα περισσότερα από δέκα χρόνια;
Χαμογέλασα και προσπάθησα να σταματήσω το παιγνίδι, με πρόθεση συμβιβασμού.
- Εντάξει Ηλία, τέρμα η πλάκα, η υπομονή έχει τα όριά της, απευθύνθηκα στον Ηλία, αποφεύγοντας να νομιμοποιήσω την κυρία, που εκείνη τη στιγμή χάιδευε το σκυλάκι της, φέρνοντας την παλάμη της, σαν να το χτένιζε, από κάτω προς τα πάνω στο μέτωπό του, τραβώντας προς την έξοδο, εξαγριωμένος, πέφτοντας σχεδόν πάνω στον Φάνη, το αφεντικό, που εκείνη τη στιγμή έκλεινε την ταμειακή μηχανή, μετρώντας τις εισπράξεις της ημέρας.
Πριν προλάβω να διαμαρτυρηθώ για την συμπεριφορά του Ηλία, που απέφυγα να τον ονομάσω συνάδελφο, δίνοντας, με αστραπιαία απόφαση,  οριστικό τέλος σε μια φιλία χρόνων, και για το ρόλο της αινιγματικής γυναίκας, ο Φάνης, το αφεντικό, με αποτελείωσε με το οριστικό, ρητορικό του ερώτημα.
  -Τελικά δεν βρήκατε αυτό που ψάχνατε; ρώτησε.
Του έριξα μια φαρμακερή ματιά, που έδειχνε όχι μόνο την ενόχλησή μου, αλλά ήταν ένα προοίμιο των αποφάσεών μου, που δεν είχα φυσικά λόγο να παρθούν εν θερμώ, και βγήκα έξω, βαδίζοντας βιαστικά προς τη μηχανή μου. 
-Αύριο δεν θα έρθω στη δουλειά, θα περάσω  να μου δώσεις εξηγήσεις, του φώναξα, πατώντας τη μίζα της μηχανής, ξεχνώντας τις μετριοπαθείς αποφάσεις που είχα πάρει πριν ένα λεπτό.
Κάθε μέρα αυτή την απειλή του πετούσα, αλλά την επόμενη επτάμισι η ώρα το πρωί βρισκόμουν έξω από το μαγαζί, περιμένοντας τον Φάνη, το αφεντικό, να σηκώσει τα ρολά, να μπούμε μέσα να δουλέψουμε, να βγάλουμε το μεροκάματο.



Πίνακας
"The Four Closed Shops" 1982
Jeffrey Smart


Κυριακή, Φεβρουαρίου 03, 2019

Ο ΓΥΠΑΣ


Όταν αισθάνομαι βαρύθυμος και μελαγχολικός βαδίζω στην οδό Νεαπόλεως. Εκεί, στον αριθμό 38, συναντώ τον γύπα. Στέκεται στο παράθυρο τού πάνω ορόφου ενός δίπατου σπιτιού, ακίνητος, ηγεμονικός, με τα γαλανά του μάτια να περιεργάζονται την κίνηση στο δρόμο. Οι περαστικοί για αυτοτελείς λόγους δεν αντιλαμβάνονται την παρουσία του, ή έτσι δείχνουν από τη διάθεσή τους να προσπεράσουν την αποκλίνουσα εικόνα. Οι άνθρωποι έχουν πληθυντικούς λόγους για το που θα σπαταλήσουν το βλέμμα τους. Είμαστε όλοι ανοχύρωτοι στο απρόβλεπτο, γι'αυτό δεν τους αδικώ.
Σταματώ και παρατηρώ το μακρουλό κεφάλι του, το κοφτερό ράμφος, τον κυρτό λαιμό, τα εξαίσια μεγάλα φτερά, τα λεπτά ποδαράκια του με τα γαμψά, αυτοφυλακισμένα νύχια.
Ομόγνωμος με τη σκέψη να συνεχίσω τον περίπατό μου, χάνομαι απ' το λεκτικό μου κάδρο.





 "Chair with the Wings of a Vulture" 1960 Salvador Dali





Κυριακή, Ιανουαρίου 20, 2019

ΤΟ ΟΠΤΙΚΟ ΝΕΥΡΟ

“Το φυσικό σύμπαν σταμάτησε»
«ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΘΑΥΜΑ»
Χόρχε Λουίς Μπόρχες

Βρίσκομαι στη γωνία των οδών Κολοκοτρώνη και Καραϊσκάκη περιμένοντας ν’ανάψει το πράσινο φανάρι για να διασχίσω το δρόμο. Κρατάω στο χέρι μου το βιβλίο « Το οπτικό νεύρο», της Μαρία Γκάινσα,  που πριν λίγο αγόρασα, και είμαι ανυπόμονος να το διαβάσω. Το οπτικό σήμα που σταματά την πορεία μου, μου δίνει την ευκαιρία να ρίξω μια ματιά,  κι αρχίζω να διαβάζω, ξεκινώντας από το πρώτο διήγημα « ΤΟ ΕΛΑΦΙ ΤΟΥ ΝΤΡΕ». Γνωρίζω ότι ο χρόνος είναι ελάχιστος, σε λίγα δευτερόλεπτα θα περάσω απέναντι, θα συνεχίσω να βαδίζω ανάμεσα στον κόσμο, που δεν ενδιαφέρεται για τις προτεραιότητές μου. Βιάζομαι να γυρίσω σπίτι, δεν έχω σκοπό να βρεθώ σε κάποιο καφέ ή κάποιο άβολο παγκάκι για να συνεχίσω την ανάγνωση.
 «Τον Ντρε τον γνώρισα ένα φθινοπωρινό μεσημέρι• το ελάφι του, ακριβώς πέντε χρόνια αργότερα», διαβάζω. Συνεχίζω την ανάγνωση του διηγήματος, στην αρχή με έκπληξη, μετά με θαυμασμό, γοητευμένος. Απολαμβάνω την αυθαίρετη μετατόπιση της ιστορίας, τη ευρηματική διακλάδωση της αρχικής ιδέας, το αφηγηματικό μοντάζ που φαίνεται τεχνηέντως ακατέργαστο, τις εμβόλιμες μικροϊστορίες που διευρύνουν την αφηγηματική μετρική. Μόλις φτάνω στην καταληκτική πρόταση του τελευταίου διηγήματος του βιβλίου, «LOS PITUCONES», «...Nοιώθω μιαν απαλή ευτυχία μέσα στην μελαγχολία-ποιητική ευτυχία τη λένε, νομίζω. Θα έδινα το δεξί μου χέρι για να θυμηθώ ποιος την είπε έτσι.», ανάβει το πράσινο και ξεκινάω να περάσω απέναντι.


"Το οπτικό νεύρο"
Μαρία Γκάινσα
Μετάφραση Μαρία Μπεζαντάκου
Εκδόσεις "opera"

Παρασκευή, Ιανουαρίου 18, 2019

ΤΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΤΩΝ ΤΥΨΕΩΝ ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΔΙΗΓΗΜΑΤΑ



Το κείμενο δημοσιεύτηκε στο ηλεκτρονικό περιοδικό "fractal" την Πέμπτη 17 Γενάρη 2018


Η αφομοίωση του έργου ενός συγγραφέα, στην προκειμένη περίπτωση του Borges, που θα δίνει διέξοδο στη θεματική αφηγηματική στρατηγική και θα απελευθερώνει την έμπνευση, είναι το ζητούμενο του αφηγηματικού σύμπαντος του βιβλίου «Το μουσείο των τύψεων». Δεν είναι φυσικά πρωτόγνωρη η ανίχνευση λογοτεχνικού υλικού στο έργο άλλων συγγραφέων, ειδικά όταν μιλάμε για τον κ.Κυριακίδη, ούτε φυσικά περιοριστικό το εύρημα να συνομιλείς αφηγηματικά μ’έναν συγγραφέα. Αναγκαία όμως προϋπόθεση είναι να υπάρχει η ευφυΐα και η ικανότητα να διαχειριστεί ο συγγραφέας αυτόν τον  παιγνιώδη διάλογο ώστε να μας δώσει ένα κείμενο που θα είναι αυτοτελές και θα ανανεώνει την αφηγηματική εμπειρία. Να παίρνει τις αποστάσεις του και να δημιουργεί μια αυτόνομη μυθοπλασία στο χώρο της λογοτεχνίας.
Είναι λοιπόν η κομψότητα της γραφής, το απρόβλεπτο και αιφνιδιαστικό πετάρισμα της έμπνευσης, το ευφυές λαμπύρισμα της αφηγηματικής διαύγειας, η έκλαμψη του απρόβλεπτου και απροσδόκητου, η ακριβολογία της έκφρασης, η ευεργετική ίχνευση και συνομιλία με τον Άλλον, αυτός ο «προσωπαγής γρίφος» της συγγραφικής ματαιότητας που  κάνει τον κ.Κυριακίδη να ελπίζει ότι θα βγει από την ιδιότυπη κόλαση της ομηρίας, από την καταγωγική μήτρα των εκφραστικών αναζητήσεων και θα οδηγηθεί  στο ξέφωτο του κειμενικού λαβυρίνθου, ονειρευόμενος(;) ότι ο Άλλος θα παραχωρήσει τη θέση του(επιτέλους!) μετά  τη συμβολική  δολοφονία του, δια της γραφής (διαγραφής πήγα να γράψω), ώστε ο συγγραφικός του κόσμος να απαλλαγεί από το βάρος της παρουσίας του. Απαλλαγμένος από το βάρος των αφηγηματικών αντανακλάσεων του λογοτεχνικού καθρέφτη, θα οδηγηθεί στη εκφραστική ανεξιθρησκεία πιστεύοντας στη συγγραφική κάθαρση.
Ο κ. Κυριακίδης δεν αναδεικνύει την αφηγηματική του ευρύτητα και γλωσσική  ευρεσιτεχνία του σ’αυτά τα διηγήματα, γιατί  το βλέμμα του είναι στραμμένο στη θεματολογία του. Αυτό είναι που θέλει να ξορκίσει, κι όχι η επιμονή και αφοσίωσή στη γλωσσική έκφραση, που όλα αυτά τα χρόνια έχει καλλιεργήσει επαξίως  με γλωσσική επιμέλεια και αφηγηματική αυτάρκεια, ενεργοποιώντας, όσο περνούν τα χρόνια, την πυκνότητα, την ακρίβεια και λιτότητα της γλωσσικής ωριμότητας. Ο κάθε συγγραφέας έχει τις προτεραιότητές του, και η σύζευξη θέματος και εκφραστικής απόδοσης  θα ήταν η ιδανική κατάληξη των προσπαθειών του, αλλά ο θεματικός πυρήνας των διηγημάτων του βιβλίου «Το βιβλίο των τύψεων και άλλα διηγήματα» δεν προσφέρονται για να την ανάδειξη της αποδεδειγμένης αφηγηματικής ικανότητας του κ.Κυριακίδη.

Κυριακή, Ιανουαρίου 13, 2019

"τεχνητές αναπνοές και άλλα πεζά της πόλεως» [2003-2010]










Λίγα λόγια για την επιμέλεια της έκδοσης


Κάποιες φορές γινόμαστε φορτικοί γιατί στεκόμαστε σε λεπτομέρειες που για άλλους φαίνονται ασήμαντες, ανάξιες ν'αναφερθούν, για άλλους όμως αποτελούν μέρος της απόλαυσης του βιβλίου.
Επειδή είμαι οπαδός, εκτός του Ολυμπιακού, και της επιμελούς παρουσίασης ενός έργου, στέκομαι σε ορισμένα σημεία, αβλεψίες τις ονομάζουν κάποιοι, για να μη μιλήσουν για την προχειρότητα ορισμένων εκδόσεων, που τώρα πια πλειοψηφούν, που ακυρώνουν  το εκδοτικό αποτέλεσμα, αδικούν τον συγγραφέα και τους συντελεστές της έκδοσης, οι οποίοι προσπαθούν με την αφηγηματική δεξιότητα και κριτική ικανότητα, να δημιουργήσουν το καλύτερο δυνατόν αισθητικό αποτέλεσμα. 
Σημειώνω λοιπόν τα εξής για το βιβλίο του Αχιλλέα Κυριακίδη "τεχνητές αναπνοές και άλλα πεζά της πόλεως " εκδόσεις Πατάκη:
1) Στο κεφάλαιο «Πρώτες δημοσιεύσεις» σ.253-254,  στη σελίδα 254 γράφει: Η σκέψη του Δ.Χ., τυπωμένη με πλάγια, στη σ. 187, είναι στίχος του Tάκη Σινόπουλου από την ποιητική σύνθεση Το γκρίζο φως (Κέδρος, 1982): «Πρόκειται για κείνο το τετραγωνάκι στο δυτικό παράθυρο / και για το γκρίζο φως του απογεύματος στον τοίχο απέναντι».
Γυρίζοντας όμως στη σελίδα 187 δεν βρίσκουμε το παραπάνω απόσπασμα, αλλά στη σελίδα 189
Μεταφέρω: «Ο Δ.Χ. είπε το δεύτερο Ναι της ημέρας του• αυτή τη φορά, με μια ελαφρά ερωτηματική απόχρωση που, αντί να προκαλέσει τη συνέχεια, όπως λογάριαζε, ανάγκασε τον άλλον να επαναλάβει τη φράση του: Πρόκειται για τον κύριο Παπαδημητρακόπουλο. (Και για το γκρίζο φως τον απογεύματος στον τοίχο απέναντι, συμπλήρωσε ο Δ.Χ. άθελά του κι από μέσα του.)»
Το ίδιο συμβαίνει και στην παραπομπή της ίδιας σελίδας(254) όπου αναφέρεται «Στη σ. 194, το «Κάποιος θα πρέπει να με συκοφάντησε» παραπέμπει στην αρκτική φράση της Δίκης του Franz Kafka «Κάποιος θα πρέπει να συκοφάντησε τον Γιόζεφ Κ., γιατί, χωρίς να έχει κάνει τίποτα κακό, ένα ωραίο πρωί συνελήφθη» (μτφρ. Αλέξανδρος Κοτζιάς, Γαλαξίας, 1967)»
Ψάχνοντας τη σελίδα 194 που μας παραπέμπει το απόσπασμα δεν βρίσκουμε πάλι τίποτα, αλλά αν είμαστε πιο προσεχτικοί το διαβάζουμε στη σελίδα 196 
Μεταφέρω το απόσπασμα: «....τι ήταν αυτό που είχε διαρρήξει όλες του τις βεβαιότητες και του ’χε κλέψει τη ζωή, Μα ποια ζωή, σκέφτηκε, κι ύστερα: Γιατί κάποιος θα πρέπει να με συκοφάντησε. σ.196

2) Ο κ. Αριστοτέλης Σαΐνης στο εξαιρετικό, αν και υμνητικό, επίμετρο για το έργο του κ.Αχιλλέα Κυριακίδη αναφέρεται δυο φορές στη νουβέλα «Κωμωδία», αλλά οι παραπομπές που μας δίνονται στις σημειώσεις δεν αντιστοιχούν στις σελίδες του τόμου που κρατάμε στα χέρια μας, αλλά, προφανώς, στην αυτοτελή έκδοση του έργου.
Αντιγράφω από τη σελίδα 228: «46. Θυμίζω ότι η συνάντηση έχει «τηλεοριστεί, στο απομονωμένο και συνήθως μισοάδειο μαγειρείο-cafe “24”, λίγο πριν (ή λίγο μετά) το σταθμό των διοδίων, στο 24ο χιλιόμετρο του εθνικού αυτοκινητόδρομου» (σ. 35). Στο τέλος, ένα 24 «που σήμαινε κάτι κάποτε» θα βρεθεί ισοπεδωμένο στην άσφαλτο (σ. 59) και θα το δρασκελίσει ο Δ.Χ. της τελευταίας εκδοχής... Ανάμεσά τους, τα 24 γράμματα της αλφαβήτου θα σχηματίσουν με όλους τους πιθανούς συνδυασμούς λέξεις, οι λέξεις θα συνδυαστούν με όλους τους πιθανούς συνδυασμούς σε φράσεις και ούτω καθεξής. Ωστόσο,το να ανακατεύεις τα γράμματα του βιβλίου, οποιονδήποτε βιβλίου, ακόμα και του Αναγνωστικού, σημαίνει να ανακατεύεις τον κόσμο, θα έλεγε ένας καββαλιστής σαν τον μεγάλο Αμπουλάφια ή τον μεγάλο μαθητή του, Ουμπέρτο Έκο, προειδοποιώντας μας πως το παιχνίδι με τις λέξεις και η παραποίηση του λεξικού είναι επικίνδυνα.» 
Οι παραπομπές που μας δίδονται δεν αντιστοιχούν στις σελίδες του βιβλίου που κρατάμε στα χέρια μας, δηλαδή στις σελίδες 174 (εκεί που αναφέρεται ως σελίδα 35) και 196 (εκεί που αναφέρεται ως σελίδα 59).
3) Στη σημείωση 56 του επίμετρου αναφέρεται: 56. Βλ. «Γράφω με εικόνες, σκηνοθετώ με λέξεις», ό.π., σημ.42
Βλέπουμε όμως έκπληκτοι ότι η φράση υπάρχει στη σημείωση 43(σελίδα 226)

υγ. Οι φωτογραφίες για αποδεικτικά στοιχεία των σημειώσεών μου , αλλά περισσότερο για τυχόν λάθη της του κειμένου.


ΑΧΙΛΛΕΑΣ ΚΥΡΙΑΚΙΔΗΣ
"τεχνητές αναπνοές και άλλα πεζά της πόλεως"
[2003-2010]

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΑΤΑΚΗ

Παρασκευή, Δεκεμβρίου 21, 2018

ΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΤΟΥ ΠΕΤΡΑΚΗ ΑΛΕΜΑΝΙΑ


Ο Πετράκης Αλεμάνια τις μέρες που είναι στολισμένο το Χριστουγεννιάτικο δένδρο στο σαλόνι του σπιτιού του περιμένει να ωριμάσουν οι κρεμασμένες πολύχρωμες μπάλες στις άκρες των κλαδιών του. Εδώ και δεκαπέντε μέρες ρίχνει κλεφτές ματιές στο δένδρο και παρατηρεί την ωρίμανσή τους. Βλέπει το χρώμα τους να αλλάζει, να παίρνουν το μελαγχολικό φως του δειλινού, το αναδυόμενο άρωμά τους να εκλεπτύνει τον αφυδατωμένο ρου της μοναξιάς του. Η αναμονή τού δημιουργεί άγχος, αν και έχει αποκτήσει αρκετή εμπειρία όλα αυτά τα χρόνια που επαναλαμβάνει την πράξη του. Όπως κάθε χρόνο, τη νύχτα της παραμονής των Χριστουγέννων, θα φέρει το καλαθάκι που έχει καλά κρυμμένο στην αποθήκη, θα ανέβει στο δένδρο, πατώντας προσεχτικά στα κλαδιά του, και θα αρχίζει να μαζεύει τους χριστουγεννιάτικους καρπούς, προσέχοντας μην ξυπνήσει τους γονείς του. Με το καλαθάκι φορτωμένο ώριμες χριστουγεννιάτικους μπάλες, θα ανέβει στην ταράτσα του σπιτιού και θα τις μοιράσει γενναιόδωρα στις σκοτεινές μορφές, που είναι μαζεμένες εκεί, πρόθυμες να γευθούν τους γλυκερούς καρπούς. 
Σκέφτεται, άλλη μια φορά, πρωί Χριστουγέννων, τη στιγμή που παίρνει το χάπι της μεταμόρφωσης, στο δωμάτιο της κλινικής του Άουγκσπουργκ, τους γονείς του να βρίσκουν, δήθεν έκπληκτοι, το δένδρο άδειο από στολίδια, αποδίδοντας το γεγονός στην παιχνιδιάρικη διάθεση των ξωτικών του σπιτιού, κι αφήνει ένα ομιχλώδες χαμόγελο να καλύψει το πρόσωπό του.

Επεξεργασμένο βράδυ Σαββάτου 22.12.2018


"Décoration du sapin de Noël" Marcel Rieder (1862-1942)


Τρίτη, Δεκεμβρίου 04, 2018

MAMA LOOK


( Δύο τρία πράγματα που ξέρω γι'αυτόν)

Ο Mama Look δεν βάζει τόνους όταν μιλάει• αντίθετα όταν σκέφτεται χρησιμοποιεί το πολυτονικό σύστημα.


Τις ελεύθερες ώρες του ζωγραφίζει πατσάδες και ποδαράκια, σε αναρίθμητες παραλλαγές.

Ο Mama Look δεν διστάζει να προκαλεί, αποκαλώντας το "τσίου τσίου"-απ’όπου κι αν προέρχεται- σολομώντεια λύση.

Ο Mama Look τρώει όλο το φαγητό του. Ποτέ δεν άφήνει υπολείμματα φαγητού στο πιάτο του. 
Πριν αρχίσει να τρώει λέει: “Σήμερα δεν πεινάω καθόλου».

Του αρέσει περισσότερο η Μαντελένια από τη Μανταλένα

Όταν συναντάει στο δρόμο μαστροχαλαστές, εξτρατζήδες και σταχομαζώχτρες δεν τους χαιρετάει.

Πίνει βιταμίνη Χ, εμπιστευόμενος τους απατεώνες του διαδικτύου, για να γίνει διάφανος.

Παρευρέθηκε, ταυτόχρονα, σε δύο αρραβώνες, Τετάρτη 17 Δεκεμβρίου του 98. Της Μίκας και του Γιάννη, της Τζένιφερ και του Λουκά, στην Αμφιλοχία και Δερβένι αντίστοιχα.

Κολυμπάει σε θάλασσες όπου ζουν μόνο γκριζόφριδα και γουρλομάτηδες.

Τρομοκρατεί τις μύγες στο δωμάτιό του, πλησιάζοντας προσεχτικά από πίσω τους, σκύβει προσεχτικά πάνω τους, και βγάζει μια κραυγή που μοιάζει με του χαμαιλέοντα του Αρκάνσας.

Αντιμετωπίζει τη δυσπιστία του κόσμου, πυροδοτώντας ένα αυτοσχέδιο μηχανισμό λεκτικών εκφράσεων, που τρέπει σε φυγή τους επικριτές του.

Τα τελευταία δύο χρόνια της ζωής του, πάσχοντας από άνοια, δεν θυμόταν τον τρόπο να στέκεται όρθιος, περνώντας όλο το διάστημα, μέχρι το θάνατό του, σε αναπηρική πολυθρόνα.
"Standing Figure"
Nathan Oliveira

Date: 1970

Κυριακή, Νοεμβρίου 25, 2018

Ο ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ


Ο "Παράδεισος των ζώων" του Ντέιβιντ Τζέιμς Ποϊσάντ είναι ένα υπέροχο βιβλίο που συνεχίζει τον μοναχικό του δρόμο, ανάμεσα σε άλλα βιβλία που κυκλοφορούν, χρισμένα σε αριστουργήματα και μέγκλες από τους πανταχού παρόντες γραμμματολογούντες, κυρίως του διαδικτύου•ένα βιβλίο που μιλάει για τη μοναξιά, την απώλεια, τον θάνατο, τον έρωτα, τις διαψεύσεις, την ενοχή, τη μνήμη, την προδοσία, την αρρώστια ψυχική και σωματική, τον χωρισμό, τη γεωμετρία της απελπισίας. Αυτά τα αιώνια, ιδρυτικά θέματα, που κατοικοεδρεύουν στην άβυσσο της ανθρώπινης ψυχής, επανέρχονται διαρκώς στον αφηγηματικό λόγο,ελπίζοντας ότι με τη λογοτεχνική επαναδιατύπωσή τους οι συγγραφείς θα δοκιμάσουν ξανά να ορίσουν τα όρια της ανθρώπινης ματαιότητας, υπενθυμίζοντας το ανεκπλήρωτο σχέδιο της ψυχικής αρχιτεκτονικής.
Ένα ταξίδι μνήμης, εξιλέωσης και συγχώρεσης, στο οποίο συναντάμε τον άνθρωπο-σαύρα, αλιγάτορες που μεταφέρονται στην καρότσα ενός φορτηγού για να βρεθούν στη λίμνη ενός γηπέδου γκολφ, την ακρωτηριασμένη κοπέλα με τη μύτη σαν φιστίκι, με τον ώμο στο σημείο που μπαίνει το ψεύτικο μπράτσο της να είναι ένας κόμπος σάρκα, σαν γλειμμένο χωνάκι παγωτό, τον Άρον, το πληγωμένο πουλί, που του αρέσουν το μέλι και τα αχλάδια, που πεθαίνει ηθελημένα τσιμπημένος από μέλισσες, παιδιά με υψηλό δείκτη IQ που δεν ξέρουν πώς να τα διαχειριστούν οι γονείς τους. Συναντάμε βίσονες, λύκους που μοιάζουν με ανθρώπους να μπαίνουν στην κουζίνα των σπιτιών, να συνομιλούν με τους ιδιοκτήτες, να πίνουν στιγμιαίο καφέ γιατί τους αρέσει, και όταν φεύγουν φοράνε στα πόδια τους μοκασίνια, ελάφια στις αυλές, σκυλιά με μύτη πρεζάκια που τα λένε Τζέιμς Ντιν και πεθαίνουν με ευθανασία, μωρά που δεν πηδούν σκοινάκι, που δεν υπερίπτανται, δεν μπορούν να στήσουν στη σειρά ντόμινο στον πάγκο της κουζίνας, απλώς λάμπουν. Διαβάζουμε για πρωινά που είναι σαν πορτοκάλι ξεφλουδισμένο και κλεισμένο σφιχτά σε μια γροθιά, για ψάρια-παράσιτα που μπαίνουν μέσα στους ανθρώπους και μπορούν να τους φάνε την ουρήθρα, όπως συνέβη στον Τόμπι.
Πάντα θα βρίσκονται οι ευκαιρίες να διαβάσουμε κάτι καλό. Ακόμη κι από που δεν το περιμένουμε.

"Ο ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ"
ΝΤΕΪΒΙΝΤ ΤΖΕΪΜΣ ΠΟΪΣΑΝΤ
Μετάφραση ΟΛΙΑ ΛΑΓΟΥΔΑΚΟΥ
Εκδόσεις "opera"