Σάββατο, Μαΐου 26, 2018

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΟΝ ΑΛΛΟΝ ΚΟΣΜΟ



Καθυστέρησα να φτάσω στον άλλο κόσμο.
-Άργησες, μου λέει η μητέρα μου. Πού ήσουν;
 Ήταν ξαπλωμένη στον καναπέ κι έβλεπε τηλεόραση.
-Στον άλλο κόσμο, της λέω.
-Θα φας;
-Όχι, έφαγα με τους φίλους μου, την καθησυχάζω.
-Καλά, αλλά πρέπει να με ειδοποιείς,  μην φτιάχνω φαγητό  όταν πρόκειται να φας αλλού. Αυτός ο άλλος κόσμος σ’έχει απορροφήσει..
-Να μ’εμπιστεύεσαι, της προτείνω, και της δίνω ένα φιλί στο μάγουλο.


Ο πίνακας "Man and woman in a large room" είναι του Richard Diebenkorn


Τετάρτη, Μαΐου 23, 2018

ΜΙΑ ΒΡΑΔΙΑ ΣΤΗΣ ΜΑΙΡΗΣ ΠΟΠΠΙΝΣ




Χθες βράδυ ήμουν καλεσμένος στο σπίτι της Μαίρης Πόππινς. Η βραδιά κύλησε υπέροχα. Όλα ήταν εξαίρετα. Ο κήπος, το φεγγάρι, τα φαγητά, οι εκλεκτοί καλεσμένοι, η ευγενική οικοδέσποινα, οι όμορφες συζητήσεις. Γύρω στα μεσάνυχτα, η Μαίρη Πόππινς, όταν η συνάντηση βρισκόταν στο αποκορύφωμά της, για την τιμή που της κάναμε να αποδεχθούμε την πρόσκλησή της, όπως μας είπε συγκινημένη, μας τραγούδησε το «A Spoonfull of sugar” Η φωνή της ήταν ίδια της Τζούλι Άντριους στην ομώνυμη ταινία. 

Αναχώρησα πλήρης ευωχίας, κρατώντας την ομπρέλα της, την οποία μου παραχώρησε πρόθυμα, γιατί είχε αρχίσει ψιχαλίζει.

Κυριακή, Μαΐου 20, 2018

ΝΙΚΟΣ ΚΑΚΟΥΛΙΔΗΣ(1958)






(Ξαναγεννημένο κείμενο)

Βλέποντας τη ζωγραφική του Νίκου Κακουλίδη, ο ορατός κόσμος της πραγματικότητας αποσύρεται βίαια, σαν να μην έχει πια λόγο ύπαρξης, δίνοντας τη θέση του σ’έναν εικαστικό κόσμο, απρόσμενο και ευρηματικό, που κυριαρχεί αποκαλυπτικός των σκοτεινών ανθρώπινων εκκρεμοτήτων. Η ζωγραφική του υπονομεύει την ευδαιμονία της ακύμαντης πραγματικότητας, κινητοποιώντας αισθήσεις, βαθιά κρυμμένες κάτω από την «αβρότατη επιφάνεια» των ανθρώπινων διαπλέξεων. Ο κόσμος του αποκαλύπτει έναν καλλιτεχνικό ευεργετικό οικισμό, όπου όλοι μπορούμε να βρούμε στέγη, αρκεί ν' απαλλαχθούμε από τα μάτια της καλής μας σώφρονος καρδίας. Αυτόνομος, με δικούς του αρχιτεκτονημένους κανόνες, μας καλεί να τον επισκεφτούμε, κουβαλώντας το βαρύ διανοητικό φορτίο της καθημερινότητας. Οι εικόνες του υποδέχονται το βλέμμα μας απελευθερωτικά, η καλλιτεχνική συγκίνηση που μας προκαλεί, με τις παγιδευμένες, ακίνητες μορφές του, μας εμβαπτίζει σ'έναν αυτογενή κόσμο, δίνοντας τέλος στη νυχτική γαλήνη της μακάριας πραγματικότητας. Το ελλαμπές σκότος της ζωγραφικής του Νίκου Κακουλίδη μας προσφέρει τον δικό του εκπωματισμό της αλήθειας, ανάμεσα στις τόσες που προτείνονται και συνιστούν τον κόσμο μας. Μόνο που αυτή η αλήθεια, υπερούσια από τη μυστηριακή καταγωγή της, τα όριά της ανιχνεύονται πέρα από μουσειακά σύνορα της αποδεικτικής πραγματικότητας.

Παρασκευή, Μαΐου 18, 2018

GEGEN DIE WAND




Έγραφα πριν λίγες μέρες για επιστροφή στις παλιές καλές ταινίες του Φατίχ Ακίν, μετά την τελευταία πομπώδη, συμβατική ταινία του "IN THE FADE".

GEGEN DIE WAND

"Η Σίμπιλ λίγο μετά από τον συμβατικό γάμο της με τον Τσάιτ φεύγει και πηγαίνει με το νυφικό να τα πιει στο bar. Κάνει έρωτα μ’έναν άγνωστο, γυρίζει το πρωί σπίτι, φορώντας ακόμα το νυφικό της. Μέχρι εδώ δεν υπάρχει έρωτας, η συμφωνία μεταξύ τους δεν κινδυνεύει να διαρραγεί. Ο Τσάιτ συνεχίζει να κάνει έρωτα με την φιλενάδα του, ένα έρωτα βίαιο, άγριο, η Σίμπιλ συνεχίζει ν’ αναζητά εφήμερους εραστές της μιας βραδιάς . Όλα λειτουργούν όπως είναι συμφωνημένα. Η ζωή σου κι ή ζωή μου. 
-Τσάιτ, φεύγω, πάω για πήδημα, του λέει η Σίμπιλ, ανέκφραστα. Ο Τσάτ με την ίδια συναισθηματική αδιαφορία δέχεται τα λόγια της. Έλα όμως που η ζήλεια, ο εγωισμός είναι πάνω από μια προγραμματική συμφωνία. 
Ο Τσάιτ είναι ένας παγιδευμένος άνθρωπος, που θέλει να πνίξει στο αλκοόλ και τα ναρκωτικά το παρελθόν του. Η Σίμπιλ είναι μια νέα κοπέλα, δίχως παρελθόν, με το μέλλον μπροστά της. Η Σίμπιλ θέλει να ζήσει, ν’απαλλαγεί από το καταπιεστικό οικογενειακό περιβάλλον, το προδιαγεγραμμένο μέλλον της πολιτιστικής παράδοσης. Ο Τσάιτ είναι ένας αυτοκατοστροφικός σαρανταπεντάρης, που προσπαθεί να χρησιμοποιήσει κάθε τρόπο για να πεθάνει. Πώς οι δυο αυτοί χαρακτήρες μπορούν να συναντηθούν; Μπορεί ο έρωτας να είναι επιδραστικός, ώστε ν’αλλάξει τις ζωές τους, να τις κάνει να συναντηθούν στον αισθηματικό πυρήνα της ζωής κι όχι στα παράγωγά της; Το επώδυνο παρελθόν τού Τσάιτ μπορεί να γιατρευτεί από την γοητεία και την αντισυμβατικοτητα της Σίμπιλ; Μήπως δεν έχει να δοκιμάσει να εξαγνίσει την ερωτική του απελπισία με την αδιέξοδη σχέση του με την κομμώτρια φίλη του; 
Η ελευθερία, η ατομικότητα, η προσωπική αναβάθμιση, που επιλέγουν να ακολουθήσουν τα δυο πρόσωπα της κινηματογραφικής ιστορίας δεν μπορούν να διατηρηθούν για πάντα. Και οι δυο θα νικηθούν από τον έρωτα. Ο ομιχλώδης Τσάιτ και η ηλιότροπη Σίμπιλ θα συναντηθούν, συναισθηματικά, θα πετάξουν από πάνω τους τις ελκυστικές αλλά αδιέξοδες επιλογές τους και θα ερωτευθούν. Κι εκεί βρίσκεται το δράμα. Όταν ο Τσάιτ φωνάζει δημόσια, είμαι ερωτευμένος, με μάγεψε, αυτός ο παραιτημένος, ο μοναχικός εμμονικός ,έχει χάσει το παιγνίδι. Θα νικηθεί από τη ζήλια•τώρα είναι ένας συμμορφωμένος άνθρωπος, υποταγμένος σε μια αποκλειστικότητα που του ξεφεύγει, βασικό στοιχείο του ερωτικού πάθους, μέχρι να φτάσει στον φόνο. Σε μια έκρηξη οργής θα σκοτώσει τον εφήμερο εραστή της Σίμπιλ, που προσβάλλει δημόσια το ερωτικό αντικείμενο του πόθου του και θα φυλακιστεί. 
Από την στιγμή εκείνη όλα έχουν χαθεί• όχι ως χρόνος, αλλά ως επικοινωνία και ανταλλαγή συναισθημάτων. Η Σίμπιλ «ο ο ακρωτηριασμένος που εξακολουθεί να τον πονά το κομμένο  του πόδι», με κίνδυνο της ζωής της περιμένει. Η άρνηση του εαυτού της την κάνει ν’ αψηφά τον κίνδυνο. Κινδυνεύει με βιασμό, ίσως με βίαιο θάνατο, αλλά η απελπισμένη αναμονή, η έξαρση της ερωτικής αφοσίωσης, είναι η επιλογή της. Ο χρόνος λειτουργεί ευεργετικά. Απορροφά τους κραδασμούς της αντισυμβατικότητας• δρα αποτρεπτικά σε οριστικά συμπεράσματα. Ο ερωτευμένος που περιμένει, δεν μπορεί να θυμάται συνέχεια, κινδυνεύει από «υπερκόπωση μνήμης». Ο συμβιβασμός, η συμμόρφωση της Σίμπιλ με την πραγματικότητα είναι αναπότρεπτη. Η ερωτική επανεύρεση με τον Καχίτ, μετά την αποφυλάκισή του δεν μπορεί να την απαλλάξει από την «αρχιτεκτονημένη ηρεμία» της οργανωμένης ζωής. Αυτό υποστηρίζει ο Ακίν, αφήνοντας τον Τσάιτ να επιστρέψει πίσω στη Γερμανία δίχως την Σίμπιλ.

Πέμπτη, Μαΐου 10, 2018

ΔΙΗΓΗΣΕΙΣ ΠΑΡΑΦΥΣΙΚΩΝ ΦΑΙΝΟΜΕΝΩΝ



Την Πρωτομαγιά του 2018, ο Σπύρος Παύλου διαβάζει τα διηγήματα του Βασίλη Γκουρογιάννη, εμπιστευόμενος τις εκπλήξεις του μυαλού του, εν μέσω φίλιων, συμμαχικών επετειακών υπερβολών και αυτονόητων υπενθυμίσεων. Διαφεύγει διαβάζοντας  από τη μονοφωνική επιφάνεια του παρόντος, εμπιστευόμενος τη διαρκή γοητεία της λογοτεχνικής παραμυθίας, υπότροπος του ανοίκειου, αντικαθιστώντας το θεολογίζον, τώρα πια, δούναι-λαβείν της καθημερινότητας,  με την ευτεχνία των ευρηματικών διηγήσεων, και νοιώθει όμορφα.

Σάββατο, Μαΐου 05, 2018

IN THE FADE



Δυστυχώς απογοητευτικό. Στυλιζαρισμένος κινηματογράφος, συμβατική κινηματογραφική γλώσσα, καταγγελτικός μέχρι αφέλειας λόγος, πολιτικά και ιδεολογικά αποδυναμωμένος.
Επιστροφή στις παλιές ταινίες του Φατίχ Ακίν που αγαπάμε.

Τετάρτη, Απριλίου 25, 2018

ΓΟΥΝΤΙ Ο ΤΡΥΠΟΚΑΡΥΔΟΣ



Ο Γούντι ο Τρυποκάρυδος μπήκε στο μπαρ φορτωμένος χιόνι. Το καπέλο, τα ρούχα, τα παπούτσια του ήταν χιονισμένα. Ένας μετακινούμενος χιονάνθρωπος. Έκλεισε την πόρτα πίσω του, έτριψε τα χέρια του να ζεσταθούν και προχώρησε προς τον πάγκο του μπαρ. Η γωνιά που καθόταν καθημερινά ήταν αδεια, σαν να υπήρχε μια αόρατη πινακίδα που έγραφε ” RESERVED, Γούντι ο Τρυποκάρυδος».
-Εουσέμπιο , είπε στον μπάρμαν, που τον υποδέχτηκε μ’ένα βλέμμα οικειότητας, βάλε ένα διπλό κονιάκ να ζεσταθούμε. Ήπιε το ποτό του, με δυο γερές, γεμάτες γουλιές, όσες κι η δόση που είχε παραγγείλει. Ένοιωσε καλύτερα, τώρα που ο μέσα σαρκικός κόσμος του ζεστάθηκε, βρίσκοντας το ρυθμό του.
Έσπρωξε το άδειο ποτήρι στον Εουσέμπιο, που σταμάτησε στη μέση μια τυπική, επαγγελματική συζήτηση που είχε στήσει με την Μπάρμπι. Η Μπάρμπι ήταν μια καλλονή που έψαχνε τον ιδανικό εραστή, τον οποίο δεν είχε βρει, μέχρι τη στιγμή που έφτασε ο Γούντι, κι απ’ ό,τι φαινόταν δεν θα έβρισκε ούτε σήμερα. Ο Εουσέμπιο γέμισε το ποτήρι με κανονική δόση, το άφησε πάνω στο σουβέρ κι απομακρύνθηκε, καταλαβαίνοντας ότι ο Γούντι σήμερα δεν είχε όρεξη για πολλές κουβέντες.
Ο Γούντι κατάφερε ν' ανάψει τον υγρασιασμένο καπνό της πίπας του, μετά από τρεις αποτυχημένες προσπάθειες, κοίταξε γύρω του, βεβαιώθηκε ότι όλα ήταν όπως έπρεπε να είναι σ’ένα αξιοπρεπές μπαρ, στο οποίο ήταν καθημερινός πελάτης, από τον καπνό των τσιγάρων που θόλωνε την ατμόσφαιρα, τα χαμηλά, διακριτικά φώτα, τις μισοσβησμένες, χαμηλόφωνες φωνές των πελατών, τη μουσική του Coltrane, μέχρι τη μυρωδιά του αλκοόλ που άφηνε το αποτύπωμά της στις μεθυσμένες ανάσες των θαμώνων και στα υγρά στίγματα των τραπεζιών.
Ο Γούντι πίνει τώρα το ποτό του αργά, επιρρεπής στην ευκοσμία της αλκοολόχου μνήμης, αυτομολεί, για μια ακόμη φορά, στην θερμοκοιτίδα κόρης εξαίσιας, αλλά ερωτικά ασταθούς, κατά τα φαινόμενα του νου του, αποφεύγει τον Εουσέμπιο, που έχει επιστρέψει κοντά του, με μια κοφτή τρίπλα, γνωρίζοντας ότι δεν ήταν καλός αμυντικός, αλλά ικανότατος επιθετικός, γκολτζής ολκής στην επαγγελματική επικοινωνία. Όταν ο Εουσέμπιο απομακρύνθηκε, το βλέμμα του βυθίστηκε στον πάτο τού ποτηριού, στο οποίο τώρα έπλεαν ελάχιστα ίχνη αλκοόλ, τράβηξε δυο-τρεις ρουφηξιές ακόμη από την πίπα του, που κόντευε να σβήσει, έφερε το ποτήρι κάθετα στο στόμα στραγγίζοντάς το, έγλειψε τα σκασμένα από το κρύο χείλη του, μη επιτρέποντας καμιά σταγόνα αλκοόλ να πάει χαμένη. Ακούμπησε τα χρήματα στον πάγκο, δίχως να κοιτάξει τον λογαριασμό, χαιρέτισε μ’ ένα σιωπηλό χαιρετισμό τον Εουσέμπιο, που δεν αντιλήφθηκε την κίνησή του, έχοντας γυρισμένη την πλάτη του, αφοσιωμένος στην συζήτησή του με την Μπάρμπι, σηκώθηκε και τράβηξε προς την έξοδο.
Ανοίγοντας την πόρτα ένα παγωμένο ρεύμα αέρα έπνιξε το γέλιο του.



Κυριακή, Απριλίου 15, 2018

ΣΙΩΠΗΛΟΣ ΜΑΡΤΥΡΑΣ


«................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................».                                                                                                             


Διορθωμένο απόγευμα Τρίτης





Ο πίνακας "Coalesced Space" είναι του Ross Bowns

   
                                                                  
        






Παρασκευή, Απριλίου 13, 2018

ΤΣΙΚΕΝ ΣΤΟΡΥ



«Μπες μέσα, θα κρυώσεις!» της φώναζε ο Μάρκο Μπαρίλα από το παράθυρο του σαλονιού, στη νοηματική γλώσσα. Εκείνη δεν τον άκουγε, συνέχιζε ν’απολαμβάνει την ψιλή βροχούλα, που έπεφτε σαν φιδές από τον κόκκινο ουρανό.
Είχε καταφέρει να επιβιώσει από μια ανεξήγητη αρρώστια, που είχε σκοτώσει τις δεκαπέντε κότες που έθρεφε στο χωράφι του. Ήταν η μοναδική που διασώθηκε από το θανατικό, κι ο Μάρκο Μπαρίλα την πρόσεχε και την αγαπούσε όπως τον σκύλο του, τον «Φρανσουά Οζόν».
Γνώριζε ότι ακόμη κι αν την φόβιζε με την σωματική του παρουσία, εκείνη δεν θα παραδινόταν στην απειλή. Γι’αυτό ο Μάρκο έκλεισε το παράθυρο, κι έμεινε να παρακολουθεί το πλάτωμα, που άρχιζε να χρυσίζει, φιλοξενώντας φιλοφρόνως το βλέμμα τού θεατή του.
Την άλλη μέρα την βρήκε νεκρή μπροστά στην πόρτα του, προφανώς από την απέλπιδα προσπάθεια της να του ζητήσει βοήθεια, μετανιωμένη για την ανυπακοή της, που την οδήγησε στον θάνατο. 


Ο πίνακας "Peasant Woman with chicken" είναι της Marie Bronislava Vorobyeva-Stebelska(Marvena)

Δευτέρα, Απριλίου 09, 2018

Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΑΝΕΣΤΗ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ



Ο Ανέστης Αναστασίου επιμένει ότι θα είναι με το μέρος των αναστημένων την ημέρα της Κρίσης. Για ν’αποδείξει την ακατανόητη και υπερφίαλη, σε μας, πεποίθησή του, για να κάμψει τις έντονες διαφωνίες μας, νεκρώνεται μπροστά μας, σε όποιο σημείο κι αν ξεκινά η βέβηλη συζήτησή μας. Ο νεκρικός διάλογος του με το Θείο, που δεν μας αποκαλύπτει ποτέ,  διαρκεί δέκα δεκαπέντε λεπτά.  Ακίνητος, δίχως σφυγμό, με τα μάτια να κοιτούν ψηλά τον ανύπαρκτο σε όλους μας Σωτήρα, θεολογίζει σωματικά. Μετά σηκώνεται, χλωμός, αρχίζει σιγά σιγά να εγκλιματίζεται στη θερμοκρασία του Υπάρχειν, με τους επουράνιους παλμούς  ζωγραφισμένους στα μάτια του.
-Για του λόγου το αληθές, λέει, κι αφήνει τη νοητή πλάκα του τάφου του ανοιχτή για τους άπιστους Θωμάδες.


Ο πίνακας "Portrait of a man" είναι του Lucian Freud.


Τρίτη, Μαρτίου 27, 2018

ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΠΙΕΡ ΣΟΦΟΝΙ;



« Ο Πιερ Σιφονί με κρατάει αιχμάλωτο, δεμένο με χειροπέδα απ’το αριστερό του χέρι. Όλα τα χρόνια της αιχμαλωσίας προσπαθώ να καταλάβω για ποιο λόγο το κάνει, τι σκοπό εξυπηρετεί. Ποιος είναι τελοσπάντων ο Πιερ Σιφονί;».
Ο Στέργος Γλυκός γράφει αυτό το σημείωμα, αν και γνωρίζει ότι δεν θα φτάσει ποτέ στον προορισμό του. Έχουν απαγορεύσει να βρίσκονται μπουκάλια στο δωμάτιο που νοσηλεύεται.

Οι θάλασσες μπορούν να περιμένουν.




Σάββατο, Μαρτίου 24, 2018

ΣΤΙΓΜΕΣ ΑΝΑΓΝΩΣΗΣ



Κάθε μέρα, ή σχεδόν κάθε μέρα, κάνω τον απογευματινό μου περίπατο, επιβεβλημένο από τον γιατρό για την καλή λειτουργία της καρδιάς μου, διαβάζοντας. Όταν περπατώ σε επαρχιακούς δρόμους, άλλωστε δεν έχω εναλλακτική διαδρομή, η ομοιομορφία, η ησυχία και η επαναληπτικότητα τού τοπίου με σπρώχνουν στη ανάγνωση. Κάπου κάπου συναντώ κι άλλους περιπατητές, συνήθως με ακουστικά στα αυτιά, γρήγορο βάδισμα, ιδρωμένο πρόσωπο, τη φανέλα τους καμιά φορά σημαδεμένη  από τον ιδρώτα στο στήθος, να με  κοιτάζουν απορημένοι, και να συνεχίζουν το βάδισμά τους, κουνώντας αποδοκιμαστικά το κεφάλι τους. Απολαμβάνω την έκπληξή τους,  όταν με βλέπουν με το κεφάλι σκυμμένο στο βιβλίο, χαμογελώ κρυφίως, ενίοτε δημοσίως, συνεχίζοντας το διάβασμα.
Αυτό όμως που ευχαριστιέμαι περισσότερο είναι οι οδηγοί, οι οποίοι λόγω της ταχύτητας με την οποία είναι εθισμένοι να οδηγούν, ακόμη και σε απόμερους δρόμους, βρίσκονται απροετοίμαστοι γι’αυτό που θα συναντήσουν. Όταν φτάνουν κοντά μου, στρέφουν το κεφάλι τους στον απρόσκλητο γήινο-εξωγήινο, που τους χαλά την εικόνα του κόσμου, όπως τον γνώριζαν, μέχρι τη στιγμή της συνάντησής μας, κινδυνεύοντας να χάσουν την αυθεντικότητα της εικόνας του, που έχουν αποθηκευμένη στο μυαλό τους, αν συνεχίσουν να με παρατηρούν για περισσότερα δευτερόλεπτα, αφού η πορεία τους δεν θα είναι αυτή που έχουν προγραμματίσει, αλλά η τεθλασμένη που θα τους οδηγήσει εκτός δρόμου, με απρόβλεπτα αποτελέσματα.
Όλα αυτά μέχρι χθες, απογευματάκι Δευτέρας 22 Απριλίου 2017, όταν ο οδηγός του οχήματος ΡΟΚ 1342, προφανώς για να με ειρωνευτεί, μου πετάει την προβλέψιμη  ατάκα: «Πρόσεχε μην σου φύγει κανένα «και». Σπάνια και επιλεκτικά λειτουργώ με το συναίσθημα. Αποφασίζω να του κάνω νόημα να σταματήσει. Αιφνιδιασμένος από την αντίδρασή μου, σταματά λίγα μέτρα παρακάτω, και χαμογελώντας με ρωτάει, ειρωνικά κι απαξιωτικά, έτσι  κατάλαβα, αν θέλω κάτι.
"Βλέπεις τίποτα αστείο εξυπνάκια;" τον αιφνιδιάζω ρητορικά.
"Τίποτα".
"Σου φαίνομαι αστείος; Σου φαίνομαι κάνας σαχλαμάρας;"
" Όχι". *
«Άνοιξε την πόρτα", του λέω απειλητικά, δείχνοντας το πιστόλι FIVE-SEVEN, στο ειδικό διαμέτρημα των 5,7Χ28, που κρατούσα στο χέρι μου. Τον είδα να χάνει το χρώμα του, βλέποντας την κάννη του όπλου σε απόσταση είκοσι πόντων μακριά από τη μύτη του.
Μπήκα στη θέση του συνοδηγού, τον ανάγκασα με το ένα χέρι ν'ανοίξει 
 το στόμα του, ενώ με το άλλο τον καθήλωσα στο  μαξιλαράκι του καθίσματος. «Φά΄το, ρε πούστη,» μουγκρίζω θριαμβευτικά, και του χώνω στο απροστάτευτο στόμα το «και» που είχα μαζέψει από κάτω.
Είπαμε ότι οι επιλογές σου σε καθορίζουν. Αρκεί να τις πάρεις την κατάλληλη στιγμή και ν'αποφασίσεις ποιο ρόλο θα παίξεις· του θύτη η του θύματος.

* Ο διάλογος είναι από το διήγημα "Σφαίρα στο κεφάλι" του Tobias Wolff, σε μετάφραση Γιάννη Παλαβού
"Η ΧΑΡΑ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΙΣΤΗ"
σ.165
Εκδόσεις "Ίκαρος"


Επιτέλους Διορθωμένο Κυριακή  βράδυ.


Τετάρτη, Μαρτίου 07, 2018

ΝΑ ΜΕΙΝΟΥΜΕ ΜΑΚΡΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΠΙΚΑΙΡΌΤΗΤΑ


Κάπου κάπου κάνουμε καμιά επίσκεψη. Αν οι οικοδεσπότες είναι ευγενείς μας φιλοξενούν.

Να μείνουμε μακριά από τη επικαιρότητα. Μόνο έτσι μπορούν η έμπνευση, η τύχη, το ένστικτο, να λειτουργήσουν μακριά από το αγριεμένο πλήθος της επιβεβαίωσης. Δίχως αυτονομία και αυτοδυναμία σκέψης, εν μέσω μιας αέναης επαναληπτικότητας περί ωφελιμότητας, δυσκολευόμαστε να υποστηρίξουμε τη μοναδικότητά της επιλογής μας. Τα αγκάθια της πνευματικότητας δεν είναι η αγνωσία, η άκριτη βύθιση στην ασημαντότητα της συλλογικής καθημερινότητας, αλλά η συσσώρευση πληροφοριών που παρουσιάζονται ως αναγκαιότητα, λειτουργώντας ως μήτρα μιας, ήδη, επιβαρυμένης γνώσης. Ο εναγκαλισμός με το απαραίτητο, σαν μέτρο επιλογής μεταξύ αμέτρητων αφηγηματικών εκδοχών της λογοτεχνικότητας, φαντάζει ιδανικός, προκρίνεται ως στόχος μιας επιτυχημένης πορείας προς την ταυτοποίηση με το αισθητικά επικυρωμένο λόγο μιας διακριτής ομάδας κατ’ επίφασιν βιβλιοκριτών. Ο απεγκλωβισμός από το φορτίο της ανάγκης, από τη συμμετοχή στο παρόν, την εμμονική μας στάση μπροστά στο εφήμερο, που παρουσιάζεται με μορφή οικουμενικής αποδοχής και τεκμήριο διαχρονικότητας, που συμπυκνώνει την εμπειρία μιας πληροφορημένης κοινότητας, γίνεται αποδεκτό για την οικονομία της ανάγνωσης, αφού οι «εργολογικές της όψεις» της αναγνωστικής πράξης δεν είναι απεριόριστες.
O φόβος μήπως βρεθούμε πίσω, έστω δίπλα, σίγουρα όμως όχι μέσα στον πυρήνα της επικαιρικής μεταφοράς, η οποία ως προνομιακός χώρος μιας ομάδας μυημένων βιβλιοσκώληκων, οι οποίοι όσο προσπαθούν να βρεθούν όσο πιο κοντά γίνεται στο συνεχές της βιβλιογραφικής παραγωγής τόσο περισσότερο απομακρύνονται από την ουσία του αναγνωστικής επιθυμίας, μας οδηγεί σε έναν διαρκή αγώνα βιβλιογνωστικής επάρκειας, σ’ ένα παρατεταμένο αναγνωστικό σπριντ που μας εξαντλεί πριν τη γραμμή τερματισμού.
Γράφω για κάποιον άλλον σημαίνει ότι πρώτα απ’ όλα γράφω για τον εαυτό μου. Δεν είπαμε ότι κάθε κείμενο που γράφουμε ή διαβάζουμε είναι η ύπαρξή μας καθρεφτισμένη στο χαρτί; Η γλωσσική απεικόνιση της συνείδησής μας, των ιδεών μας; Η αμηχανία μας μπροστά στη γραφή; Αλλά και όλα όσα έχουμε αφήσει απ’ έξω και μπορούν να συμπληρώσουν, με απόκρυψη, την εικόνα του κόσμου μας; Το έξω είναι απαξία, το μέσα, είναι ευλογία, καθαγιασμένη από την ειδίκευση που αποκτήθηκε με επιμέλεια, προγραμματισμό, από τον βηματισμό που δεν διακινδυνεύει να λοξοδρομήσει. Όμως, δίχως πάθος για το άγνωστο, το απρόβλεπτο, ο καθρέφτης είναι παραμορφωμένος. Το πρόσωπό μας δεν είναι αυτό που βλέπουμε αλλά αυτό που φαίνεται.

[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ. Φωτογραφία: Ralph Morse.]

http://frear.gr/?p=21052

Η επιλογή της φωτογραφίας είναι  του περιοδικού.

Κυριακή, Μαρτίου 04, 2018

ΕΓΓΑΣΤΡΙΜΥΘΟΣ ΠΕΡΙΠΑΤΗΤΗΣ


Σήμερα, Κυριακή πρωί, ήμουν ένας εγγαστρίμυθος περιπατητής, που διάβαζε τα «Τετράδια ονείρων» της Ζυράννας Ζατέλη, με τη φωνή της Εύας Φωτεινιά, βαδίζοντας στους ήσυχους δρόμους της πόλης.



Τετάρτη, Φεβρουαρίου 28, 2018

Η ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ



Τώρα πια δεν χρειαζόταν η γραβάτα στη φωτογραφία. Η επίσημη υποχρέωση είχε τελειώσει. Την έλυσε και την τοποθέτησε στην ντουλάπα. Με το πουκάμισο ανοιχτό στο λαιμό, αισθανόταν καλύτερα, απελευθερωμένος. Στο φωτογραφικό χαρτί δεν αποτυπώθηκε το εκφώνημα ανακούφισης.  Πήρε τη φωτογραφία και την έβαλε στο συρτάρι.



Ο πίνακας "Young man in a red tie" είναι του Pierre- Auguste Renoir

Σάββατο, Ιανουαρίου 20, 2018

ΚΑΪΡΟ ΕΜΠΙΣΤΕΥΤΙΚΟ



Βλέποντας αυτή την ταινία η λέξη "έξοχη" βρίσκει την απόλυτη σημασία της.

Σάββατο, Δεκεμβρίου 30, 2017

ΕΠΙΛΟΓΟΣ ΣΤΗΝ "ΑΥΤΟΒΙΟΓΡΑΦΙΑ"


Η «ΑΥΤΟΒΙΟΓΡΑΦΙΑ» άρχισε να γράφεται τον Δεκέμβρη του 2016. Από τότε αναρτήθηκαν τριακόσιες «αυτοβιογραφικές» σημειώσεις. Στην αρχή θέλησα να γράψω κάποιες σύντομες «αυτοβιογραφικές» στιγμές της ζωής μου,  επηρεασμένος από το βιβλίο του Εντουάρ Λεβέ «Αυτοπροσωπογραφία». Έγραψα κάποια μικρά κείμενα, αλλά σκέφτηκα ότι δεν έχουν ενδιαφέρον, αφού η ζωή μου είναι μια  συνηθισμένη ζωή, η οποία δεν ενδιαφέρει κανένα. Ζήτησα, λοιπόν, από τους φίλους μου, όσοι έχουν απομείνει,  να μου στείλουν μια χαρακτηριστική «αυτοβιογραφική» στιγμή τους, που έκριναν κατάλληλη να δημοσιευτεί στο μπλογκ μου. Έτσι νόμιζα ότι κάνω την αυτοβιογραφία περισσότερο δημοκρατική, θεωρώντας ότι η πρότασή μου έδινε λύση στο αδιέξοδο μιας μονοσήμαντης, κοινότοπης αυτοβιογραφίας. Πολλές ανώνυμες φωνές, πολυσυλλεκτικότητα, διαφορετικότητα, τα πράγματα είναι, προφανώς, καλύτερα, από το να επαναπαυόμουν σε μια επαναλαμβανόμενη αυτοαναφορικότητα. Η ανταπόκρισή τους ήταν μεγαλύτερη απ’όσο περίμενα, ξεπέρασε τις πιο αισιόδοξες προβλέψεις μου. Έλαβα τριακόσια κείμενα, που η συντακτική και αφηγηματική τους καταγραφή, ναι μεν δεν ταυτιζόταν με το είδος που ονομάζουμε αυτοβιογραφία, αλλά η ελευθερία της έκφρασης δίνει βάρος στη μορφή των κειμένων. Έτσι νομίζω, αυτή είναι η προσωπική μου επιλογή.  Δίχως να προβώ σε κανένα είδος παρέμβασης, δημοσίευσα τα κείμενα όπως ακριβώς τα έλαβα, αφού έτσι ερμήνευαν την πρόσκλησή μου οι συμμετέχοντες. Διατήρησα, λοιπόν, το τίτλο «Αυτοβιογραφία», αφού αυτή ήταν, ουσιαστικά, η απόφαση των φίλων μου.
Θέλω να τους ευχαριστήσω δημόσια, διότι ναι μεν η «συγγραφική» τους παρουσία ήταν ανώνυμη, όπως είχαμε συμφωνήσει, η καταγραφή των ονομάτων τους, όμως, επιβάλλεται, όχι κατά ανάγκη αντίστοιχη με τον αριθμό της δημοσίευσης των κειμένων τους, πχ το κείμενο με τον αριθμό 48 δεν αντιστοιχεί με το όνομα 48 στην λίστα που ακολουθεί.
Οι «αυτοβιογραφούμενοι»:

Βώλος Πολύτιμος, Αμμουδερού Χαριτίνη, Τετραδίου Χριστίνα. Χαρωπός Παύλος, Δίπολος Πέτρος, Δάδας Χάρης, Πιθανός Πέτρος,  Ουδέν Χάρις, Ουτιδανός Γιώργος,  Πέτρας Αλκιβιάδης, Κολλημένος Δήμος, Κεντρικός Βασίλης, , Αντιθέτου Αριστέα, Εισητηρίου Πάρης, Αγκυλωμένος Κοσμάς, Χάρτης Κώστας, Μέχρις Σωτήρης, Δύσκολος Σήφης, Κωδικός Σταύρος, Ταινίας Διονύσης, Φόνος Ευριπίδης, Καρπερού Ιφιγένεια, Παρένθετος Γιώργος, Κουρνιαχτός Τάκης, Θυσιασμένου Τούλα, Κυνηγός Λευτέρης, Φωτογράφου Ελένη, Κόρνας Γιάννης, Θουβού Λίνα, Σμηγματόρροια Βούλα, Αλοιφής Τέλης, Επιτρεπομένου Νίκη, Χώμας Γιάννης, Ελευσίμου Ελένη, Ακροτελεύτιος Χαράλαμπος,  Λυσιτελή Δόμνα, Παρειάς Νίκος, Σαφράν Μισέλ, Χυμός Τάκης, Κουράγιος Νίκος, Ανεπιθύμητος Σωκράτης, Κουρασμένος Μπάμπης, Θράσος Βασίλης, Προνομιακός Μίμης, Απαιτητικός Ηλίας, Δεμένος Στέφανος, Ρετάλη Αννούλα, Κούνια Θεοδοσία, Πηλικίου Φανή, Επικού Γωγώ, Μάνα Μαρία, Κουρελής Κυριάκος, Δεσδές Πέτρος, Θυροκολλητή Σωτηρία, Χωνή Ρούλα, Δημοσθένης Σεμνός, Κούκου Θωμαίς, Κέρμας Τάκης, Τούρμπο Τζακ, Κανονικός Μιλτιάδης, Στυλίστα Γιούλα, Μονήρης Τάκης, Διαγώνιος Μάκης, Φυγάς Γιάννης, Κανενός Σταμάτης, Υποχωρητικός Διονύσης, Επιθετικός Γιώργος, Υποψηφίου Μαρία, Δίπλα Κατερίνα, Έθνος Διονύσης, Γεμιστός Μανώλης, Πόδη Μοσχούλα, Επιπέδου Αναστασία, Λύπης Γιώργος, Μνήμης Θανάσης, Ευόσμου Χαρά, Χώρος Τάκης, Εδάφου Πόπη, Λαυράκη Λιλή, Κυματώδης Αλέξης, Κόρη Αλεξία, Δόκιμος Σταμάτης, Βλέπης Χάρης, Λάμπας Παύλος, Τορτελίνι Ούγκο, Αρκή Λίνα, Ψυχή Νεκταρία, Αυγού Κική, Ακροατή Φώφη, Χειρισμός Φάνης, Νοητός Φωκάς, Εμβριθή Λίνα, Δίφραγκος Κυριάκος, Απονιάς Στέλιος, Πεσπές Μιχάλης, Στενωπού Μαρία, Κολύριος Δημήτρης, Ονειροκρίτη Ελευθερία, Μπορής Θάνος, Δεδομένου Ελπίδα, Δένδρος Σπύρος, Ευχής Σαράντης, Βαφή Γεωργία, Επιμένη Τούλα, Ροή Θέκλα, Έκζεμά Ζοζεφίν, Διωγμός Πάνος, Δαδή Γεωργία, Πυκνός Μίλτος, Αμφορέας Γρηγόρης, Εκπροσώπου Ελίζα, Φυτευτής Θάνος, Δενδρολίβανος Χρήστος, Πλακάκης Αυγερινός, Εύγε Θάλεια, Κόπος Μάκης, Νερού Γεωργία, Περιμένης Θεμιστοκλής, Σόι Παρασκευή, Ανανά Νανά, Αγκομαχητής Νίκος, Θερμός Αντώνης, Εξαιρετικός Αποστόλης, Επιβεβαιωτικός Θόδωρος, Ορχομενός Μένης, Κύκλου Ειρήνη, Έργου Μαρία, Συνόλου Δάφνη, Προσφορά Δάφνη, Μαΐου Ελένη, Σεπτεμβρίου Δημοσθένης, Φακελωμένος Κώστας, Διαρκής Περικλής, Θλιμμένος Κώστας, Ζευγάρη Βάσια, Επίσημος Ευάγγελος, Δραπέτης Κανέλλος, Εμπειρίας Χρήστος, Αφρός Νεοκλής, Γουργουργητός Γιάννης, Απτόητος Μενέλαος, Ατεκμηρίωτος Θανάσης, Ακατανόητος Σπύρος, Μηχανάκη Δωροθέα, Κομμένος Κώστας, Διαγραφή Μαριάνα, Ταβάνη Παρασκευή, Αχνός Κυριάκος, Ανεπαρκή Δέσποινα, Πίκρας Παντελής, Διαλαλητός Νίκος, Μαυροπόταμος Πέτρος, Αλφαβήτας Γιάννης, Πολυδαίδαλος Γιάννης, Ακτινωτός Γιώργος, Ύπερος Θανάσης, Προάστιος Παύλος, Περιηγητής Κώστας, Ακάνθινος Γιώργος, Πελαργού Μάνια, Ζόφου Γεωργία, Μιζούρι Σάρον, Άνους Μόνικα, Λεπτού Πέπη, Κρύος Nick, Αιδιομάχος Γιάννης, Βαθύχρονος  Πολύζος, Ηλικίας Δαμιανός, Ηγέτης Θύμιος, Πλήγμα Μιμή, Φετοδουλάκης Αιμίλιος, Περισπωμένη Μπέτυ, Σύνδεσμος Λευτέρης, Πουράκης Κωνσταντίνος, Εντυπωσιακός Θανάσης, Πυρωμένου Μιμή, Εικονικός Νικόλας, Δημοσθένους Αλέξης, Μελαμίνη Ιωάννα, Κρυφός Παντελής, Γκαστρονόμ Ζαν Πωλ, Τερματικός Πάνος, Ουρανού Ράνια, Εξόδου Ιφιγένεια, Πόρτα Αλμπέρτο, Ισχνός Γιώργος, Αβαθύς Μιχάλης, Νωτιαίος Θανάσης, Θηλή Μαρία, Γλώσσα Βασιλική, Γαλή Νίκη, Νωχελικός Νίκος, Ζεστός Δημοσθένης, Ακινησία Μαρία, Βυθός Φώντας, Μελλοντικός Μάνος, Αστικός Σταμάτης, Πλαστός Κυριάκος, Φιλιά Μιμή, Εφεδρικός Λάζαρος, Πιστευτός Άγγελος, Βαλτός Πέτρος, Έτοιμος Μιχάλης, Γιώτα Κάπα-Λάμδα, Όρθιος Νίκος, Σκάλα Γωγώ, Βαθύχρονος Τάσος, Λιοπύρη Μαρία, Μιγκέλ ντε Νάνο, Πεύκος Δημήτρης, Σύρμα Αμαλία, Αρμός Γεράσιμος, Βηματικός Νεκτάριος, Δόντη Μικαέλα, Λιθογέννης Πέτρος, Ποιόν Ζιλέτ, Γειτόνου Ευγενία, Φωνή Αργυρώ, Στιγμή Μαρίκα, Σκορδόπιστου Ελεονώρα, Έγκλημας Γιάννης, Στοματικός Θεόφιλος, Εξαιτίας Πέτρος, Θαύμα Παρασκευή, Πεζόδρομος Θανάσης, Ποδιά Θάλεια, Πεδίου Άννα, Αρέση Κάτια, Απεναντίας Μανώλης, Δασεία Ξένια, Μέλος Ανδρέας, Κενός Βάσος, Αμελής Γρηγόρης, Λιμάνης Λευτέρης, Λυκόφωτου Γιάννα, Πέψη Μαρία, Ήττα Αντριάνα, Ύπουλος Θεοχάρης, Ευμενής Κανέλος, Γδύσου Καλλιόπη, Πυροβόλα Ευτυχία, Αγρυπνία Βασιλική, Καθιστός Ντέμης, Εκδοχή Ζηνοβία, Τραγανός Ορέστης, Πόμολος Διονύσης, Θαλπωρή Ζωή, Εξελίξιμος Γιώργος, Επιλήψιμος Μίλτος, Ερέτρια Κυριακή, Ιχνοθέτης Σήφης, Παπαβρυσάκης Μίκης, Αντίδωρος Λαυρέντης, Επανάπαυση Βασιλική, Διχάλας Γιώργος, Φάσμα Θεοδώρα, Πλεούμενος Τάκης, Τριανταφυλλίδης Γιασεμής, Βουνόκορφος Θοδωρής, Τρυγητός Πάνος, Γυμνός Αντώνης, Κεντροβυθούλης Παντελής, Σαρανταπαληκαριάς Πολυχρόνης, Προλύπης Τόλης, Εντελός Γιώργος, Χορταράκη Λιάνα, Ορκωτός Σωτήρης, Ευαγγελισμού Στάσα, Αθανασίας Νίκος, Γαντοφορεμένος Παντελής, Διορθωμένος Χάρης, Πρόσφατος Πέτρος, Βόλτα Τζουζέπε, Τιμόνι Ρενάτα, Εφαρμογή Τέτα, Ακανθίας Τάκης, Πέννα Φρανσέσκο, Ευχερής Διονύσης, Απαραίτητος Μιχάλης, Κερασοφόρος Νικήτας, Πένθιμος Λουκάς, Γύρος Βλάσης, Στρόβιλος Αχιλλέας, Μεσοδαχτύλου Λάουρα, Κουλούρα Αρετή, Συναφής Αντρέας, Νυφικού Άσπα, Καραδοκή Μάνια, Επικεφαλής Τέλης, Τραγανός Παντελής, Αυτοδίδαχτος  Λογοθέτης, Ύφασμα Διαλεχτή, Γολγοθάς Μηνάς, Πλήθος-Γεμιστός Γιώργος, Πλαγιαστός Νικόλας, Ναπεριμένης Θεμιστοκλής, Αργά Αργυρώ, Μιράκολο Άντζελο, Ενός- Τετάρτου  Χαριτωμένη, Ωκεανία Μαργαρίτα, Αιγιαλός Μενέλαος.


Ο πίνακας ""More visible markets" είναι του Allan McCollum

Τετάρτη, Δεκεμβρίου 27, 2017

ΑΥΤΟΒΙΟΓΡΑΦΙΑ


300) Συμπερασματικά, είμαι ένας δημιουργός χαμένων ευκαιριών.



Ο  πίνακας "Cubomanie 24"  είναι του Gherasim Luca

Τρίτη, Δεκεμβρίου 26, 2017

ΑΥΤΟΒΙΟΓΡΑΦΙΑ


299) -Θα πιεις κι άλλο;
-Βέβαια και θα πιω.

-Άμα τελειώσει, τι θα κάνεις;
-Όταν τελειώσει; Ζήτω ο Ιησούς.
Αυτή τη λύση έβρισκε ο Θύμιος Σταφίδας, όταν, τεχνηέντως, του απευθύναμε το ρητορικό ερώτημα.




Ο πίνακας "The old drinker" είναι του Gabriel Metsu

Δευτέρα, Δεκεμβρίου 25, 2017

ΑΥΤΟΒΙΟΓΡΑΦΙΑ


298) Γράφοντας, αφήνω το μελάνι μου, να σβήσω τα ίχνη μου, δίχως να με ακολουθεί κανείς.


Διορθωμένο Τρίτη βράδυ




Ο πίνακας "The man" είναι του Alfred Kubin