ΕΠΙΘΥΜΙΕΣ

1) Ελπίζω να δω παπάκια να κοιμούνται˙ ας είναι και λούτρινα.

2) Ελπίζω  να πιάσω ένα ψάρι από τους ώμους, να το κοιτάξω στα μάτια, και να του ψιθυρίσω στο αυτί: «Δεν με πιστεύουν».

3) Ελπίζω να φτιάξω ευκολόπαστα. Η ευκολία παρασκευής της δηλώνεται από το όνομά της. Η δυσκολία της από το ότι δεν υπάρχει.

4) Ελπίζω να έρθει η στιγμή όταν με βλέπουν να μην φαίνομαι.

5) Ελπίζω να υπάρξουν περισσότερα λογοτεχνικά κείμενα, που η τελευταία τους λέξη να τελειώνει σε σύμφωνο(εξαιρούνται το «ν» και το «ς»).

6) Ελπίζω να αφηγούμαστε κάποτε ιστορίες που δεν θα έχουν ανάγκη από ακροατές, αναγνώστες και περιεχόμενο.

7) Ελπίζω τα φαινόμενα να πάψουν  να απατούν, αλλά να απαιτούν.

9) Ελπίζω να πάψουν να με δείχνουν με το δάχτυλο του χεριού, αλλά του ποδιού.

9) Ελπίζω να αποκτήσω κάποτε ένα πλαστικό ξενοδοχείο 5 αστέρων, να το στήσω στη μικρή αυλή, στο πίσω μέρος του σπιτιού, να παρακολουθώ την λειτουργία του, έτοιμος να παρέμβω, όταν παρουσιαστούν επιχειρηματικές δυσκολίες.

10) Ελπίζω αν, λέω αν, υπάρξει όγδοη μέρα της εβδομάδας να είναι Κυριακή ΙΙ.

Meditation, 1937 by Rene Magritte

ΤΟ ΚΗΤΟΣ (Ένα γράμμα στην κ.Φώσκολου)

Κυρία Φώσκολου

Δεν είμαι οπαδός του ενθουσιασμού, της ομοφωνίας, των άκριτων διθυράμβων, του  ανεπιφύλακτου θαυμασμού, των στομφωδών επαίνων, της γλώσσαλγης κοσμετολογίας, και όταν διαβάζω τέτοιες γλωσσικές υπερβάσεις, και δεν είναι λίγες φορές, είμαι επιφυλακτικός, δυσπιστώ με το περιεχόμενό τους, με αποτέλεσμα να δημιουργείται μια αποτρεπτική σχέση με τα βιβλία στα οποία αναφέρονται. 

Με αυτές τις σκέψεις υποδέχθηκα την κυκλοφορία του βιβλίου σας, «Το κήτος». Αν και πέρασαν αρκετά χρόνια για να βρεθεί στα χέρια μου. Το γιατί θα σας το εξηγήσω παρακάτω. Θεώρησα το βιβλίο σας σαν μια ακόμη έκδοση, όπου ακούστηκαν και γράφτηκαν ομόφωνες θετικές κριτικές, παρόμοιες με αυτές  που έχουν γραφτεί για άλλα βιβλία, τα οποία δυστυχώς με απογοήτευσαν. Απόφευγα λοιπόν να αγοράσω, δύσπιστος  στις επαινετικές κριτικές, που αμφιβάλλω αν είναι ανιδιοτελείς ή αν εντάσσονται στο εμπορικό κύκλωμα, (εκδότες, έντυπη ή ηλεκτρονική κριτική) είτε σε προσωπικές σχέσεις που ανθούν, όπως σε όλους τους κοινωνικούς χώρους, στην  αγορά του βιβλίου.

Από την άλλη πλευρά η απογοήτευσή μου για την σύγχρονη ελληνική πεζογραφική παραγωγή, με οδηγεί σε επιλεκτική αγορά και ανάγνωση λογοτεχνικών βιβλίων, δίχως να ξεχνάμε και την οικονομική δυσπραγία. Όλα αυτά δημιουργούν επιφυλάξεις για την ανάγνωση  λογοτεχνικών κειμένων, που δεν αμφιβάλλω ότι κάποια απ’αυτά μπορεί να είναι αξιόλογα, αλλά είναι δύσκολο να εντοπιστούν μέσα στον πληθωρισμό της εκδοτικής παραγωγής. Βέβαια η αντίληψη αυτή μπορεί να είναι λαθεμένη, ισοπεδωτική, και φυσικά αυθαίρετη. Αυτή είναι η άποψή μου και δεν αλλάζει μετά από μια αναγνωστική εμπειρία αρκετών χρόνων.

Είχα λοιπόν πολλές επιλογές ανάγνωσης, αλλά η επιφυλακτικότητά μου διαρκώς με απομάκρυνε από την αγορά βιβλίων, ακόμη και αυτών που οι λογοτεχνικές αρετές τους έχουν επικυρωθεί από κάθε λογής  βραβεία, πιστεύοντας ότι η βράβευση δεν είναι κριτήριο για την αξιολόγησή τους.

Όλα αυτά ήταν αποθηκευμένα στο σκληρό δίσκο του μυαλού μου. Θα μπορούσατε εύλογα να μου πείτε, αγόρασέ το, δεν είναι δυσβάσταχτο το κόστος, κι αν δεν σου αρέσει παράτησέ το. Έχετε δίκιο, αλλά δεν γνωρίζετε τι εγωιστής είμαι, κι  αν μια ιδέα μου κολλήσει στο μυαλό, ειδικά αν είναι αποτέλεσμα πολύχρονης απογοήτευσης δεν αλλάζει με τίποτα. Μόνο την έμπνευση εμπιστεύομαι, αυτό το αστραπιαίο, μυστήριο φτερούγισμα τού νου, που, ευτυχώς, δεν με έχει διαψεύσει ποτέ, για την ανάγνωση ενός λογοτεχνικού βιβλίου, κι αυτό όταν πια η έμπνευση κατασταλάξει και γίνει αναγκαιότητα, ώστε να μην μπορώ να αντισταθώ στο αναπόφευκτo. Την αγορά του συγκεκριμένου βιβλίου.

Από την ανάγνωση των πρώτων αφηγημάτων του βιβλίου σας, ένοιωσα τον κόσμο μου, αυτόν τον κόσμο που σας περιέγραψα, με τις ιδιόμορφες και επίμονες απόψεις του, να κλονίζεται και να ανατρέπεται. Να πω  πως με συγκίνησαν οι ιστορίες σας, να πω ότι ένοιωσα απόλαυση όταν τις διάβαζα, θα πω ψέμματα. Εμένα με ενδιαφέρει το κείμενο  να με εκπλήσσει, να επαναπροσδιορίσει τη σκέψη μου, να μου αποκαλύπτει έναν λογοτεχνικό κόσμο που δεν είχα σκεφτεί ότι είναι δυνατόν να υπάρξει. Με ενδιαφέρει η συνάντηση με το απρόοπτο, με γοητεύει η ικανότητα της γλώσσας να το εκφράσει. Για να κάνεις τέχνη πρέπει να βαδίζεις ασύνταχτα  με τον βηματισμό των ορθοφωνούντων, των ομοιόλεκτων αφηγηματικών διαλέκτων, να «αποκαλύψεις μιαν αναπάντεχη πλευρά των πραγμάτων». Το κείμενο να είναι  μια συμπύκνωση αυτόβουλων αφηγηματικών εκφράσεων, να μην επαναλαμβάνει χιλιοειπωμένα κλισέ, να μη μιμείται ή να προσπαθεί να μιμηθεί βιβλία που θαυμάζει, αλλά να είναι μια ειλικρινής συνομιλία με τη λογοτεχνική παράδοση. Να αποσπαστεί  από την επιρροή της,  να είναι μια αφήγηση αυτοφυής, αυτονομημένη από το λογοτεχνικό περιβάλλον, ανοίκεια, απρόβλεπτη, να υπηρετεί όλες τις εκφάνσεις των αφηγηματικών δυνατοτήτων. Ο λόγος να είναι ευρηματικός και πρωτότυπος, ο αφηγητής να απολαμβάνει την ιστορία που εξιστορεί, μια διήγηση που να  πηγάζει από το λογοτεχνικό παιγνίδι, κι όχι από ματαιοδοξία και υπερκοστολογημένες λυρικές υπερβολές.

Όλα αυτά βρήκα στο βιβλίο σας και σας είμαι ευγνώμων γι’αυτό.

Φιλικά

Η ΕΓΚΥΚΛΟΠΑΙΔΕΙΑ ΤΩΝ ΝΕΚΡΩΝ

Ελάχιστα διορθωμένο

“Τη συλλογή των διηγημάτων «Η εγκυκλοπαίδεια των νεκρών» τη διάβασα πέρσι το καλοκαίρι. Όπως κάθε βιβλίο που με εντυπωσιάζει, κι αυτά δεν είναι πολλά, το άφησα με την υπόσχεση ότι θα γράψω λίγα λόγια  για το λόγο που με έκανε να το ξεχωρίσω.

Το βιβλίο αποτελείται από εννέα διηγήματα με θέμα μεταφυσικό, όπως ισχυρίζεται ο ίδιος ο συγγραφέας στο «ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ»*. Αν υιοθετήσουμε τον ισχυρισμό του, και δεν έχουμε λόγο να τον αμφισβητήσουμε, το ερώτημα γιατί μας γοητεύει, εμάς τους ορθολογιστές, αυτό το βιβλίο, ώστε να το κατατάξουμε στην κατηγορία των αναγνωστικών μας προτιμήσεων, προς τι ο ενθουσιασμός  και η απόλαυση της ανάγνωσής του, η απάντηση είναι η γλώσσα της αφήγησης, η οποία  μεταφερμένη στη γλώσσα μας με έξοχη γλωσσική επιμέλεια από την κ. Μαρία Κεσίνη, υποστηρίζει ανεπιφύλακτα την πρόθεση του συγγραφέα. Αν και υπάρχει ο φόβος να κατηγορηθώ ότι προκρίνω τη μορφή έναντι του περιεχομένου,  ότι τοποθετώ το γλωσσικό όργανο πάνω και πέρα από το περιεχόμενο, σε αντιθετική σχέση μεταξύ τους, η αυτονομία της  γλωσσικής καταγραφής, κι ας θεωρηθώ παρωχημένος φορμαλιστής, είναι με τέτοιο τρόπο ελκυστική, ώστε η αδιαφορία μας  για θέματα μεταφυσικά, όπως είναι ας πούμε το διήγημα «Το βιβλίο των βασιλέων και των ανόητων» αναιρείται, με αποτέλεσμα να διαβάζουμε μια σειρά διηγημάτων, που σε άλλη περίπτωση, δίχως την γλωσσική υπεράσπιση από έναν συγγραφέα του διαμετρήματος του Ντανίλο Κις, θα οδηγούσε σε μια αποστεωμένη, αφυδατωμένη ανάγνωση, που πολύ αμφιβάλλω αν θα έφτανε μέχρι το τέλος της.

Η γλωσσική λοιπόν κατασκευή των διηγημάτων, το χτίσιμο του αφηγηματικού λόγου, είναι σ’αυτά τα διηγήματα απαραίτητη συνθήκη για την προσέλκυση και τη διατήρηση, προσέχτε εδώ, του ενδιαφέροντος του αναγνώστη. Τα υλικά για την ανέγερση του λογοτεχνικού οικοδομήματος, με τα οποία ο Ντανίλο Κις  επιλέγει να διαπραγματευτεί την έμπνευση για την γραφή των εννιά διηγημάτων, οφείλεται στην πετυχημένη χρήση της ποιητικής λειτουργίας της γλώσσας. Χαρακτηριστικό παράδειγμα το διήγημα «Ο θρύλος των κοιμωμένων». Εδώ ο καταγωγικός πυρήνας του διηγήματος απογειώνεται με τον ποιητικό ρυθμό της γραφής, δίνοντας ένα εξαιρετικό δείγμα ποιητικού πεζογραφικού λόγου.

Η μετάπλαση ενός γεγονότος, που αναφέρεται στο βιβλίο «Το άγνωστον και τα ψυχικά γεγονότα» του φημισμένου αστρονόμου Καμίλ Φλαμαριόν(1842-19250, σε λογοτεχνική πραγματικότητα στο διήγημα «Ο καθρέφτης του αγνώστου» στηριζόμενο στην αυθεντικότητα της μαρτυρίας, υπερβαίνει την υπεροψία του πνευματισμού, φτάνοντας σ’ένα διηγηματικό γεγονός, που ανατομεί το αφηγηματικό σώμα του κειμένου, χρησιμοποιώντας ευρηματικά και αριστοτεχνικά τη γλώσσα ως υπερβατικό λεκτικό όχημα, φτάνοντας  σ’ένα υποδειγματικό δημιούργημα μαγικού ρεαλισμού.

Εκεί που ο ρεαλισμός φαίνεται να αποτελεί τη βάση της αφηγηματικής επιλογής, όπως στο διήγημα «Το βιβλίο των βασιλέων και των ανόητων», ο συγγραφέας φωτίζοντας «εκείνα τα σημεία θολής ιστορίας που είχαν μείνει μέχρι σήμερα στη σκιά» θέτοντας «εκείνη την μπαρόκ ανάγκη του πνεύματος να γεμίσει τα κενά» αλλάζοντας τις σκιές και τα περίγραμματα των πραγμάτων, με την δραματικότητα του αφηγηματικού λόγου, επιτυγχάνει να παρουσιάσει ένα αφηγηματικό δοκίμιο, που αφήνει πίσω του την υποστηρικτική εκδοχή της φιλολογικής τεκμηρίωσης.

Αναφέρθηκα σ’αυτά τα τρία διηγήματα, τα οποία νομίζω ότι συμπυκνώνουν την εκδοχή τού συγγραφέα για τη λογοτεχνική γραφή. Δεν χρειάζεται  η συνδρομή του λόγου μου για  το  το διήγημα που δίνει τον τίτλο του βιβλίου «Η εγκυκλοπαίδεια των νεκρών», ένα επιγραμματικό χρονικό υψίστης μνημονικής καταγραφής,  για να υποστηρίξει ότι πρόκειται για διηγήματα εξαίρετης, εμπνευσμένης και ευρηματικής πνοής, που επικυρώνουν το συγγραφικό μέγεθος ενός μεγάλου συγγραφέα”.

* σ.193

Ντανίλο Κις
«Η εγκυκλοπαίδεια των νεκρών»
Μετάφραση Μαρία Κεσίνη
Εκδόσεις Καστανιώτη

Η επιβεβαίωση της είδησης εδώ:

https://frear.gr/?p=28497&fbclid=IwAR1c0o-af3TtAARZNfktTk_8fuk4vSYXS8o2EF2QztxIuXC6oacwNYqwPD0

Η ΕΞΑΦΑΝΙΣΗ ΤΟΥ ΤΖΩΡΤΖ ΑΥΛΑΚΙΩΤΗ

Μετά από επίμονο και δύσκολο αγώνα δύο ωρών, με μισό μπουκάλι ουίσκι, μαζί με τα παγάκια, που είχαν γίνει πια νερό, αποθηκευμένο στο στομάχι μου, με εξαιρετική ταχτική και στρατηγική, φτάνω στο επιθυμητό αποτέλεσμα.
-Ματ!βγάζω φωνή θριαμβική, κι ετοιμάζομαι να πιάσω το πακέτο με τα τσιγάρα μου.
-Κλέβεις! μου λέει, και ρίχνει ένα ηχηρό χαστούκι στα πιόνια, που σκορπίζονται στο χάος.
Πριν προλάβω να αντιδράσω, βροντάει την πόρτα πίσω του.
Έχω ένα χρόνο να μάθω νέα του.

"Chess-Players" 1863 - 1867

Honore Daumier

  

ΠΑΡΑ ΘΙΝ'ΑΛΟΣ

Για την Ελένη

Μια ηγεμονική θέση στη ραχούλα σου
θα ήταν ότι πρέπει σήμερα
Ο ήλιος θα πορφυρώνει μελαγχολικός τη δύση
το προμήνυμα από το βραδινό αεράκι
θα κάνει τα πρώτα δειλά του βήματα
αναδεύοντας το χνούδι του κορμιού σου
Αλλά εσύ
προτιμάς να δεις το “Γυναίκα χωρίς όνομα»,
ώστε με αναγκάζεις να αντικαταστήσω
την αναμφισβήτητη ομορφιά σου
με τις γαλάζιες αποχρώσεις της θάλασσας,
την έξαρση του αγγίγματος της ραχούλας σου,
σε προσποιητή τρυφερότητα στη ράχη ενός βιβλίου.

HIPNOSEDON

-Φύγε! Πάψε να με παρακολουθείς! φωνάζω, και του δείχνω τα εφεδρικά δόντια, που φοράω στο στόμα μου τις νύχτες, για ώρα ανάγκης. 

Ξέρω ότι τα φοβάται, αλλά συνεχίζει να έρχεται. Δεν είναι η λάμψη τους  ούτε το σχήμα τους, κοφτερό και μεγαλειώδες, σαν σπαθί, αλλά οι κραυγές τους, που τον κάνουν να τρέπεται σε άτακτη φυγή, πανικόβλητος. 

Ο ύπνος τώρα είναι βαθύς, γλυκός, κι ανέφελος.

Διορθωμένο λίγο αργότερα.

 "Le sommeil" 1932

Pablo Picasso

ΕΙΣ ΤΗΝ ΟΔΟΝ ΤΩΝ ΑΙΝΙΓΜΑΤΙΚΩΝ ΣΚΙΩΝ

Σε μια έκτακτη εμφάνισή του, ο επιφανής κατευναστής των παθών, Libretto, ασκώντας την επιρροή του, ένας θεός ξέρει από πού, άρχισε να βαδίζει σιωπηλός ανάμεσά μας, δίνοντας το παράδειγμα δημόσιας κοινωνικής συμπεριφοράς, για να μας συνετίσει, όπως πίστευε, ώστε να βαδίζουμε με το στόμα κλειστό.

Εμείς όμως, αγνοώντας την απρόσκλητη εμφάνισή του, τον αγνοήσαμε επιδεικτικά, διατηρώντας το δικαίωμά μας να βαδίζουμε μονολογώντας, συνομιλώντας, φωνασκώντας, κελαηδώντας, σφυρίζοντας, επιφωνώντας, πεισμένοι ότι η ελευθερίας έκφρασης είναι, εκτός από δημοκρατικό δικαίωμα, μέθοδος θεραπευτικής αγωγής.

"Walking Figure" 1959 - 1960

Francis Bacon 

Ο ΑΝΗΛΙΚΟΣ ΓΕΡΟΝΤΑΣ

O ανήλικος γέροντας σπρώχνει το λευκό χάπι  του, προσπαθώντας να το ισορροπήσει, κυλώντας το προσεχτικά στο πεζοδρόμιο της οδού Κάλλιστου Βλαστού.

- Γιατί δεν το πίνετε, τον ρωτάω, καθώς τον πλησιάζω και διαπιστώνω αυτό που υποψιαζόμουν˙ ότι ο άνθρωπος με την αρτιότητα της μοναξιάς του είναι ο ανήλικος γέροντας. Δεν προσέχετε την υγεία σας;

Συνέχισε την πορεία του συγκεντρωμένος στην προσπάθειά του, δίχως να δώσει την παραμικρή σημασία στην ερώτησή μου, ικανοποιημένος από το μέχρι τώρα αποτέλεσμα. Τον ακολούθησα για να δω αν καταφέρει να φτάσει στον προορισμό του, τον οποίο φυσικά δεν γνώριζα. Είχα ακόμη είκοσι λεπτά  να ανοίξω το μαγαζί, αν αργούσα λίγο δεν χάθηκε ο κόσμος. Ας περίμενε η Ουρανία, τα αφεντικά δεν απολογούνται στους υπαλλήλους για την καθυστέρησή τους, 

-Εσείς, κύριε, ασχοληθείτε με τα νυφικά σας, γυρίζει και μου λέει, μην σας ενδιαφέρει η δική μου ίαση, υπάρχουν καταλληλότεροι να με συμβουλέψουν. Χάιδεψε το χάπι του, που τον περίμενε σταματημένο, σαν αφοσιωμένο σκυλάκι, και πέρασαν στο απέναντι πεζοδρόμιο, όταν άναψε το πράσινο φανάρι.

Η ΜΑΧΗ ΤΩΝ ΚΟΥΝΟΥΠΙΩΝ

Όταν καταφέρνω να σκοτώσω κάποιο κουνούπι, με εύστοχη και απαράμιλλη κίνηση της αριστερής παλάμης μου, περιμένοντας υπομονετικά την προσχεδιασμένη ανάπαυσή του στους τοίχους του σπιτιού μου, όπου στρατοπεδεύει σχεδιάζοντας την επόμενη επιδρομή εναντίον μου, το αφήνω εκεί, δίχως να το απομακρύνω. Όχι από αλαζονεία και έπαρση για τον θρίαμβό μου ή ως αποτύπωμα υπερηφάνειας για το κατόρθωμά μου, ούτε σαν απόδειξη ότι μπορώ κι εγώ να καταφέρω κάτι, αν ενεργοποιήσω τις αντικουνουπικές μου δεξιότητες, χρησιμοποιώντας ακόμη και βία, για να υπερασπιστώ τον ιδιωτικό μου χώρο από τους ανεπιθύμητους, αιμοδιψείς επισκέπτες. Είναι ένας αποτρεπτικός εκφοβισμός στους ενοχλητικούς εισβολείς, ο οποίος μπορεί να φαίνεται  μακάβριος, αλλά καθοριστικός, σύμφωνα με τις προβλέψεις μου, για την έκβαση της μάχης της επόμενης νύχτας.

Ελπίζω ότι αυτή τακτική θα φέρει αποτέλεσμα, βλέποντας τους εντομοβριθείς κατάστικτους τοίχους, ενώ σκέφτομαι τον επαναπροσδιορισμό της στρατηγικής μου, για την ολοκληρωτική συντριβή τους, αν κι αυτή η προσπάθειά αποτύχει. 

Διορθωμένο Παρασκευή πρωί

"The Mosquito Netting" 1835
Utagawa Kunisada

ΑΥΤΟΠΡΟΣΩΠΟΓΡΑΦΙΑ ΤΟΥ ΛΕΥΚΟΥ

Διαβάζοντας χθες την ποιητική συλλογή "ΑΥΤΟΠΡΟΣΩΠΟΓΡΑΦΙΑ ΤΟΥ ΛΕΥΚΟΥ", μέρα που συνέπεσε με τη δημόσια κατακραυγή, την άκαιρα επαναλαμβανόμενη διαπόμπευση του κ. Χάρη Βλαβιανού, με την επάνοδο ενός θέματος από το μακρινό 2014, με τεκμηριωμένες αποδείξεις ως λογοκλόπου, ήταν τέτοια η αναγνωστική εμπειρία και τα ποικίλματα της συγκίνησης, που αντί να καθηλωθώ στο έδαφος, όπως απαιτούν οι συνθήκες, μετά από μια τέτοια αισθητική απόλαυση, άρχισα να ανυψώνομαι στους ουρανούς, «με κιθάρας, και με τύμπανα, και με κύμβαλα, και με σάλπιγγας», εγώ το ενσαρκωμένο Χερουβίμ, ψάλλοντας ύμνους, βγαλμένους από τους στίχους του ποιητικού έργου, για να ζηλέψουν οι άγγελοι δηλαδή, αναγγέλλοντας ότι κάτι κάνουμε και μεις εδώ κάτω στη γη για να ομορφύνουμε την υποχρεωτική πραγματικότητα στην οποία είμαστε παγιδευμένοι.

Απάγγελνα με φωνή, που παραδόξως είχε αποκτήσει μια γλυκύτητα, λες και ήταν μπακλαβάς με δυο μπάλες παγωτό καϊμάκι.

Κι όποιος κατάλαβε εκεί πάνω.

«ΘΕΛΩ ΝΑ ΠΡΟΣΚΥΝΗΣΩ ΤΑ ΓΟΝΑΤΑ ΣΟΥ»

Δεν θα το έχεις προσέξει
έτσι αγέρωχα που περπατάς
αλλά όταν ανεβαίνεις την Ακαδημίας
ακόμη και το άγαλμά του
σκύβει με τρόπο να κοιτάξει
τι κρύβεται κάτω απ’το μεταξωτό σου φόρεμα.

Και για μια στιγμή
αυτός ο σεβάσμιος γέροντας
με το θλιμμένο βλέμμα
ξυπνά, γίνεται πάλι ώριμος άντρας,
κι αρχίζει ξεδιάντροπα να σε φλερτάρει
Χαλάλι του!

ΛΕΩΦΟΡΟΣ ΝΑΤΟ

ΘΕΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ ΝΙΚΗΤΑ ΣΙΝΙΟΣΟΓΛΟΥ "ΛΕΩΦΟΡΟΣ ΝΑΤΟ"

Εκδόσεις ΚΙΧΛΗ

1) Η δοκιμή περιπλάνησης είναι ένα βιβλίο επίμονων  γλωσσικών εξάρσεων, που με τη δημαγωγική εκκένωσή τους ακυρώνουν τον φιλοσοφικό και ποιητικό στοχασμό, τον οποίο επιλέγει ο συγγραφέας ως υποστηρικτικό υλικό της αφήγησής του.

2) Η "Λεωφόρος ΝΑΤΟ" πάσχει από ακαδημαϊκή επιτήδευση, η οποία εκφράζεται με εγκεφαλικές, νοηματικές  και γλωσσικές κατασκευές.

3) Το κείμενο εκφράζει μία κατ'επίφασιν παραβατική ποιητικότητα, ως είδος εκφραστικής ευρεσιτεχνίας, η οποία αντί να προσδώσει στο κείμενο λογοτεχνικότητα, απωθεί την αναγνωστική ευμένεια.

4) Είναι ένα κείμενο που δεν αναπνέει αφηγηματικά. Ο συγγραφέας χρησιμοποιεί λογοποιητικό αναπνευστήρα, για να μπορέσει να διατηρήσει το λογοτεχνικό  σώμα σε αναγνωστική υποστήριξη.

5) Είναι γραμμένο σε μια γλώσσα που κυριαρχείται από έλλειψη έμπνευσης και πρωτοτυπίας,   παρόλο που ο συγγραφέας χρησιμοποιεί επίπλαστες εκφράσεις διεγερτικής επινοητικότητας,  που, δυστυχώς, λειτουργούν ως ακυρωτικά λεκτικά υποστηρίγματα του συγγραφικού χειρισμού.

6) Η διακειμενικές αναφορές δεν είναι ζωοποιός δύναμη υποστήριξης της πρωτοτυπίας, αλλά δεκανίκι για τον βηματισμό μιας συμβατικής αφηγηματικής αδυναμίας.

7) «Η λεωφόρος ΝΑΤΟ» είναι ένα αφήγημα το οποίο από  ανάγκη νεωτερικής έκφρασης, ο συγγραφέας χρησιμοποιεί την «ιερότητα» ακαδημαϊκών συντεταγμένων, αδυνατώντας να υποστηρίξει μια συγκροτημένη και στοχευμένη αφήγηση, που θα αναδιατάσσει, στο μέτρο του δυνατού, τη λογοτεχνική παράδοση.

8) Οι καταληκτήριες προτάσεις του αντί να είναι απελευθερωτικές του κειμένου, καταλήγουν σε εντυπωσιασμό και επίδειξη γλωσσικών εκπυρσοκροτήσεων.

9) Ο συγγραφέας δεν υποστηρίζει το αφηγηματικό υλικό από την περιπλάνησή του, αλλά από την εκ των προτέρων υποστήριξη της «αλήθειας» του αφηγητή. Η έλλειψη επινοητικής αυθεντικότητας καθορίζει τον ηχηρό, κομψευόμενο συγγραφικό  λόγο.

10) Η περιπλάνηση δεν είναι αφορμή, αλλά αποτέλεσμα της προϋπάρχουσας πνευματικής επενέργειας του συγγραφέα, ο οποίος αναζητά τον τόπο που θα χτίσει τον αφηγηματικό του λόγο. Ο συγγραφέας βαδίζει προετοιμασμένος, δεν συναντά, αλλά ορίζει τον τόπο,  όπου θα καταθέσει την αφηγηματική ευαρέσκειά του για αυτήν την προμελετημένη συνάντηση.

Ο ΠΟΝΤΙΦΗΚΑΣ

Όταν νέα παιδιά, μεταξύ 25-30 χρονών, ίσως λιγότερο δεν ξέρω, εκτιμούν τα κείμενά μου, εγώ ένας εξηντάρης(καλά ρε συ και πέρσι τέτοιο καιρό εξήντα μας έλεγες ότι είσαι!) με γεμίζει, εκτός από ικανοποίηση, δύναμη και κουράγιο ώστε να συνεχίσω να ζαλίζω το μυαλό μου με αφηγηματικές "μεζεδοπαρενθέσεις".

Εδώ η δεύτερη κυριακάτικη ιστορία, μόνο με ένα κλικ!


https://saligari.net/

Ο ΦΟΥΝ-ΤΣΙ

Ο Φουν-Τσι πε-ρπα-τά-ει με ά-λμα-τα, σαν να έ-χει ε-λα-τή-ρια στα πό-δια. Το βά-δι-σμά του έ-χει κα-τεύ-θυ-νση πε-ρισ-σό-τε-ρο προς τα πά-νω, πα-ρά προς τα ε-μπρός. Ό-σο πιο ξε- κού-ρα-στος εί-ναι, τό-σο τα ά-λμα-τά του γί-νο-νται ψη- λό- τε- ρα. Α-ρκε-τές φο-ρές ξε-χνιέ-ται στον αέ-ρα,


με α-πο-τέ-λε-σμα να κα- θυ- στε- ρεί να φτά-σει στον προ-ο-ρι-σμό του. Πα-ρό-λο που εί-ναι χο-ντρού-λης, η α- λτι- κό- τη- τά του δεν μει-ώ-νε-ται, αλ-λά η α-φη-ρη-μά-δα του να πα-ρα-μέ-νει στον α-έ-ρα, πα-ρα-τη-ρώ-ντας τον κό-σμο πιο ψη-λά α-πό το ε-πι-τρε-πό-με-νο, του στε-ρεί την συμ-με-το-χή στην ο-μά-δα μπά-σκετ του σχο-λεί-ου του, την έ-γκυ-ρη ά-φι-ξή του στα ερω-τι-κά ρα-ντε-βού, το δι-α-ρκές πή-γαι-νε έ-λα της ζω-ής, και το ε-πα-γγε-λμα-τι-κό του ό-νει-ρο να γί-νει σπη-λαι-ο-λό-γος. Α-ντί-θε-τα, οι γο-νείς του και οι συ-νε-πείς κα-θη-γη-τές του, τον συ-μβου-λεύ-ουν να γί-νει α-ε-ρο-βά-της, α-πό-φα-ση η ο-ποί-α μπο-ρεί να μην έ-χει ε-πα-γγε-λμα-τι-κές προ-ο-πτι-κές, αλ-λά ό-πως και να το κά-νεις, δεν πρέ-πει να α-πο-κλεί-εις το ε-ποι-κο-δο-μη-τι-κόν της πρό-τα-σης, ό-ταν αυ-τή δί-νετ-αι για λό-γους α-φη-γη-μα-τι-κής δι-ε-ξό-δου.



 "The Walking Man I" 1960
Alberto Giacometti

ΠΩΣ ΚΑΤΑΦΕΡΑ ΤΗΝ ΤΖΕΝΗ ΣΙΧΝΗ

-Εντάξει, αλλά με την προϋπόθεση πως δεν θα μιλήσεις, ούτε θα χαιρετήσεις ποτέ τον Αριστογένη Προβελέγγιο. 

Συμφώνησα αμέσως, δίχως να το σκεφτώ, και την άρχισα στα φιλιά. Εκείνη τη στιγμή, μπροστά στο μεγαλόπνευστο τοπίο του κορμιού της, ότι κι αν μου πρότεινε θα το δεχόμουν. Ακόμη και να υποσχεθώ, πως δεν θα μιλήσω σε κάποιον, που είχε πεθάνει εδώ και πέντε χρόνια.

"Body of a Girl" 1918

Henri Matisse

Ο ΑΜΦΙΒΟΛΟΣ ΚΑΛΟΓΕΡΟΣ

Το εξαιρετικό διαδικτυακό περιοδικό Saligari δέχθηκε να φιλοξενήσει τρεις αδημοσίευτες «Κυριακάτικες ιστορίες» μου. Σήμερα αναρτήθηκε η πρώτη.
Ευχαριστώ τη συντακτική επιτροπή δημόσια, πιστεύοντας ότι τέτοιες προσπάθειες από νέα παιδιά φέρνουν καινούργιες ιδέες, που αιφνιδιάζουν το αναγνωστικό κοινό με θεματική φρεσκάδα,  ανανέωση του λογοτεχνικού υλικού, θεματικά και υφολογικά. Η προσπάθειά τους είναι μια ευπρόσδεκτη ματιά πρόσληψης της καλλιτεχνικής δημιουργίας, ένα σαλιγκαρίσιο μεν αλλά ερεθιστικό ρήγμα στο τείχος του λογοτεχνικού προστατευτισμού, απαλλάσσοντας το λογοτεχνικό σώμα από τους διανοητικούς κορσέδες του, αποκαλύπτοντας το γοητευτικό και ευγενές κέντρο του.

https://saligari.net/

ΣΥΝΟΜΙΛΙΑ ΜΕ ΜΙΑ ΤΟΜΑΤΑ

- Πώς σε λένε;

-Σπύρο, εσένα;

-Τομάτα. Τι θέλεις εδώ;

-Ήρθα να σε πάρω

-Γιατί;

-Γιατί μου αρέσεις. Ειδικά το καλοκαίρι.

- Αλήθεια λες;

-Ναι. Γιατί να σου πω ψέμματα

-Με κάνεις να κοκκινίσω

-Όχι, θα ωριμάσεις πολύ. Δεν μου αρέσεις ώριμη˙ δεν θα τρώγεσαι

-Θα τρώγομαι;

-Ναι

-Εγώ δεν θέλω να με φας

-Μα γι’αυτό σε θέλω

-Τι είμαι και θέλεις να με φας;

-Τομάτα

-Αυτό το ξέρω˙ παρακάτω

-Υπάρχεις για να τρώγεσαι. Δεν έχεις άλλο λόγο ύπαρξης

-Ύπαρξης; Τι είναι ύπαρξη;

-Ότι υπάρχεις

-Αφού υπάρχω γιατί θέλεις να με φας;

-Γιατί είσαι εμπόρευμα και νόστιμη.

-Τι είναι αυτό πάλι;

-Ποιο;

-Το εμπόρευμα

-Ένα αγαθό που μπορεί να γίνει αντικείμενο εμπορικής συναλλαγής

-Δεν σε καταλαβαίνω

-Δεν χρειάζεται˙ άλλωστε σε λίγο δεν θα υπάρχεις

-Πού το ξέρεις;

-Από μένα εξαρτάται η ύπαρξή σου.

- Άντε πάλι η ύπαρξη.

-Θα στο επαναλάβω˙ το ότι μιλάμε αυτή τη στιγμή μεταξύ μας, σημαίνει ότι υπάρχουμε

-Πριν μιλήσουμε δεν υπήρχαμε;

-Υπήρχαμε

-Τότε;

- Ωραία˙ θα στο πω διαφορετικά. Όταν σε φάω δεν θα υπάρχεις

- Εσύ θα υπάρχεις;

- Θα υπάρχω

-Είσαι σίγουρος;

-Σίγουρος

- Επειδή δεν θα σε έχει φάει κανείς;

-Ναι

-Εσένα δεν πρόκειται να σε φάει κανείς;

-Όχι

-Γιατί;

-Γιατί είμαι άνθρωπος

-Τι είναι άνθρωπος;

-Εν συντομία˙ θνητός

-Θνητός;

-Θνητός είναι αυτός που πεθαίνει

-Πεθαίνει;

-Παύει να υπάρχει στη ζωή

-Δηλαδή δεν θα συνεχίσεις να υπάρχεις για πάντα;

-Ναι, ευτυχώς

-Υπάρχει κανείς που δεν πεθαίνει;

-Όχι˙ μόνο ο Θεός

-Τον τυχερό! Αυτός γιατί δεν πεθαίνει;

-Γιατί είναι αιώνιος

-Αιώνιος;

 -Αυτός που υπάρχει για πάντα

- Εσύ πού  το ξέρεις; Τον είδες;

-Όχι˙ τον είδαν όμως άλλοι

-Άνθρωποι;

-Ναι

-Και τους πιστεύεις;

-Ναι

-Γιατί;

-Τους εμπιστεύομαι

- Θα πεθάνεις λοιπόν. Δεν θα υπάρχεις, χωρίς να φαγωθείς

-Αυτό το είπαμε.

- Με τι τρόπο;

-Δεν ξέρω

-Ξέρεις τουλάχιστον πότε;

-Ούτε αυτό το ξέρω

-Είμαστε και δυο καταδικασμένοι δηλαδή

-Κατά κάποιον τρόπο ναι

- Αφού θα πάψω να υπάρχω, προτιμώ να με φας εσύ

-Γιατί;

-Γιατί γνωριστήκαμε. Ξέρω τώρα τις προθέσεις σου. Αν με έπαιρνε κάποιος άλλος δεν θα ήξερα για ποιο σκοπό το κάνει. Δεν νομίζω να αλλάξεις γνώμη;

-Δεν αλλάζω γνώμη. Έχω πάρει τις αποφάσεις μου.

-Έτσι είστε εσείς. Δεν μπορείτε να ζήσετε χωρίς τομάτες

-Απ’ό,τι φαίνεται όχι

-Είναι περιορισμένες οι επιλογές σας

-Μα δεν τρώμε μόνο τομάτες.

-Τι άλλο τρώτε;

- Όλα αυτά που βρίσκονται γύρω σου

-Όλα αυτά; Δεν είναι πολλά;

-Δεν τα τρώμε όλα μαζί. Παίρνουμε λίγα λίγα, μόνο αυτά που μας αρέσουν

-Όπως οι τομάτες

-Ακριβώς!

-Αν δεν υπήρχαμε θα σας λείπαμε;

-Δεν ξέρω˙ δεν σου λείπει κάτι που δεν υπάρχει

-Τώρα τι θα κάνεις;

-Θα σε αγοράσω

-Θα με αγοράσεις;

-Ναι˙αφού είσαι εμπόρευμα

- Το εμπόρευμα το αγοράζεις;

-Ναι

- Θα πάψει να υπάρχει κάποτε;

-Ποιο το εμπόρευμα;

-Ναι

-Τα εμπορεύματα θα υπάρχουν πάντα

-Τι; Είναι κι αυτά θεοί;

-Κατά κάποιο τρόπο ναι˙ ας πούμε ότι είναι μικροί θεοί

-Με τι με αγοράζεις;

-Με λεφτά˙ έχεις ανταλλακτική αξία

- Πού τη βρήκα;

-Σου τη δώσανε

-Ποιοι;

-Κάποιοι

-Μπορώ να μάθω;

-Όχι. Όλα θέλεις να τα μάθεις.

-Όταν θα με αγοράσεις τι θα κάνεις;

-Θα σε πάω σπίτι, θα σε βάλω στο ψυγείο, μαζί με άλλες τομάτες, που δεν είναι τόσο περίεργες σαν εσένα, και κάθονται αδιαμαρτύρητα δίπλα σου, περιμένοντας να τις καταναλώσουν

-Να τις καταναλώσουν;

-Να τις φάνε

-Α!

-Μπορείς να το κάνεις αυτό σε μένα;

-Ποιο;

- Να με καταναλώσεις. Είδες που μαθαίνω;

- Μην γίνεσαι συναισθηματική.

-Ωραία τελειώσαμε˙ μπορούμε να πηγαίνουμε

"Помидоры"

 Ольга Владимировна Розанова) (22 June 1886 – 7 November 1918, Moscow