Η ΤΡΙΧΟΠΤΩΣΗ

Αρκετά χρόνια τώρα τα μαλλιά μου πέφτουν. Έχω λοιπόν τριχόπτωση. Στην αρχή προσπάθησα να την περιορίσω. Άλλωστε ήμουν μόνο 20 χρονών και όλη η ζωή βρισκόταν μπροστά μου. Έφτασα μέχρι το δερματολογικό του νοσοκομείου Συγγρός. Εκεί είδα γραμμένα σε ξύλινους πάγκους σημειώματα όπως «Φλενόροια . Βασίλης 16/5/71», «Γιάννης, Σύφιλη 14/1/69», που με τρομοκράτησαν, άσχετα αν και δεν είχα κανένα φόβο να κολλήσω τέτοια αρρώστια γιατί δεν είχα κάνει ποτέ έρωτα με πουτάνες και οι ελάχιστες ερωτικές μου σχέσεις ήταν υπεράνω πάσης υποψίας. Αν και δεν ξέρεις καμμιά φορά. Τόσα έχουν δει τα μάτια μας. Η θεραπεία δεν είχε κανένα αποτέλεσμα άσε που τα μαλλιά που μου απόμειναν λάδωναν και έχανα κάτι από την ελάχιστη λάμψη μου. Αργότερα στον στρατό απέφευγα όταν έβρισκα ευκαιρία να φοράω το κράνος μου ή το τζόκευ υπακούοντας στην αποδεκτή άποψη «το κράνος ρίχνει τα μαλλιά». Το γεγονός αυτό μου στοίχησε πολλές τιμωρίες. Τελείωσα το στρατό διατηρώντας ένα μέρος των μαλλιών μου, αρκεί να χρησιμοποιήσω το απολύτως αληθές επιχείρημα ότι κανείς, είτε χάριν αστεισμού είτε χάριν μνησικακίας, με φώναζε καράφλα. Δεν είχε δηλαδή επαρκείς αποδείξεις. Γιατί οι φθονεροί αντίζηλοί μου, και από αυτούς είχα αρκετούς, χρησιμοποιούσαν όλα τα μέσα για να με απαξιώσουν, ώστε να βρουν το έδαφος ελεύθερο να πετύχουν τους σκοπούς τους, που συνέπιπταν με τους δικούς μου. Όπως ξέρουμε σε αυτές τις μάχες τα χτυπήματα για να είναι πετυχημένα πρέπει να είναι κάτω από τη μέση. Στην προκειμένη περίπτωση το χτύπημα είναι πολύ πάνω από τη μέση και μάλιστα στην κορυφή του σώματος. Τις τρίχες του κεφαλιού. Γιατί όπως και να το κάνουμε η έλλειψη μαλλιών μειώνει τη λάμψη του προσώπου που είναι ο καθρέφτης της προσωπικής ευτυχίας. Το πρόσωπό μας τρέφει τη ματαιοδοξία μας. Είναι το απαραίτητο στήριγμα στην φιλοδοξία μας να αρέσουμε. Η φιλαρέσκειά μας τρέφεται από την ανάγκη να μεταφέρουμε κάτι από τον εαυτό μας που το θεωρούμε μοναδικό στον άλλο, και συγκεκριμένα στο γυναικείο φύλλο.
Επικέντρωσα λοιπόν τις προσπάθειες μου για να αρέσω στην πνευματικότητά μου, τον ψυχικό μου κόσμο, όπως τον ονομάζουν, καταφύγιο κάθε κατατρεγμένου από την φύση ανθρώπου, με θετικά αποτελέσματα. Φυσικά και αυτό τώρα στράφηκε εναντίον μου, αλλά αυτό είναι άλλου παπά ευαγγέλιο. Λίγες, μέχρι ελάχιστες σχέσεις , αλλά μια γνωστική βάση για να αντιμετωπίσω τις προκλήσεις της ανεπάρκειας μου.
Όλα αυτά βρίσκονταν στο πίσω μέρος του κεφαλιού μου, εκτός από μερικές απονεννοημένες προσπάθειες κατά την διάρκεια των τελευταίων χρόνων, να αλλάξω σαμπουάν που υπόσχονταν θαυματουργά αποτελέσματα παραθέτοντας στατιστικά στοιχεία, που είναι ως γνωστόν η εικόνα της αποτελεσματικότητας. Τώρα που αισίως πενηντάρησα έχω αποδεχθεί τον ευατό μου μετά από τόσες μάχες. Ο Γιάννης ο Σεφ, όπως τον ονομάζουμε, μου επανέφερε ακούσια τις παλιές σκέψεις για την κατακράτηση των λιγοστών μαλλιών μου. Ο Γιάννης λοιπόν έχει εντελώς διαφορετική όψη φαλάκρας από τη δική μου. Η δική μου ξεκινάει από την κορυφή του κεφαλιού, που εκτός από μερικές ηρωικά αντιστούμενες τρίχες στη φθορά του χρόνου και της μοίρας μου, προχωρά στο μπροστινό μέρος του κεφαλιού, αντιγράφοντας ανερυθρίαστα την διαδρομή της φαλάκρας του πατέρα μου.
Του Γιάννη λοιπόν το άτριχο μέρος του κεφαλιού του που λάμπει εξαίσια, δίχως ίχνος τρίχας, ξεκινά από μπροστά και σταματά λίγο πριν από ένα δάσος περήφανων ξανθόγκριζων τριχών που στεφανώνουν μεγαλόπρεπα την κορυφή του κεφαλιού του.
Αυτό τον βοηθά να αφήνει το αξιόμαχο αυτό το μέρος του κεφαλιού του ακούρευτο και με το μάκρος των τριχών του, με τη βοήθεια ζελέ, προσπαθεί αδέξια και ανεπιτυχώς, κατά τη γνώμη μου, να υπερασπίσει το γυμνό μέρος του κεφαλιού του. Έχω την εντύπωση ότι η τριχόπτωση και στον Γιάννη εξακουλουθεί να διαρκεί, γιατί πως εξηγείται ότι δεν φοράει το κράνος του όταν οδηγεί την μηχανή του όταν έρχεται το πρωί στη δουλειά και το κρύο στο πρόσωπο είναι διαπεραστικό. Στηριζόμενος σε αυτό προσπαθώ σε συζητήσεις που έχω μαζί του, στην προσπάθεια μου, επειδή τον εμπιστεύομαι, τον θεωρώ δηλαδή αφελή, να εκμαιεύσω τι τρόπους χρησιμοποιεί για να διατηρήσει τα έστω λιγοστά μαλλιά του, αποφεύγοντας σαν το διάβολο το λιβάνι τις προτάσεις του. Έμαθα λοιπόν ότι χρησιμοποιεί ένα είδος θεραπευτικού σαπουνιού. Η αποκάλυψη αυτή επανέφερε στη σκέψη μου τις δραστικές προσπάθειες , όπως τις θεωρούσα αφελώς, που έκανα να σταματήσω την τριχόπτωση, απομακρύνοντας βέβαια από τον προγραμματισμό μου κάθε πρόταση που θα μου έθετε, με κυρίαρχο απαγορευτικό γεγονός τη λέξη σαπούνι.
Διαβάζοντας στο έγκυρο περιοδικό «ΒΗΜΑGASINO” ότι υπάρχει μια ουσία που με την κατάλληλη θεραπευτική αγωγή σταματά την τριχόπτωση και ακόμα δημιουργεί νέες τρίχες, έσπευσα στο διαδίκτυο για περισσότερες πληροφορίες. Οι παρενέργειες του θαυματουργού χαπιού με την ουσία "φιναστερίδη" που αφορούν την στυτική λειτουργία με απομάκρυναν από αυτή τη λύση. Τι δηλαδή, να έχουμε μαλλί πουντραρισμένο όπως γινόταν παλαιότερα και να μην μου σηκώνεται; Προς τι οι προσπάθειες;
Τη λύση μου την έδωσε ο φιλεύσπλαχνος , γενναιόδωρος, δερματολόγος που επισκέφτηκα απελπισμένος. Η προσπάθεια να κάνω τον Γιάννη τον Σεφ να τρέχουν τα σάλια του βλέποντας το απαστράπτοντα μαλλιά μου μετά από έξη μήνες ή τουλάχιστον ένα χρόνο βρισκόταν σε αδιέξοδο. Ευτυχώς ο γιατρός κατάλαβε τη δυσχερή θέση που βρισκόμουν και μελετώντας με ένα μεγενθυτικό φακό τον τριχωτό της κεφαλής μου απεφάνθη ότι η σωτηρία μου βρισκόταν στη μεγαλοπρεπή λέξη “REGAINΕ”. Το περίφημο αυτό φάρμακο σε μορφή σπρέι, δίχως παρενέργειες , υποσχόταν ένα ικανοποιητικό αποτέλεσμα. Ο θρίαμβος μου δεν θα ήταν ολοκληρωτικός , σαρωτικός όπως ονειρευόμουν αλλά δεν θα έπαυε να είναι μια νίκη στην αλαζονεία , την επάρκεια των αυτεξούσιων όπως νόμιζε ο τελματωμένος Σεφ. Τι είναι η ματαιοδοξία μπροστά στην έπαρση;
Τα αποτελέσματα ήταν ικανοποιητικά μετά από τέσσερεις μήνες θεραπεία, αλλά όχι ορατά. Στους πέντε μήνες άρχισε το κεφάλι μου στην κορυφή , εκεί δηλαδή που επικεντρωνόταν η θεραπεία να έχει φαγούρα. Σταμάτησα τη θεραπεία απογοητευμένος. Είχα για μια ακόμη φορά νικηθεί. Τώρα πια δεν έχω καμμιά πιθανότητα όταν κάνω sex η γκόμενα να μου τραβάει τα μαλλιά όπως ισχυρίζεται ότι συμβαίνει στον Γιάννη τον Σεφ. Γιατί άλλη χάρη έχει να σου τραβάει τα πίσω μαλλιά η γκόμενα όταν κάνεις sex και άλλο τα μαλλιά που πέφτουν εκστασιασμένα , όπως όλο το κορμί σου συμμετέχοντας στην έξαψη, στο μέτωπο. Γιαυτό στην κατηγορία που έχω υποβιβαστεί το μοναδικό ερώτημα που μου απέμεινε είναι: Pregaine ή Κορρές;

ΚΟΛΟΣΣΟΣ ΜΕΡΟΣ Β'

Υπάρχει κάποια σύγχυση! Βρέθηκε κι άλλος Κολοσσός! Αυτή τη φορά στο Αφάντου Ρόδου.

Η φωτογραφία για επιβεβαίωση της αλήθειας.

ΣΤΙΓΜΕΣ Μ

Το καλοκαίρι συνήθιζα να επισκέπτομαι καθημερινά τη νονά μου. Έμενε κοντά στο σπίτι μας σέ ένα σπίτι με αυλή, κληματαριά και πολλά λουλούδια. Κάθε φορά που πήγαινα μου έδινε λεφτά για παγωτό. Μια μέρα το ξέχασε; Δεν είχε λεφτά; Δεν μου έδωσε. Έκανα δεκαοχτώ χρόνια να την ξαναδώ.

ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ

Εμπνεόμενος από την "διαμάχη" για την αυθεντικότητα των στίχων του ποιητή κ.Κοζία στη στήλη της κ. Κέζα "Βιβλιογραφίες", θυμήθηκα ένα παλιό μου ποιήμα που κράτησα φυλαγμένο στο συρτάρι μου μαζί με αρκετά άλλα, απουσία εκδότη που θα δεχόταν να το δημοσιεύσει.
Αντιγράφω
Μέσα σε αυγά παραμονεύουν οι φονιάδες
Όταν τα σπάσεις
Πετιέται το μάτι τους
Και πλημμυρίζει το δωμάτιο

Η ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ

-Τιμώρησέ με για τον φριχτό εγωισμό μου, μου έλεγε καθώς με έσφιγγε δυνατά στην αγκαλιά της. Είσαι ο αφέντης κι είμαι η σκλάβα σου, πρέπει να σου ζητήσω γονατιστή συγγνώμη που θέλησα να επαναστατήσω. Άφηνε την αγκαλιά μου για να ριχτεί στα πόδια μου. Ναι είσαι ο αφέντης μου, μου έλεγε ξανά, μεθυσμένη από ευτυχία και έρωτα. Ας με εξουσιάζεις πάντα, κι ας τιμωρείς τη σκλάβα σου αν κάνει να επαναστατήσει.


Ύστερα έφυγε από την αγκαλιά μου, άναψε ένα κερί, και πήγε να κόψει σύρριζα τα μαλλιά της από τη μια πλευρά.


-Θέλω να θυμάμαι, μου είπε, ότι είμαι σκλάβα σου: αν ποτέ με κυριέψει ο απαίσιος εγωισμός μου, δείξε μου αυτά τα μαλλιά και πες μου: δεν με νοιάζει αν με αγαπάς, ούτε τι νοιώθεις αυτή τη στιγμή μέσα σου, ορκίστηκες να με υπακούς και πρέπει να να τιμήσεις τον όρκο σου.

- Ελένη ονειρεύεσαι, της είπα, και προσπάθησα να την αγγίξω. Το πρωί όταν ξύπνησα δίπλα στο κομοδίνο είδα τη φωτογραφία της . Για του λόγου το αληθές δημοσιεύω τη φωτογραφία την ώρα της εξομολόγησης.

ΚΙ ΟΜΩΣ ΥΠΑΡΧΕΙ

Η αναστύλωση του Κολοσσού της Ρόδου είναι γεγονός!
***Για τους ενδιαφερόμενους βρίσκεται στο Φαληράκι Ρόδου.

ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΜΟΥΖΙΛ

Έγραφα στην προηγούμενη σημείωσή μου ότι ο Μούζιλ είναι ένα συγγραφέας δύσκολος, χωρίς εισαγωγικά. Ίσως αυτή να ήταν μια αυθαίρετη γνώμη για αυτό συμβουλεύτηκα την εισαγωγή του Αλέξανδρου Ίσαρη στο έργο '"Ο νεαρός Τέρλες" έκδοσεις Ύψιλον 1984. Ακόμη αναρωτιέμαι γιατί οι κατεξοχήν μεταφραστές του Μούζιλ δεν καταπιάστηκαν μ'αυτό το έργο. Αντιγράφω:























Η άποψη ενός έγκυρου μελετητή και μεταφραστή του Μούζιλ επικυρώνει την άποψή μου η οποία αφού προέρχεται από έναν ερασιτέχνη είναι επισφαλής και θα χρειαζόταν πολλή δουλειά για να τεκμηριωθεί. Την ίδια άποψη έχει και ο έτερος των βασικών μεταφραστών του Μούζιλ, ο Γιώργος Κεντρωτής http://alonakitispoiisis.blogspot.com/

ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΟ ΠΡΩΙΝΟ

Μέρα σχόλης η σημερινή μας επιτρέπει να ονειρευόμαστε!

Εδώ το γραφείο του κ. Παυλόπουλου με πλήθος εικόνων που προφανώς τον προστατεύουν!

Ένα τέτοιο ονειρεύομαι και όχι το πανάθλιο δικό μου γεμάτο χαρτιά, μολύβια και για θέα μια βιβλιοθήκη φορτωμένη άχρηστα βιβλία.

ΣΤΙΓΜΕΣ Λ

Παίζω με τον Διονύση χαρτάκια. Εκείνα με τα πρόσωπα ποδοσφαιριστών ,και τα απαραίτητα ποδοσφαιρικά στοιχεία. Είναι μεγαλύτερός μου πέντα περίπου χρόνια. Αν και είμαι καλός στον «κότσο» ότι θα παίξω με κάποιον μεγαλύτερό μου μού προκαλεί δέος. Κερδίζω χρησιμοποιώντας τον δικό μου. Ο Διονύσης δυσανασχετεί γιατί θεωρεί την ηλικία του προσόν για την επιβολή της τύχης. Αφού δεν κατορθώνει να το επιβεβαιώσει στην πορεία του παιγνιδιού, μου δίνει το δικό του «κότσο» θεωρώντας ότι ο δικός μου έχει ένα ειδικό τρόπο ριξίματος που μόνο εγώ γνωρίζω. Αρχίζει να νυχτώνει και ο Διονύσης ποντάρει περισσότερα χαρτάκια ελπίζοντας να με γονατίσει με αυτόν τον τρόπο. Συνεχίζω να κερδίζω ώσπου η τελική νίκη έρχεται όταν φεύγει άδειος. Πηγαίνω σπίτι και το ανακοινώνω ενώ οι τσέπες μου ξεχειλίζουν από το κέρδος. Ο αδελφός μου που είναι συνομήλικος με τον Διονύση, την άλλη μέρα μεταφέρει το κατόρθωμά μου σε όλους τους φίλους του. Είναι η περηφάνεια για τον αδελφό του ή ο ανταγωνισμός του με τον Διονύση που τον οδηγεί;

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΤΙΤΛΟ ΤΟΥ BLOG

Ο τίτλος του blog είναι προφανές ότι πήρε όνομά του από το μυθιστόρημα(;) του Μούζιλ «Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ χωρις ιδιοτητες».¨Ενα κλασσικό βιβλίο στο οποίο πολλοί αναφέρονται αλλά έχω την αίσθηση λίγοι έχουν διαβάσει. Για πολλούς και διάφορους λόγους, που οφείλονται από τη μια πλευρά στο βιβλίο που έχει αποκτήσει «μυθική» διάσταση δίπλα σε βιβλία σαν τον «Οδυσσέα», το «Αναζητώντας το χαμένο χρόνο», το «Βιργιλίου Θάνατος’, με αποτέλεσμα να αποτελεί φόβητρο για τον επίδοξο αναγνώστη , από την άλλη πλευρά στην αδυναμία του αναγνωστικού κοινού να αναμετρηθεί με τέτοια δύσκολα, χωρίς εισαγωγικά, έργα. Ενδιαφέρον έχει και η συντηρητική μετάφραση του βιβλίου από την κ.Σιέτη που ο λόγος της απομακρύνει από το κείμενο. Πόσο θα ήθελα να διάβαζα την εκδοχή του κ. Κεντρωτή, όχι βέβαια με την «δοκιμασία» την οποία καθυπεβλήθην διαβάζοντας τον «Βιργιλίου Θάνατος». Αλλά πλατιάζω. Θέλω λοιπόν να πω ότι, για όσους δεν έχουν την «πολυτέλεια» την ανάγνωσης του έργου για λόγους που οι ίδιοι έχουν προκρίνει, αναλαμβάνοντας σαν συμβολή στην «κλοπή» του τίτλου του βιβλίου να υποβληθώ στο «μαρτύριο» της προφορικής ανάγνωσης του βιβλίου, δίνοντας στη «δημοσιότητα» την ερασιτεχνική έτσι ή αλλιώς ανάγνωση, προτείνω να «ακούσουν» τον Μούζιλ με ότι αυτό συνεπάγεται. Η ανάγνωση βρίσκεται εν προόδω και ελπίζω να συμπληρωθεί το έργο σε λογικό χρονικό διάστημα.

ΣΤΙΓΜΕΣ Κ

Μεσημέρι ξαπλωμένος στο κρεβάτι μου πιπιλίζω ένα πενηνταράκι. Σε μια στιγμή απροσεξίας γλιστράει στο στόμα μου και το καταπίνω. Μετά από τις απαραίτητες επιπλήξεις η μητέρα μου με αναγκάζει να αφοδεύσω, με την ελπίδα ότι θα το αποβάλλω. Μου φέρνει ένα γκιογκιό και την στιγμή της προσπάθειας, για να με ενθαρρύνει μου λέει ότι αν τα καταφέρω τα λεφτά είναι δικά μου να αγοράσω ότι θέλω. Μετά από έντονη, καταναγκαστική προσπάθεια καταφέρνω να το βγάλω, το βρίσκουμε ανάμεσα στα κόπρανα, το πλένουμε και τρέχω στον κύριο Ιωσήφ να αγοράσω ένα ζαχαροκάλαμο.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΑΠΟΓΕΥΜΑ

Για να χαλαρώσουμε , μετά την ανάγνωση της ιστορίας του καπετάνιου Μήτσου Αυγουστή, που περιφρονούσε τη ζωή στη στεριά και διάβαζε την αυτοβιογραφία του Πρόδρομου Τσαουσάκη, παρέα με τη γάτα του τη Μαρίτσα, ας επανέλθουμε στην πεζή πραγματικότητα της στεριανής ζωής και να παρηγορηθούμε, αφού δεν μπορούμε να την εγκαταλείψουμε, για χάρη της θάλασσας, με κάποια ποιήματα του Τάσου Λειβαδίτη http://www.esnips.com/web/spirospv

ΔΙΑΒΑΖΟΝΤΑΣ ΤΟ "ΣΟΥΕΛ" ΤΗΣ ΙΩΑΝΝΑΣ ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΗ

Στα προσόντα του βιβλίου σημείωσα τουλάχιστον δύο που τα θεωρώ σημαντικά για την αξιολόγηση του έργου. Πρώτον ότι αξιολογείται η «κριτική παρουσίαση»του από την κ. Γεωργακοπούλου έναντι άλλων βιβλιοπαρουσιάσεων πχ του Αλέξη Ζήρα στην «Αυγή»http://www.diapolitismos.gr/epilogi/viewkeimeno.php?id_atomo=174&id_keimeno=570 ή του Παντελή Μπουκάλα,kathimerini.gr , από τους «υπεύθυνους» της ιστιοσελίδας του Γιώργου Παπανδρέου, άρα νομιμοποιείται πολιτικά, και δεύτερον το όνομα του πρωταγωνιστή: Μήτσος Αυγουστής. Βέβαια η παρουσίαση της κ. Γεωργακοπούλου δεν πρέπει να είναι αξιόπιστη γιατί ίσως να μην διάβασε το βιβλίο και απλώς το διέτρεξε. Με υποψιάζει το γεγονός ότι και οι υπεύθυνοι της ιστιοσελίδας να μην το διάβασαν γιατί ή θα την διόρθωναν ή θα απέρριπταν την κριτική της «συγκινητικής»ιστορίας του Μήτσου Αυγουστή και της «πενηντάρας» γυναίκας του σύμφωνα με την κ. Γεωργακοπούλου. Μα η Ιωάννα τονίζει ρητά στην σελίδα 269(η εξηντάρα και βάλε οικοδέσποινα). Πες ότι κουράστηκε η δημοσιογράφος από την πυκνότητα της γραφής και την συγκίνηση, το ίδιο και οι συνεργάτες της σελίδας ΒΙΒΛΙΟ-ΠΕΡΙΔΙΑΒΑΣΕΙΣ, http://www.papandreou.gr/papandreou/content/Document.aspx?d=6&rd=7739474&f=1638&rf=1504593415&m=7788&rm=20681579&l=2 εκτός κι αν η δύναμη του συγκοτήματος Λαμπράκη δεν είναι μια ουτοπία, μα στην σ. 70 όπου αναφέρεται εικοσιεννιάρα με τρεις δεσμούς, παντρεύεται τον, κατά Φλώρα, Μίμη, το 1962 . Όταν τον επισκέπτεται στο καράβι το 1997 θα πρέπει να είναι περίπου 64 χρονών. Μην εκθέσουμε την κ. Καρυστιάνη που την βάζει να φτιάχνει 200 κεφτέδες για 19 άτομα προσωπικό του ATHOS III σ.14,αφού ο Μίμης τρώει ελαφρύ δείπνο «δυο φετούλες αρνί, δυο πηρουνιές λαχανικά... καμμιά ξεροψημένη πατάτα»σ.16 η δε Φλώρα «ένα κεφτέ, δυο πηρουνιές (και αυτή δυο;) μακαρόνια σ.74, το προσωπικό απολαμβάνει από δέκα κεφτέδες ο καθένας συν τη λαχανοσαλάτα και το παστίτσιο.
Βέβαια μας προκαταλαμβάνει τι πρόκειται να συναντήσουμε στην ανάγνωση το όνομα του Μήτσου Αυγουστή, του υποπλοιάρχου Μπιρμπίλη, του εκπροσώπου των εφοπλιστών Φλερτάκη, και της γάτας του Μαρίτσας. Με τέτοια ονόματα δεν πρέπει να απορούμε τα παράδοξα που θα συναντήσουμε προχωρώντας την ανάγνωσή μας. Καταγράφω όχι απαραίτητα με χρονική σειρά.
Το πρώτο που μου προκαλεί έκπληξη εντοπίζεται στην σ.65 όταν η Φλώρα ενημερώνει τον Μίμη στην συνάντησή τους στο καράβι ότι «τα σκουπίδια τα μαζεύουν Δευτέρα, Τετάρτη και Παρασκευή πρωί, το βουλκανιζατέρ τέλος...». Για να εκδικηθεί τη Φλώρα ο Μίμης όταν επιστρέφει σπίτι του στην συνάντηση που γίνεται προς τιμήν του λέει «στυφά και ειρωνικά, η πόλη μεγάλωσε, η θέα ωραία»σ.268 για να επανέλθει η Λίτσα την ώρα που ακούγεται ο Μητσιάς στο πικ απ, ξεχνώντας τον Μπετόβεν σ.192, κάνοντας μια καυτή ερώτηση στον σαφώς επηρεασμένο από τα ποιήματα που απήγγειλαν προς τιμήν του με τη σειρά, ο Σάσα το ποίημα «Θύελλα»,και ο Αντρέι το ¨Σύννεφο»σ.241, για τους μπαμπουίνους Τσάκμα σ.297 , διαλύοντας κυριολεκτικά τα νεύρα μας. Μια κομμώτρια που γράφει τόσο όμορφα, γιατί δεν μπορούμε βέβαια να σκεφτούμε με τέτοιες λέξεις, « γλωσσική διάσταση του λόγου της Λίτσας» την ονομάζει ο Παντελής Μπουκάλας, που θα έκανε και την ίδια την Καρυστιάνη να ζηλέψει, άσχετα αν αναρωτιέται συχνά «τι σκέφτονται άραγε οι μορφωμένες και πως σκέφτονται, με ποιες λέξεις»σ.194, που αφήνει τον Παπαδάκη βγαίνει για μισό λεπτό στις γλάστρες να μυρίζει τα γαρύφαλλα και γυρίζει πάλι μέσα στην καρέκλα της»σ92, δεν πρέπει να κάνει τέτοιες ερωτήσεις.
Βέβαια η Λίτσα σκέφτεται αλλά η Καρυστιάνη στοχάζεται, «ποιητική αποστροφή», γράφει ο Μπουκάλας:Η θλίψη είναι τόπος, κήπος πικρός. Κι ακόμη ένας τόπος είναι ο φόβος, φαράγγι ζοφερό». Αυτά φοβάται ότι θα συναντήσει ο Αντώνης όταν ωριμάσει και από την πρώτη Γυμνασίου «του είχε κολλήσει να περπατάει ανάποδα»σ.167, να ανεβαίνει και να κατεβαίνει τη σκάλα του 9ου Γυμνασίου-Λυκείου Πειραιά σ.167, να μπαίνει στον Άγιο Κωνσταντίνο στα χέρια σ. 168, να ακολουθεί τον Επιτάφιο στο Πόρτο-Χέλι ανάποδα, χωρίς να αποτολμά, αν και δεν το γνωρίζουμε, στις δυο(πάλι;)πορείες που πήρε μέρος μια στα δεκάξη, μια στα δεκαεπτά, που χώθηκε στα ζόρικα μπλοκ κατεβάζοντας τζαμαρίες κλπ καιο πατέρας του προτιμά να έχει στην βιβλιοθήκη του την βιογραφία του Πρόδρομου Τσαουσάκη, με αποτέλεσμα να ρωτάει τον Στέλιο Καζά όταν τον συναντά: “Έχετε γάτα στο σπίτι;”
Αυτά τα λίγα για έναν τυφλό καπετάνιο που σιδερώνει το σακκάκι του, πλέκει και ακούει Frank Sinatra, φτιάχνει καταστάσεις προσωπικού, που όταν επιστρέφει στα παλιά κεφάλαια της ζωής του, απαντά ότι αγαπά «την Μικρασιατική καταστροφή! και την Λίτσα Τσίχλη». Άπλυτος προφανώς για έντεκα χρόνια, αφού για σαμπουάν χρησιμοποιεί σαπούνια για αιμοραίδες, αξύριστος , με μακριά μαλλιά «με μερικές ψαλιδιές», με νύχια άκοπα, και το μεγάλο ερώτημα για το μήκος των τριχών της μύτης του να βασανίζει το μυαλό μας.
Τελικά δεν πρέπει να απορούμε για το Happy end της ιστορίας μας. Ούτε οφείλεται ότι τα κεντρικά πρόσωπα, συντάσσονται με τη λογική της αποκλιμάκωσης, σύμφωνα με τον Ζήρα. Μπορεί η λύση του μεγάλου έρωτα να βρίσκεται στο γεγονός της έναρξής του. Όταν η Λίτσα κουρεύει τα μαλλιά της γιαγιάς του Μήτσου, γιατί «είχε πεθάνει όλη εκτός από τα μαλλιάς της»σ.190

ΣΤΙΓΜΕΣ Ι

Ανεβασμένος πάνω σε μια μαρμάρινη πέτρα, αρκετά ογκώδη, μαζί με άλλα παιδιά, πηδάμε, ορίζοντας ως νικητή εκείνον που θα φτάσει πιο μακριά. Το παιγνίδι έχει ανάψει, ώσπου πηδώντας βρίσκω πεταμένο κάτω ένα πενηντάρικο. Το αρπάζω, ξεχνώ το παιγνίδι, τρέχω προς το σπίτι μου φωνάζοντας. «Ένα πενηνταράκι, ένα πενηνταράκι», . Η τύχη ή η οικονομική ένδεια υπερίσχυσε του παιγνιδιού;

ΣΤΙΓΜΕΣ Θ

Μεσημέρι έξω από το 4ο δημοτικό σχολείο Καισαριανής. Περιμένω τον αδελφό μου να σχολάσει. Οι συμμαθητές του κατεβαίνουν από το κτίριο, ο αδελφός μου δεν φαίνεται πουθενά. Βλέπω τον Στέλιο και τον ρωτάω. Είναι τιμωρία, μου λέει, θα κατέβει αργότερα. Η αίσθηση της τιμωρίας σ’ένα αποκλειστικά δικό μου άτομο, από κάποιον που δεν γνωρίζω, μου προκαλεί αναστάτωση, μελαγχολία, αλλά και επιθετικότητα.

e-book(Σημειώσεις)

Γιατί προτιμώ να διαβάζω κάποιο βιβλίο στον υπολογιστή

1. Δεν φθείρεται
2. Δεν λερώνεται
3. Δεν πιάνει χώρο. Οι αντιαισθητικές βιβλιοθήκες τέλος.
4. Δεν χρησιμοποιείς τα δάχτυλά σου για να αλλάξεις σελίδα.
5. Οι σελίδες του παραμένουν οριζόντιες όταν το διαβάζεις.
6. Τα δανεισμένα βιβλία παραμένουν καθαρά
7. Μπορείς να το διαβάσεις από οποιαδήποτε απόσταση
8. Για να σημειώσεις ενδιαφέροντα σημεία δεν χρησιμοποιείς μολύβι.
9. Μεγαλώνεις τη γραμματοσειρά όσο χρειάζεσαι
10. Μπορείς να αντιγράψεις ότι χρειάζεσαι χωρίς κόπο
11. Μπορείς να το διαβάσεις καθιστός, σε κοντινή ή μακρινή απόσταση, όρθιος, ξαπλωμένος, με βρώμικα χέρια.
12. Δεν το ξεχνάς στον καναπέ, στο πάγκο της κουζίνας ή στο κομοδίνο με κίνδυνο να ακούσεις παρατηρήσεις από την νοικοκυρά σύντροφό σου.
13. Δεν το μεταφέρεις στην παραλία το καλοκαίρι. Η παραλία είναι για άλλους σκοπούς.

Βραδάκι

Μετά από 285 σελίδες στην μετάφραση του Παν. Μουλλά και την σελ. 58 Β' τόμος στην μετάφραση του Δημήτρη Ρήσσου η κ. Αρνού αναφωνεί"Μα ναι, τον αγαπώ!...Τον αγαπώ!".
Επιτέλους!

ΣΤΙΓΜΕΣ Η

Ορισμένες μέρες πήγαινα για μπάνιο με τον πατέρα μου. Ένα μεσημέρι γύρισε από τη δουλειά τη συνηθισμένη του ώρα, εγώ περίμενα ήδη έτοιμος, έφαγε και πήραμε το λεωφορείο για τη Γλυφάδα. Μόλις φτάσαμε άρχιζα να βγάζω τα ρούχα μου με λαχτάρα. Ο πατέρας μου φαινόταν πιο βιαστικός. Είχε το τσιγάρο στο στόμα, προσπαθώντας να βγάλει με επιδέξιες κινήσεις τη μπλούζα του. Μόλις την έβγαλε, την είχε κάψει με την κάφτρα του τσιγάρου του. –Τώρα πως το λένε στη μάνα σου, με ρώτησε, σαν να ζητούσε τη γνώμη μου.

ΣΤΙΓΜΕΣ Ζ

Πήγαμε να τρυγήσουμε στην Κόρινθο, φιλοξενούμενοι από την Ελένη και τον Στέλιο, φίλους των γονιών μου. Βοήθησα κι εγώ. Στο γυρισμό βρήκαμε ένα μποστάνι με πεπόνια. Έκανε ζέστη. Ο ήλιος χαμήλωνε βάφοντας τον Κορινθιακό. Φορούσα φανέλα δίχως μανίκια. Μου άρεσε που δίπλα μου βάδιζε η Κική. Να κλέψουμε κανα πεπόνι, αλλά που θα το κρύψουμε, πρότεινε η Ελένη. Μην στεναχωριέστε, είπα. Άρπαξα ένα και τόχωσα κάτω από την μπλούζα μου.

ΣΤΙΓΜΕΣ ΣΤ

Την είδα καθώς παρακολουθούσε την ταινία. Το γαλαζωπό φως της οθόνης φώτιζε τα γλυκά μαύρα μάτια της. Ήταν απορροφημένη από την εξέλιξη του έργου, στεκόταν σχεδόν ακίνητη στην καρέκλα της, σαν μια συστολή να διαπερνούσε το σώμα της. Το πρόσωπό της φαινόταν αδιάφορο, αλλά τα πόδια της, εκείνα τα αδύνατα ποδαράκια με το ευλογημένο χνουδάκι, κάρφωναν σφιγμένα το χαλίκι, λες και μόνα αυτά εισέπρατταν τη δράση που εξελισσόταν στην οθόνη.