ΣΤΙΓΜΙΟΤΥΠΑ ΜΕ ΜΠΛΕ(4)

 

-Βρέθηκε;

-Όχι ακόμη

-Μήπως παίζει με το μπλε;

-Δεν αποκλείεται

-Γιατί δεν κοιτάς;

-Λείπει κι αυτό

-Τώρα τι κάνουμε;

-Θα περιμένουμε

IKB 191" 1962

Yves Klein

ΣΤΙΓΜΙΟΤΥΠΑ ΜΕ ΜΠΛΕ(3)

 

-Κέρδισα;

-Κέρδισες

-Ποιο από όλα;

-Το μπλε

-Θα χωράει;

"IKB 191" 1962
Yves Klein

ΔΙΑΒΑΖΟΝΤΑΣ «Η ΚΟΚΚΙΝΟΣΚΟΥΦΙΤΣΑ, ΠΑΝΤΟΥ»

Είμαι βυθισμένος στην ανάγνωση του βιβλίου «Η κοκκινοσκουφίτσα παντού» του Ζιλμπέρ Λασκό. Έξω χιονίζει. Απολαμβάνω τις πίτες, αλειμμένες με βούτυρο, που μου έφερε η εγγονή μου και δεν ακούω το κτύπημα στην πόρτα. 

Τοκ!Τοκ! Τοκ!

Ευτυχώς η κλειδαριά δεν έχει μάνταλο ούτε σφηνούλα. Ζούμε στην εποχή της τεχνολογίας. 

Όταν η ανάγνωση τελειώνει, σηκώνω τα μάτια μου να ξεκουραστούν. Από την έξαψη και την ένταση των «ευρηματικών παραλλαγών και ευφάνταστων διαστρεβλώσεων» βλέπω πεταλούδες να πετούν μπροστά μου. Ακούω τριχωτά βήματα να απομακρύνονται.

*Το μικροδιήγημα δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Fractal. Είναι όμως τόσο ανεπιμέλητο οπτικά, που αναγκάζομαι να το δημοσιεύσω εδώ, για να αποκαταστήσω αυτό που φαντάστηκα.

FREMONT

Υπάρχουν κάποιες απρόβλεπτες κινηματογραφικές στιγμές, όπου η μοναξιά της ιστορίας που κινηματογραφείται, με τη λιτή, ανεπιτήδευτη ματιά του σκηνοθέτη, σε κάνουν να σκύψεις πάνω από καλλιτεχνική επιείκεια του έργου για να επαναφωτίσεις συναισθήματα που ήταν κρυμμένα στο σκοτάδι.

ΣΤΙΓΜΙΟΤΥΠΑ ΜΕ ΜΠΛΕ(2)

 

-Ρε συ, δεν μπορώ να διαβάσω αυτά που γράφεις. Στην τρίτη πρόταση αρχίζω να χασμουριέμαι. Ξυπνάω όταν φτάνω στη λέξη μπλε. Πώς να στο πω, αυτή η λέξη είναι η λακούβα της ανάγνωσης που με ξυπνάει(πού το διάβασα αυτό;).

-Μα εγώ δεν γράφω ποτέ περισσότερες από δύο προτάσεις, και η λέξη μπλε βρίσκεται πάντα πριν την πρώτη πρόταση.

-Ωχ! μάλλον σε μπερδεψα με κάποιον άλλον.

Yves Klein, 'Untitled Sculpture', (S 11), 1962-2002. © Yves Klein, Adagp, Paris /VEGAP, Madrid, 2015

ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΟΙ ΒΙΟΙ

Κρατώντας στα χέρια σου ένα βιβλίο με τις σελίδες άκοπες, μεταφέρεσαι σε μια άλλη εποχή, όπου το περιεχόμενο του βιβλίου έπρεπε να αποκαλυφθεί με βιαιότητα. 

MARCEL SCHWOB

«ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΟΙ ΒΙΟΙ»

ΜΕΤΆΦΡΑΣΗ ΕΚΤΩΡ ΚΑΚΝΑΒΑΤΟΣ

ΕΚΔΌΣΕΙΣ ΆΓΡΑ

ΣΤΙΓΜΙΟΤΥΠΑ ΜΕ ΜΠΛΕ(1)

 

-Αυτό έπαθα κι εγώ με το μπλε.

-Αλήθεια Γιώτα μου; Δεν είμαι η μοναδική;

- Όχι βέβαια, απλώς αλλάζουν τα χρώματα.



"Monochrome bleu sans titre" 1958
Yves Klein
Ο πίνακας από εδώ:
https://www.wikiart.org/en/yves-klein/untitled-blue-monochrome-1955-1

ΣΤΙΓΜΙΟΤΥΠΑ ΜΕ ΜΠΛΕ

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Τους τελευταίους τρεις μήνες δημοσίευσα μια σειρά  αναρτήσεων με τον τίτλο «ΣΤΙΓΜΙΟΤΥΠΑ ΜΕ ΜΠΛΕ». Οι αναρτήσεις είχαν χαρακτήρα πρόχειρου. Οι    επεξεργασμένες αναρτήσεις δημοσιεύονταν στο λογαριασμό μου στο facebook. Τώρα που ρίχνω ξανά το βάρος της έκφρασής μου στο blog, αποφάσισα να  διαγράψω τις δημοσιεύσεις και να τις παρουσιάσω πιο προσεχτικά επεξεργασμένες γλωσσικά, υφολογικά, ορθογραφικά. Ελπίζω να πάνε όλα καλά, κι αυτά που σκέφτομαι να βρουν τον κατάλληλο τρόπο απόδοσή τους.

"International Klein Blue"
Yves Klein

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ BLOG

Στις 19 Γενάρη 2007 ξεκίνησα την δημιουργία του blog .

Το πρώτο πράγμα που με δυσκόλεψε ήταν ο τίτλος του. Μετά από αρκετό χρόνο σκέψης, αποφάσισα να το ονομάσω «Άνθρωπος χωρίς ιδιότητες» επηρεασμένος από τον τίτλο του βιβλίου του Ρόμπερτ Μούζιλ τo οποίο διάβαζα εκείνο τον καιρό.

Τώρα μετά από δεκαεπτά χρόνια νομίζω ότι ήρθε ο καιρός να αποκαλύψω το όνομά μου: Σπύρος Παύλου.

ΤΟ ΔΩΡΟ ΤΟΥ ΧΑΜΠΟΛΝΤ

 

Έχοντας δυσάρεστη εμπειρία από την ανάγνωση του προηγούμενου βιβλίου τού Saul Bellow, «Οι περιπέτειες του Ώγκι Μαρτς, εκδόσεις «Καστανιώτη» 2015, μετάφραση Μιχάλης Μακρόπουλος, όσον αφορά την επιμέλεια και την απόδοσή του στα Ελληνικά, ήμουν επιφυλακτικός για την ανάγνωση του καινούργιου βιβλίου του. Το όνομα του εκδοτικού οίκου «Gutenberg» και το όνομα της μεταφράστριας Μαργαρίτας Ζαχαριάδου, την οποία γνώριζα από την μετάφρασή της του βιβλίου «Αβεσσαλώμ, Αβεσσαλώμ!» του William Faulkner, η οποία ήταν εξαιρετική, ένα κόσμημα ελληνικής γλωσσικής κατασκευής, έκαμψαν τις αντιρρήσεις μου, αν και οι πληγές από την ανάγνωση του προηγούμενου βιβλίου δεν είχαν κλείσει ακόμη. Με καθυστέρηση οκτώ μηνών από την κυκλοφορία του, το αγόρασα και το διάβασα μετά από κάποιους μήνες. 

Να γράψω τις εντυπώσεις είναι φυσικά πρόκληση μπροστά σε όσα έχουν γραφτεί από ανθρώπους με γνώση, κριτική διεισδυτικότητα, παρουσιάσεις, αν και αυτή στο πατάρι του Gutenberg με κούρασε η φλυαρία του παντογνώστη Λευτέρη Καλοσπύρου, ο οποίος επεσκίαζε διαρκώς την ευγενέστατη Μαργαρίτα Ζαχαριάδη με τη διαρκείς σχοινοτενείς παρεμβάσεις του, θα είναι ένα κακόγουστο ανέκδοτο. Όμως για να διαβάσω σε λίγο χρονικό διάστημα ένα ογκώδες μυθιστόρημα 806 σελίδων, όσο κι αν λατρεύω την γραφή του Μπέλοου, δείχνει ότι πρόκειται για ένα βιβλίο ελκυστικό, ενδιαφέρον, και κυρίως απαραίτητο για κάποιον που είναι επιλεκτικός όσον αφορά την επιλογή συγγραφέων από τις ΗΠΑ.

Εννοώ ότι η πρακτική της καθημερινότητας απαιτεί, και δικαίως, αρκετές ώρες συμμετοχής, ώστε αναζητάς εκείνες τις ρωγμές του χρόνου που θα σου δώσουν την δυνατότητα να αφοσοιωθείς σ’αυτό που επέλεξες εσύ να κάνεις και κανένας άλλος: Την ανάγνωση του αγαπημένου σου βιβλίου. Την μοναχική, ουσιαστική επικοινωνία με τον ευατό σου. 

Γράφω αυτά τα λίγα λόγια λοιπόν, για να επισημάνω ότι μέσα από τις διαρκείς μεταστροφές, παλινδρομήσεις, επαναλήψεις, κάποιες φορές περιττές θεματικές επιστροφές, τις οποίες κάποιοι μπορεί να τις εκλάβουν ως φλυαρίες ή θεωρητικές αναζητήσεις και ερμηνείες, είτε πολιτικές, πολιτισμικές, ιδεολογικές και κυρίως μεταφυσικές απόψεις, το κεντρικό θέμα που απασχολεί τον συγγραφέα είναι ο θάνατος, ο φόβος για την θνητότητα, όπως γράφει στον πρόλογο ο Jeffrey Eugenides.

Για να δικαιολογήσω την άποψή μου, διάλεξα από τις 806 σελίδες του βιβλίου το παρακάτω απόσπασμα, το οποίο παρατείθεται στη σελίδα 802-803

« Ήταν μια στιγμὴ βαριά. Ὑπῆρχε μιὰ ἀπειλὴ ἐξέγερσης, σὰν γενική ἀπεργία ἐνάντια στη φύση. Τί θὰ γινόταν ἂν ξαφνικά τὸ αἷμα ἔπαυε νὰ κυκλοφορεῖ, τὸ φαγητὸ ἔπαυε νὰ χωνεύεται, ἡ ἀνάσα νὰ μὴν ἀνασαίνεται, ἂν οἱ χυμοί τῶν δέντρων δὲν κατάφερναν νὰ τὰ βγάλουν πέρα μὲ τὸν ὄγκο τους; Κι ὁ θάνατος, ὁ θάνατος, ὁ θάνατος, σὰν ἄπειρες μαχαιριές, σαν φόνος - ἡ κοιλιά, ἡ πλάτη, τὸ στῆθος, ἡ καρδιά. Ἦταν μιὰ στιγμὴ ποὺ σχεδὸν δὲν ἄντεχα. Το φέρετρο τοῦ Χάμπολντ ἦταν ἕτοιμο νὰ μετακινηθεῖ. «Ποιοί θὰ τὸ μεταφέρουν;» εἶπε ἕνας ἀπὸ τὸ γραφεῖο κηδειῶν. Ἔριξε μιὰ ματιὰ στοὺς τρεῖς μας. Δὲν εἶδε καὶ πολλὴ δύναμη ἐπάνω μας. γερόντια ἑτοιμόρροπα κι ἄλλο ἕνα ἀλλοπαρμένο ὄν, ὄχι καὶ πολὺ μακριὰ σὲ ἡλικία. Λάβαμε τιμητικές θέσεις δίπλα στὸ φέρετρο. Ἐγὼ κρατοῦσα τὸ ἕνα χερούλι – ἡ πρώτη μου ἐπαφὴ μὲ τὸν Χάμπολντ. Δεν εἶχε καὶ πολὺ βάρος μέσα του. Φυσικὰ εἶχα πάψει νὰ πιστεύω πως μποροῦσε κανεὶς νὰ συνδέει ὁποιοδήποτε στοιχεῖο τῆς ἀνθρώπινης μοίρας με τέτοια υπολείμματα καὶ λείψανα. Τὰ ὀστὰ ἦταν πιθανότατα ή ὑπογραφὴ τῶν ψυχικῶν δυνάμεων, μιὰ προβολὴ τοῦ κόσμου σε μορφή ενώσεων τοῦ ἀσβεστίου. Ἀλλὰ ἴσως ἀκόμα καὶ κάτι τέτοια κομψά λευκά σχήματα, τὰ μηριαῖα οστά, τὰ πλευρά, τὰ κότσια τῶν δαχτύλων, τό κρανίο νὰ μὴν ὑπῆρχαν πιά »

ΤΟ ΔΩΡΟ ΤΟΥ ΧΑΜΠΟΛΝΤ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ «GUTENBERG ORBIS LITERAE»

ΜΕΤΆΦΡΑΣΗ : ΜΑΡΓΑΡΊΤΑ ΖΑΧΑΡΙΆΔΟΥ

-

Η ΛΑΘΕΜΕΝΗ ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΙΣΚΑΡΙΩΤΗ

 Ο Αθανάσιος Ισκαριώτης και ο Μανόλης Εμμανουηλίδης, επονομαζόμενος «Ναζωραίος», λόγω της ομοιότητάς του με την εικόνα του Θεανθρώπου, όπως έχει απεικονιστεί στην Ορθόδοξη και Αναγεννησιακή ζωγραφική, ήταν βασικά και αναντικατάστατα στελέχη της ποδοσφαιρικής ομάδας «Δόξα Παραδείσου», της επαρχιακής πόλης Σταυρούπολης. Η συνεργασία τους στο γήπεδο ήταν άψογη, στη προσωπική τους ζωή ήταν αχώριστοι φίλοι, γκαρδιακοί, υπόδειγμα ανιδιοτελούς φιλίας.

Σ’έναν αγώνα όμως του τοπικού πρωταθλήματος, που θα έκρινε τον τίτλο του πρωταθλητή, ο Ισκαριώτης, λίγα λεπτά πριν τη λήξη του αγώνα ενώ το σκορ ήταν ισόπαλο, δεν τροφοδότησε τον αμαρκάριστο μπροστά στο άδειο τέρμα «Ναζωραίο», προτιμώντας να σουτάρει, στέλνοντας τη μπάλα στο παρακείμενο χωράφι με τις ελιές, με αποτέλεσμα να χαθεί η σίγουρη νίκη που στέρησε από την  ομάδα της Δόξας Παραδείσου τον τίτλο του πρωταθλητή.

Έξαλλος από την ενέργεια του ποδοσφαιριστή της ομάδας του, ο πιστός οπαδός Πιλάτιος Καλογήρου, με το παρατσούκλι «Ο Πόντιος», λόγω της ελαφρότητας του νου του, εκδήλωσε την οργή του για την απόφαση του μοιραίου ποδοσφαιριστή, τραντάζοντας μανιωδώς τα προστατευτικά κάγκελα του γηπέδου, αποδίδοντας την ετυμηγορία του: «Πουλημένε, τον σταύρωσες ρε τον Ναζωραίο και μαζί μ’αυτόν ένα ολόκληρο χωριό. Καλύτερα να πας κρεμαστείς! Σήμερα από το γήπεδο δεν βγαίνεις ζωντανός!». 

Μπροστά στην αναστάτωση που προκλήθηκε, αφού με την καταδικαστική απόφαση του Πιλάτιου συμφώνησαν και αρκετοί οπαδοί της ομάδας, ο Ισκαριώτης επέστρεψε σπίτι του με συνοδεία αστυνομίας, η οποία κλήθηκε εσπευσμένα να προστατέψει τον προδότη ποδοσφαιριστή, όπου παρέμεινε έγκλειστος μέχρι να αποφορτιστεί η ατμόσφαιρα.

Ο ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ ΕΠΙΝΕ ΜΠΙΡΑ

 

Για το βιβλίο τού Afonso Cruz, το οποίο διάβασα πριν τρεις - τέσσερις μήνες περίπου, ήθελα να γράψω κάποιες σκέψεις μου, επειδή μου προκάλεσε εντύπωση η ιστορία και η λογοτεχνική της απόδοση, αλλά το ανέβαλα διαρκώς, έχοντας υπόψη, κάποια στιγμή, να βρω το χρόνο και την όρεξη, να αποτυπώσω εγγράφως τις εντυπώσεις μου από την ανάγνωσή του.

Διάλεξα της άγιες  μέρες του Πάσχα, όχι βέβαια για να ασεβήσω ή να προκαλέσω, αλλά η επικαιρότητα είναι ένα ερέθισμα για να κάνω την επιθυμία μου πραγματικότητα.

Το βιβλίο “Ο Ιησούς Χριστός έπινε μπίρα” είναι ένα μυθιστόρημα το οποίο δεν προσέχτηκε από την κριτική, ώστε να γίνει ορατό σ' ένα κοινό πέρα από το μυημένο στα social media, στα ηλεκτρονικά περιοδικά, στις βιβλιοπαρουσιάσεις και στα βιβλιοφιλικά ένθετα των εφημερίδων. Να μπει δηλαδή στα μπροστινά ράφια του εκδοτικού μάρκετινγκ.

Έχω την εντύπωση ότι η απουσία του βιβλίου δεν οφείλεται στο θεματικό του περιεχόμενο ούτε στο όνομα του συγγραφέα, ο οποίος είναι άγνωστος στο ελληνικό κοινό, αλλά στον πληθωρισμό των εκδόσεων και στην «πίεση» που ασκούν τα social media προς μια κατεύθυνση ομοιογενοποιημένη, όπως  επίσης στην αδυναμία του εκδοτικού οίκου «Ευρασία-Στιγμός» να ανταποκριθεί στο εμπορικό ανταγωνισμό, όπου το παιχνίδι παίζεται από τους εκδοτικούς οίκους, οι οποίοι διαθέτουν τα « βαριά χαρτιά» που τους δίνουν την δυνατότητα να προωθήσουν τα βιβλία τους. Εννοώ τους κριτικούς, συγγραφείς, βιβλιοπωλεία και εκδοτικούς οίκους που συνθέτουν μια αλυσίδα προώθησης του προϊόντος, η οποία είναι δύσκολη να σπάσει ή να αποτελέσει κάποιος μέρος της, όταν βρίσκεται εκτός επίσημου βιβλιοπαραγωγικού κανόνα.

Επιμένω στη διαπίστωση αυτή, διότι το βιβλίο είναι ένα αξιόλογο μυθιστόρημα, πρωτότυπο, ευρηματικό, με «γραφή κομψή, ελκυστική, γρήγορη, ειρωνική». Αυτά είναι λόγια του μεταφραστή Νίκου Πρατσίνη από τον πρόλογο του βιβλίου, η δε κεντρική ιδέα του είναι αρκετά ενδιαφέρουσα και προσφέρεται για μια αναγνωστική εμπειρία.

Εγώ που, κατά κάποιο τρόπο, μπορώ να ισχυριστώ ότι παρακολουθώ την λογοτεχνική παραγωγή, έφτασα στο βιβλίο χάρη στη εμπιστοσύνη μου στο μεταφραστή Νίκο Πρατσίνη, κάποιες μεταφράσεις του οποίου διάβασα και ενθουσίασαν.

Στον πρόλογο επίσης παρατίθενται λόγια από μια συνέντευξη του συγγραφέα, ο οποίος ισχυρίζεται ότι με το μυθιστόρημά του θέλησε να επιτύχει την συμπόρευση του χιούμορ και της ειρωνείας με τη θλίψη, τη μοναξιά, τη φτώχεια, καθώς και την κοινωνική απομόνωση που αυτές γεννούν. σ.11

Επειδή όμως οι προθέσεις του συγγραφέα μπορεί να είναι ευπρόσδεκτες αλλά κάποιες φορές δεν συμβαδίζουν με το αποτέλεσμα, ας παραθέσουμε και εμείς κάποιες δικές μας σκέψεις για το βιβλίο.

Η κεντρική ιστορία η οποία αναφέρεται στο trailer του βιβλίου στο οπισθόφυλλο του, αφορά έναν εκκεντρικό ηλικιωμένο καθηγητή, τον Μπόρζα, που βοηθάει μια φτωχή χωρική, την Ρόζα, στο τρελό σχέδιο να μεταμορφωθεί το χωριό σε Ιερουσαλήμ προκειμένου να εκπληρωθεί η επιθυμία της σχεδόν κατάκοιτης πια γιαγιάς της, της Αντόνια, να επισκεφτεί τους Αγίους Τόπους προτού πεθάνει.

Πέρα όμως από αυτό τον κεντρικό πυρήνα το βιβλίο διακλαδώνεται σε περιφερειακά θέματα και χαρακτήρες, όπου η αφήγηση ανοίγει σαν βεντάλια και απλώνει την ιστόρησή σε σκέψεις για τη ζωή και το θάνατο, τις σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων, τα γηρατειά και τη νεότητα, τη θρησκεία και το Θεό, και στο τέλος για τη θυσία, η οποία φυσικά είναι ανθρώπινη.

Πώς όμως ο συγγραφέας κατορθώνει να κρατάει το ενδιαφέρον του αναγνώστη αμείωτο σ’ένα βιβλίο έκτασης 270 σελίδων, όσο δηλαδή διαρκεί το μυθιστόρημα; Είναι μόνο η μελαγχολία, η ειρωνεία, το χιούμορ, ο λυρισμός και η δράση, κυρίως αυτή, ή μήπως τα σημαίνοντα στην αφηγηματική ρητορική πρέπει να εκφράζονται με τρόπο που να μην επαναλαμβάνει τις αφηγηματικές συμβάσεις που γνωρίζουμε από την αναγνωστική εμπειρία, αλλά να στοχεύει σ’ ένα εναλλακτικό δρόμο, διαβρωτικό που υπονομεύει την ληθαργική άπνοια του κυρίαρχου λογοτεχνικού περιβάλλοντος, πράγματα τα οποία επιτυγχάνονται σε μεγάλο βαθμό στο μυθιστόρημα του Afonso Cruz.

Νομίζω ότι Afonso Cruz τα καταφέρνει και μας παρουσιάζει ένα νεοτερικό μυθιστόρημα το οποίο μπορεί να μην εκπορθίζει τη “ορθολογιστική Βαστίλη», αλλά οι βολές του δημιουργούν ρήγματα με το παραπάνω. Ελπίζω να μην θεωρηθεί ότι γίνεται μόνο για την τιμή των όπλων.

Με ποιο τρόπο όμως καταφέρνει ο συγγραφέας το αξιοπρόσεχτο αποτέλεσμα που έχουμε διαβάζοντας το βιβλίο; Δημιουργώντας χαρακτήρες που νομίζουν ότι το άγαλμα της Παρθένου Μαρίας βαράει παλαμάκια αντί να προσεύχεται, ότι ο Θεός μυρίζει σαν ταύρος, σαν χώμα και σαν κοιλιά των πραγμάτων, επειδή ο Ζοάου Λούκας Μάρκους Ματέους, κατ’εικόνα και καθ’ομοίωσιν Του μυρίζει έτσι, ότι η Παναγία αποφασίζει να ανταποκριθεί στις προσευχές της Ρόζας και να καταλάβει τη θέση της μητέρας της, η οποία εγκαταλείπει το σπίτι με τον εραστή της, αργότερα όμως με την πάροδο του χρόνου η θεϊκή της υπόσταση της Αγίας, το υποκατάστατο της, γίνεται ολωσδιόλου λησμονημένη και τώρα είναι μια ταλαίπωρη γυναίκα, δίχως ελπίδα, που αποφεύγει την κόρη της, δεν θυμάται να προσευχηθεί, να μουρμουρίσει κάποια προσευχή, γεμίζει τη ζωή της με καινούργιους εραστές, καταλήγει να φύγει με έναν από αυτούς, εγκαταλείποντας στην κόρη και το σύζυγό της, για να περάσει τη ζωή της σαν πουτάνα. Ο Afonso Cruz γράφει για τη Ρόζα, μια χωριατοπούλα που μυρίζει πρόβειο τυρί, έχει δυο σκληρά βυζιά, τουρλωτά και μυτερά, και μια ελιά ανάμεσά τους, που την έχει βάλει εκεί ο Θεός, ο οποίος θαμπωμένος από την ομορφιά της κοπέλας, άφησε να πέσει μια σταγόνα μελάνι, από το ίδιο μελάνι με το οποίο Αυτός συγγράφει όλη τη Δημιουργία και υπογράφει, ως δικηγόρος, τους λογαριασμούς των πεπρωμένων μας, με ένα πισινό ο Θεός να τον φιλάει και να τον έχει καλά, που είναι ο μόνος λόγος για τον οποίο θα γνωρίσει μια ανάσταση σάρκας, χοντρά φρύδια που είναι αυτοκινητόδρομοι, δασωμένους αστραγάλους. Γράφει για τον καθηγητή Μπόρζα, που ονειρεύεται ψάρια στο σκοτάδι, φορά φανελένια κουστούμια, και έχει ένα ασημένιο βραχιόλι το οποίο, αντί να έχει χαραγμένο το όνομά του, έχει τη φράση «Και τη νύχτα επίσης», εκτίει ποινή ζώντας στη μοναξιά του ορθού λόγου, κινείται παράλληλα με τον εαυτό του. Ο Afonso Cruz μιλά για σώματα που μυρίζουν αλλαντικά και μοιάζουν με χοντρά λουκάνικα, γυναίκες που κοιμούνται μέσα σε φυσητήρα, στη ραχοκοκαλιά μιας φάλαινας μήκους δεκαέξη μέτρων, για φιλοσοφικές συζητήσεις μεταξύ ενός Ινδού «σάντου», ενός Νιγηριανού «μπαμπαλάβο» και του καθηγητή Μπόρζα, τους αποκαλούμενους«Νέοι Δειπνοσοφιστές», για άνθρωπους που μεταμορφώνονται σε γαϊδάρους και όχι μόνο με την πανσέληνο, για το αυγό της τσίχλας που περιέχει την επιθυμία, όταν το φας με τα τσόφλια, να πετάξεις, γυναίκες που πιπιλίζουν πέτρες σαν καραμέλες, άντρες που όταν αναπνέουν δεν είναι αέρας αυτός που βγαίνει αλλά παρηχήσεις, σχήματα κάθ’ υπερβολή, παρομοιώσεις, για τυφλούς που ζουν μέσα σε μια τουαλέτα και κοιμούνται στην μπανιέρα, λουλούδια που μερικά είναι μουγκά κι άλλα κουφά, αλλά μερικά ξέρουν να ακούνε και άλλα να μιλάνε αρκεί να ξέρεις να τα ξεχωρίζεις, για υπηρέτριες που τους αρέσει η φιλοσοφία και να καθαρίζουν το πάτωμα. Θέτει ερωτήματα για τον Θεό, όπως η διερώτηση της Ουρανίας, αν ο Θεός ύστερα από την ανυπακοή τον τέκνων του έχει ζαρώσει στο μπάνιο της Ουράνιας κατοικίας Του, έχοντας βαλαντώσει στο κλάμα με δάκρυα ακόμα πιο πελώρια από αυτά που μπορεί κανείς να χύσει, και έχοντας ξεριζώσει τα μαλλιά του, μας μιλά για κουλουράκια κανέλας που δεν έχουνε γεύση κανέλας, βιολιστές που ταϊζουν γάλα τα βιολιά τους, για δίδυμους που δεν ανταμώνουν ποτέ επειδή όταν ο ένας είναι ξύπνιος ο άλλος κοιμάται, για τον τελευταίο ιδιοκτήτη του ψύλλου του Θεού, τον κόπτη χριστιανό Αμπανούμπ Μουσά, βιβλία για το χέσιμο των γαιοσκώλικων, έναν αξαίσιο ύμνο για τον πισινό, που είναι σε θέση να κάνουμε να πιστέψουμε στην ανάσταση, περισσότερο από ό,τι οι επιστολές του Αποστόλου Παύλου, και αλλά πολλά, απολαυστικά, γοητευτικά και μαγεμένα.

Είναι όμως αυτά αρκετά για να κάνουν έναν βιβλίο ελκυστικό; Είναι, εάν συνοδεύονται από μια έξοχα δουλεμένη τεχνική, ευάρεστη αφηγηματική γραφή , γλωσσική κομψότητα, αιρετική λογοτεχνική διάθεση, καλαίσθητο ύφος, και κυρίως μυθοπλαστική επινοητικότητα, που μεταπλάθει το λόγο σε μια μαγευτική περιοχή, οπου η γενεολογική της καταγωγή πηγάζει από την έκπληξη, τον αιφνιδιασμό, την ειρωνεία, το παράδοξο, το ανοίκειο, την παραβίαση του ορθολογικού και της τακτοποιημένης ερμηνείας, την αμφισβήτηση του δεσμευτικού και των βεβαιοτήτων, την αποενοχοποίηση του αιρετικού.

Ευτυχώς αρκετά από αυτά τα βρίσκουμε στο βιβλίο του Afonso Cruz και είμαστε πολύ ευτυχείς γι’αυτό.

ΣΠΥΡΟΣ ΠΑΥΛΟΥ

https://m.facebook.com/story.php?story_fbid=pfbid02kbfut3AWnx3cqzpx8HdSGKcrT5acezY3fLqR48kGFSY4YsriZWyYn9Ze7JSYYVyNl&id=100008339928550

AFONSO CRUZ

«Ο ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ ΕΠΙΝΕ ΜΠΙΡΑ»

Μετάφραση: Νίκος Πρατσίνης

Εκδόσεις «Ευρασία-Στιγμός»

ΠΑΣΧΑΛΙΝΕΣ ΣΤΙΓΜΕΣ ΕΝΟΣ ΒΡΑΧΥΒΙΟΥ ΤΑΞΙΔΙΩΤΗ

 

Κυριακή των Βαΐων

Ψάρι μετά προσφιλών κυρίων

****

Μεγάλη Δευτέρα

Βάζει στα λάστιχα αέρα 

****

Μεγάλη Τρίτη

Φεύγει ταξίδι για την Κρήτη

****

Μεγάλη Τετάρτη

Συμβουλεύεται ένα χάρτη

****

Μεγάλη Πέμπτη

Οδηγεί με πέμπτη

****

Μεγάλη Παρασκευή

Η πίστις του υπό ανακατασκευή

****

Μεγάλο Σάββατο

Δεν φοβάται θάνατο

****

Κυριακή του Πάσχα

Αφήνει τον εαυτό του λάσκα

Пасха»1912-1913

Павел Филонов

Η ΑΡΠΑΓΗ

Ευτυχώς που υπάρχει το σινεμά. Εκεί που το γεγονός «συμβαίνει» και παράλληλα κινηματογραφείται. Που σημαίνει ότι το βλέμμα παρακολουθεί, βλέπει μπροστά του αυτό που συμβαίνει με τη μεσολάβηση της κάμερας, το βλέμματος δηλαδή του σκηνοθέτη, του δημιουργού ενός καλλιτεχνικού έργου. Άρα αναγκάζεται να σκεφτεί, να αντιληφθεί τους λόγους οι οποίοι ορίζουν μια πράξη, μέσω της τέχνης. Η οπτική λοιπόν επαφή με το γεγονός, τον κάνει, άσχετα των προθέσεων τού δημιουργού, να προσέλθει ως καλεσμένος, να ερμηνεύσει, να κατανοήσει ή όχι τα κίνητρα των χαρακτήρων της ταινίας, ακόμα και όταν, όπως συμβαίνει σε αυτή την ταινία, το σπικάζ, ο σχολιασμός δηλαδή, γίνεται μέσω της γλώσσας, από ένα από τα άμεσα εμπλεκόμενα πρόσωπα της ιστορίας, ο οποίος δυνητικά μπορεί να είναι αποτρεπτικός λόγος για την αντικειμενικότητα της παρουσίασης των γεγονότων, ειδικά όταν αυτός είναι του αντίθετου φύλου από την πρωταγωνίστρια και άμεσα εμπλεκόμενος στην ιστορία.

Άμα αφήναμε την ετυμηγορία για μια πράξη, νομικά παράνομη και ηθικά καταδικαστέα, στη ζωή, τα πράγματα θα πήγαιναν, δυστυχώς, όπως πηγαίνουν. Άκριτα, επιπόλαια, ακατανόητα, με προαποφασισμένες καταδίκες από την κοινή γνώμη, τον τύπο, ηλεκτρονικό και έντυπο, και από λαϊκά δικαστήρια.

https://www.youtube.com/watch?v=77tW8EKghXo

ΚΑΘΥΣΤΕΡΗΜΕΝΗ ΠΡΩΤΑΠΡΙΛΙΑ

 

Χθες Πρωταπριλιά

Ανέβηκα σε μια μηλιά

Απειλούσα πώς θα πέσω

Δεν με πίστεψαν σας λέω

Λίγο αργότερα με βρήκαν

Κάτω απ'τη μηλιά να κλαίω

Μετά βίας να αναπνέω

Σας διαβεβαιώ

Μάρτυράς μου το Λενιώ

Τα παράτησα τα πάνω-κάτω 

Θα πηδώ από κάτω πάνω

«Apple Trees in Blossom» 1860-1862

Charles-Francois Daubigny

"Σόνια" (1980), του Τ. Κανελλόπουλου

Μετά το τέλος της προβολής της ταινίας του Τάκη Κανελλόπουλου «Ουρανός» μια μυστική παρόρμηση με οδήγησε στην απόφαση να παρακολουθήσω τις ταινίες του που δεν είχα δει, από τη δεύτερη λεγόμενη περίοδο της δημιουργίας του. Ενστικτωδώς ξεκίνησα με τη «Σόνια», μια παραγνωρισμένη ταινία, όπως κι άλλες αυτής της περιόδου. Ευτυχώς την βρήκα στο Υou Τube και την είδα στην τηλεόραση, συνδέοντας το καλώδιο HDMI με τον υπολογιστή μου. 

Η συναισθηματική επίδραση της ταινίας ήταν ακαριαία. Η ικανότητα του σκηνοθέτη να επεξεργαστεί μια κοινότοπη μελοδραματική ερωτική ιστορία με απλά κινηματογραφικά μέσα, να φτιάξει μια χειροποίητη ταινία έντονου λυρισμού, ρομαντικού προσανατολισμού, με τέτοιο κινηματογραφικό ερωτισμό και ευαισθησία με κλόνισαν. Η αισθαντική σιωπή τού βλέμματος της μου δημιούργησε ένα μελαγχολικό ενθουσιασμό, ο οποίος με οδήγησε στην ανάγκη να αφιερώσω περισσότερο χρόνο  για την πρόσληψή της.  Η διέξοδος από την συγκινησιακή φόρτιση και η επιθυμία αναφοράς σ’αυτόν τον χαμένο κινηματογραφικό κόσμο, ήταν η αφορμή γι’αυτό το αυθόρμητο, πρόχειρο σημείωμα, το οποίο ελπίζω να λειτουργήσει ως υπενθύμιση ή ως πληροφορία πως υπάρχει μια ταινία εκλεπτυσμένου αισθησιασμού που αξίζει να διασωθεί από την επιβεβλημένη λήθη.

ΜΠΛΕ(15)

 

Ο εκπαιδευτής λαθροκυνηγών Αδαμάντιος Φτερούγας, στην εκδήλωση που τελέστηκε προς τιμήν του, για την προσφορά του στην εξάπλωση της λαθροθηρίας, στο εστιατόριο “Ο φιλόξενος κορυδαλλός”, συγκινημένος από τις εκδηλώσεις αγάπης των λαθροκυνηγών, δεν κατάφερε να εκφωνήσει τον αντιχαιρετιστήριο λόγο που είχε ετοιμάσει με επιμέλεια και αφοσίωση τις τελευταίες μέρες. Κρατώντας το κινητό του τηλέφωνο στο χέρι, ανοίγοντας το φάκελο  «Έγγραφα» και πατώντας το αρχείο «Ευχαριστήρια αντιφώνηση», ξεκινώντας να διαβάζει το κείμενο, το μόνο που κατάφερε να ψελλίσει ήταν η εναρκτήρια πρόταση:

«Οι ουρανοί είναι δικοί μας».

Κατέβηκε  από το βάθρο και κατευθύνθηκε με αργά βήματα στην προεδρική του θέση, κρατώντας σφιχτά το βαλσαμωμένο Grandala (μπλε πουλί της ευτυχίας), που του είχε απονεμηθεί από το σύλλογο ως ένδειξη αναγνώρισης για την προσφορά του στην εξέλιξη της λαθροθηρίας.

Ο πίνακας είναι:

«Personne jetant une pierre à un oiseau» 1926

Joan Miro

Joan Miró i Ferrà

ΑΠΟΚΡΙΑΤΙΚΟ

 Ντύθηκα όπως πέρσι

Με στολή αρχαίου Πέρση

Για να με γνωρίσεις Έρση

Μα εσύ με αγνόησες

Ήσουνα με κάποιες γόησσες

Ντυμένες καουμπόισσες

Αν ντυνόμουν δολοφόνος

Τότε θα υπήρχε φόνος

«Morder» 1910

Edvard Munch

ΜΠΛΕ(14)

 

Όταν ο εκτιμητής έργων τέχνης Ιωάννης Εκτιμητής αντίκρισε τον "χαμένο" πίνακα ανώνυμου ζωγράφου, με τίτλο "Ο Κολοκοτρώνης με παλτό", γνωμοδότησε για την πλαστότητα του πίνακα:

« Ο Κολοκοτρώνης δεν φορούσε ποτέ μπλε παλτό".

Ο πίνακας είναι

«Coat Hanger II»

Jasper Johns

"ΖΩΗ, ΟΔΗΓΙΕΣ ΧΡΗΣΕΩΣ" ΖΟΡΖ ΠΕΡΕΚ

 

ΠΡΟΧΕΙΡΟ

Διαβάζοντας το βιβλίο «Ζωή, οδηγίες  χρήσεως» του Ζορζ Περέκ σκέφτηκα ότι κάποιες χρονολογικές σημειώσεις θα διευκόλυναν την ανάγνωση αυτού του πυκνού, αλλά εύφορου και απολαυστικού βιβλίου,  αν και στο τέλος υπάρχει ο Χρονολογικός πίνακας(καταγράφεται ως «Χρονολογικός Πίναξ»), ο οποίος είναι πλήρης και καταπειστικός. Έχει όμως μια μικρή παράλειψη,: Στις ημερομηνίες δεν αναφέρονται οι σελίδες που καταγράφεται το γεγονός, πράγμα που, κατά τη γνώμη μου, θα τον έκανε περισσότερο χρηστικό. Ξεκίνησα να το κάνω εγώ, αλλά κάποια στιγμή χάθηκα μέσα στον λαβύρινθο των παραπομπών και συνδυασμών. Ελπίζω κάποια στιγμή να τα επανέλθω και να τα καταφέρω.
Ακολούθησα τον εύκολο δρόμο, λαμβάνοντας υπόψη μου τις χρονολογίες που είναι ευδιάκριτες στο βιβλίο και δεν χρειάζεται χρονοβόροι και περίπλοκοι συλλογισμοί για να υπάρχει ικανοποιητικό αποτέλεσμα.
Όταν πια τελείωσα τις σημειώσεις μου, συμβουλεύτηκα τον Χρονολογικό πίνακα και κάποιες, ελάχιστες, αβλεψίες μου διορθώθηκαν.

Ιδού το αποτέλεσμα:

15 Ιουνίου 1896

Ο Τζέιμς Σέργουντ και ο Τζ.Π.Σο, καθηγητής της Αρχαίας Ιστορίας συναντιόνται στο διαμέρισμα του δεύτερου σ.125

21 Ιανουαρίου 1911

Εξάρθρωση του κινήματος παναρχικών σ.470

Ιούνιος 1919

Ο Ανρί Φρενέλ, ο μάγειρος, εγκαθίσταται στο δωμάτιο υπηρεσίας σ.338

8 Μαΐου 1923

Ο Φερντινάν Γκρατιολέ φτάνει στην Γκαρούα με πεντακόσιους ντόπιους εργάτες, εντεκάμισι τόνους υλικά και είκοσι επτά διοικητικούς υπαλλήλους σ.115

Οκτώβριος 1924

Ο κύριος Ζερόμ πρωτοεγκαταστάθηκε στην οδό Σιμόν-Κρυπελιέ 11 σ.275

Ιανουάριος 1925

Ο Μπάρτελμπουθ επισκέπτεται πρώτη φορά τον Βαλέν σ.161

15 Ιουλίου 1925

Μπλοκάρει το ασανσέρ με την κυρία Αλμπέν(Φλορά Σαμπινί), τον Σερζ Βαλέν, τον κύριο Ζερόμ και τον Ρεμόν Αλμπέν εντός του σ.230

1 Οκτωβρίου 1925 

Ο Βέλγος ποδηλάτης Λεόν Βαντερστούιφτ κατέχει ρεκόρ της ώρας στην ποδηλασία, διανύοντας 115,098 χιλιόμετρα σ.464

15 Οκτωβρίου 1925

Ο Αλμπέρ Μασί καταρρίπτει στο Μονλερί το παγκόσμιο ρεκόρ της ώρας στην ποδηλασία, διανύοντας 118,75 χιλιόμετρα σ.464

15 Οκτωβρίου-14  Νοεμβρίου 1925

Διάρκεια του παγκόσμιου ρεκόρ της ώρας στην ποδηλασία από τον Αλμπέρ Μασί σ.465

24 Δεκεμβρίου 1925

Ο Ρολάν Μπλανσέ τρυπώνει στο διαμέρισμα των Ντανγκλάρ και βάζει φωτιά σ.530

26 Νοεμβρίου 1926

Γαμήλια δεξίωση στο Hotel Crillon του Φερνάν ντε Μπομόν και της Βέρας Ορλόβα σ.485

Οκτώβριος 1929

Ο Ανρί Φρενέλ εξαφανίζεται από το σπίτι του αφήνοντας την γυναίκα του Αλίς έξη μηνών έγκθο σ.339

Απρίλιος 1931

Ο Φερντινάν Γκρατιολέ χρεωκοπεί σ.116

3 Σεπτεμβρίου 1934

Πεθαίνει ο Ζεράρ Γκρατιολέ σ.214

11 Σεπτεμβρίου 1935

Τα χαράματα δολοφονείται ο Αντουάν Μπροντέν σ.112

11 Σεπτεμβρίου 1935

Η αστυνομία παίρνει την  Ελέν Μπροντέν να αναγνωρίσει το πτώμα του άντρα της σ.540

12 Νοεμβρίου 1935

Αυτοκτονεί ο Φερνάν ντε Μπομπόν σ.27

12 Νοεμβρίου 1935

Ο Μπάρτελμπουθ συμπληρώνει την εικοστή πρώτη του ακουαρέλα στο κορσικάνικο λιμάνι Προπριάνο σ.486

Απρίλιος 1939

Η Ζοζέτ Μασί γυρίζει στον αδελφό της και γυρεύει προστασία σ.468

20 Μαιΐου 1940

Ο Ολιβιέ Γκρατιολέ συλλαμβάνεται αιχμάλωτος στο Αράς σ.213

18 Απριλίου 1942

Ο Μαρκ Γκρατιολέ εντάσσεται στο επιτελείο του Φερνάν ντε Μπρινόν(υπουργός Εσωτερικών στη δεύτερη κυβέρνηση Λαβάλ) σ.362

Μάϊος 1942
Απελευθέρωση του Ολιβιέ Γκρατιολέ σ.213

Σεπτέμβριος  1943

Δολοφονείται ο αρχιμηχανικός Πφερντλάιχτερ με μια σφαίρα στο μεγάλο σαλόνι του ξενοδοχείου Les Aimes de la Ville σ.255

7 Οκτωβρίου1943

Συλλαμβάνεται ο Πολ Εμπέρ στο μεγάλο μπλόκο της Λεωφόρου Σεν-Ζερμέν σ.168

7 Οκτωβρίου 1943

Δολοφονία τριών γερμανών αξιωματικών στη λεωφόρο Σεν-Ζερμέν σ.252

Νοέμβριος 1943

Πεθαίνει η Μαργκερίτ Βενγκλέρ σ.328

Φεβρουάριος 1944
Ο Πολ Εμπέρ  στέλνεται στο Μπούχενβαλντ σ.168

Ιούνιος 1944 

Σκοτώνεται  η κυρία Άπεντσελ σ.158

11 Ιουνίου 1947

Ο σερ Τζον Φράκλιν υποκύπτει από εξάντληση στα χέρια των χειρουργών του, Πέντι και Στάνλι. σ.262

Νοέμβριος 1948

Ο Μπάρτελμπουθ, υπό το κράτος μιας αιφνίδιας έμπνευσης, αρχίζει ένα παζλ από το κέντρο και το τελειώνει σε τρεις μέρες αντί για δύο εβδομάδες σ.444

Νοέμβριος 1949

Πεθαίνει ο κύριος Ονορέ σ.534

Νοέμβριος 1949

Ο κόμης Ντέλα Μάρσα, ένας βενετός μαικήνας παθιασμένος με το χορό, αποφασίζει να χρηματοδοτήσει εξ ολοκλήρου το ανέβασμα του μπαλέτου «Οι ίλιγγοι της ψυχής» στο Διεθνές Φεστιβάλ του Σεν-Ζαν-ντε-Λυζ για το χορευτικό συγκρότημα  «Τα μπαλέτα Φρερ» σ. 577 

Απρίλιος 1951

Ο  Σιρίλ Αλταμόν και η Μπλανς Γκαρντέλ παντρεύονται σ.579

Μάϊος 1951 

Ο  Σιρίλ Αλταμόν και η Μπλανς Γκαρντέλ  μετακομίζουν στην οδό Σιμόν-Κρυμπελιέ σ.579

11 Ιουνίου 1953 

Αυτοκτονία της Εύα Έρικσον και θάνατος από πνιγμό του παιδιού της σ.196

13 Ιουνίου 1953

Ο Σβεν Έρικσον επισκέπτεται τη  γυναίκα και το παιδί του και τους βρίσκει νεκρούς σ.196

Απρίλιος 1954

Δολοφονία της Τζόι Σλόουμπερν(Λορελάι) και του Αουρέλιο Λόπες(Κάρλος)σ.408

Δεκέμβριος 1954

Επιστρέφει από τα ταξίδια του ο Μπάρτελμπουθ σ.42

Ιούνιος 1957

Γνωρίζονται η  Ελιζαμπέτ ντε Μπομόν με τον Φρανσουά Μπρεντέλ στο Μπανιόλ-συρ-Σεζ σ.192

Ιούλιος 1957
Η  Ελιζαμπέτ ντε Μπομόν και ο Φρανσουά Μπρεντέλ παντρεύονται

Οκτώβριος 1957

Ο Μπάρτελμπουθ κάνει κάμποσες ώρες να προσθέσει ένα κομμάτι στο παζλ σ.446

Φεβρουάριος 1958

Η Ολίβια Ρορσάς(Νορβέλ) γνωρίζει τον Ρεμί Ρορσάς στο Νταβός σ.505

14 Σεπτεμβρίου 1959

Ο Σβεν Έρικσον δολοφονεί την Ελιζαμπέτ και Φρανσουά Μπρεντέλ σ.195

16 Σεπτεμβρίου 1959

Η Βέρα ντε Μπομόν(Βέρα Ορλόβα)μαθαίνει, από γράμμα του Σβεν Έρικσον που της δίνει ο  Σαλινί, που είχε ζήσει και πώς είχε πεθάνει η κόρη της(Ελιζαμπέτ ντε Μπομόν σύζυγος Μπρεντέλ) σ.196

17 Σεπτεμβρίου 1959

Αυτοκτονεί ο Σβεν Έρικσον σ.195

Φεβρουάριος 1960

Ο Μπενζαμέν Μορελέ την ώρα που παρασκεύαζε μια οδοντόπαστα με γεύση λεμονιού, η κατσαρόλα ανατινάχτηκε και ο Μπενζαμέν χάνει τρία δάχτυλά του σ.45

Μάϊος 1960

Λύνεται η απορία ως προς τους δυο άντρες που ‘χε δει ο Στάνλι. Δύο ντετέκτιβ που είχε βάλει ο Σβεν Έρικσον να παρακολουθούν την  Βέρα ντε Μπομόν σ.418

7 Μαΐου 1960 

Ο Σαλινί επισκέπτεται την Βέρα ντε Μπομόν σ.191

24 Δεκεμβρίου 1965

Ο πατέρας της Αρλέτ Κριολά στραγγαλίζει την κόρη του και κρεμιέται σ.364

1 Ιουνίου 1966

Η Ελζμπιέτα Ορλόφσκα πατάει  το πόδι της στο αεροδρόμιο της Τύνιδας-Καρχηδόνας σ.354

Φεβρουάριος 1970

Συνάντηση πρώτη φορά των  δύο μεγάλων ονομάτων του ξενοδοχειακού τουρισμού-MARVEL HOUSES INCORPORATED και INTERNATIONAL HOSTELLERIE στις Μπαχάμες σ.556

Νοέμβριος 1970

Οι πρόεδροι και διευθύνοντες σύμβουλοι των MARVEL HOUSES INCORPORATED και INTERNATIONAL HOSTELLERIE συναντιούνται στο Κουβέιτ σ.557

4 Ιουνίου 1971

Ο Νταβίντ Μαρσιά ντεραπάρει με την μηχανή του πάνω σε κάτι λάδια, λίγα λεπτά μετά την εκκίνηση του 35ου Χρυσού Κυπέλλου, στο Μονλερί και σπάει το κλειδοκόκκαλο  και τον δεξιό καρπό του σ.429

Νοέμβριος 1973

Συλλαμβάνεται ο Βέχσαλ  και απαγχονίζεται στο κελί του σ.397

Απρίλιος 1974

Ο Μπάρτελμπουθ παίρνει το πρώτο γράμμα του Μπεσάντρ σ.568

11 Ιουλίου 1974

Ο Μπεσάντρ βρίσκει τον Σμοτφ στο δωμάτιό του και του ζητά να μεταφέρει στον κύριό του(Μπάρτελμπουθ) ότι, αφού ήθελε πόλεμο, θα τον είχε σ.569

Νοέμβριος 1974

Η Βερονίκ Αλταμόν βρίσκει στο καλάθι των άχρηστων της μητέρας της ένα γράμμα του Σιρίλ και, διαβάζοντάς το, καταλαβαίνει ότι ο Μαξιμιλιέν είχε πεθάνει δέκα χρόνια πριν εκείνη γεννηθεί.  σ.580

23 Ιουνίου  1975(λίγο πριν από οχτώ το βράδυ)

Η «φωτογραφική» αποτύπωση των ενοίκων της πολυκατοικίας της οδού Σιμόν-Κρυμπελιέ 11 σ.649

Πεθαίνει ο Μπάρτελμπουθ σ.650

15 Αυγούστου 1975
Πεθαίνει ο Σαρλ Βερλέν σ.564