ΔΕΚΑΛΟΓΟΣ *

 Στο «Δεκάλογο» η κάμερα είναι αυτή που αφηγείται. Η κάμερα, η γλώσσα αφήγησης του σκηνοθέτη, είναι ο τρόπος έκφρασής του. Η κάμερα γράφει. Είναι δηλαδή ότι το πληκτρολόγιο για τον συγγραφέα, το πινέλο για τον ζωγράφο, οι νότες για τον συνθέτη. Η κάμερα λοιπόν, αντί για τη λευκή σελίδα του συγγραφέα, το λευκό καμβά του ζωγράφου, έχει μπροστά της το χώρο, τους ηθοποιούς, την ιστορία. Ο σκηνοθέτης έχει, πριν από την ταινία, τα υλικά της αφήγησης του . Αυτό το υλικό πρέπει να το κάνει Τέχνη. Βλέποντας με το μάτι της κάμερας, εγγράφει τη δική του άποψη πάνω στην Ιστορία. Αποκαλύπτει την προσωπική του ματιά, απέναντι σ’αυτό που συμβαίνει. Είναι ο αφηγητής, ο οποίος αναπλάθει κινηματογραφικά μια ιστορία, η οποία θα μπορούσε να τελειώσει μέσα σε λίγα λεπτά, σε πλήρη αδιαφορία, αν το μέσο δεν ήταν το κινηματογραφικό βλέμμα. Με την κινηματογραφική αφήγηση, ο Κισλόφσκι απεικονίζει τη συνείδηση της ιστορίας. Βλέπει με την κάμερα του αυτό που δεν βλέπουν οι πρωταγωνιστές της ταινίας, αλλά βλέπουμε εμείς οι προνομιούχοι θεατές. Οι πρωταγωνιστές, όσο ικανοί κι αν είναι, δεν παύουν να είναι ερμηνευτές. Είναι μέρος της κινηματογραφικής αφήγησης. Οι ηθοποιοί δεν είναι παρά μόνο αυτό που παίζουν, ο σκηνοθέτης, όμως, είναι αυτό που κινηματογραφεί. Είναι η μόνη πραγματικότητα σε μια κινηματογραφική μυθοπλασία. Η κινηματογραφική εκδοχή της ιστορίας, που μας αφηγείται ο σκηνοθέτης, αποκτά πνευματικότητα. Η ταινία με αυτό τον τρόπο γίνεται έργο τέχνης. 
Η προσωπική έκφραση στον κινηματογράφο μας έχει λείψει. Ο Κισλόφσκι είναι από τους κορυφαίους εκφραστές του σκηνοθέτη-δημιουργού. Αξίζει, λοιπόν, να στρέψουμε το βλέμμα μας σ’αυτή τη σειρά, για να θυμηθούμε τι σημαίνει ο κινηματογράφος εσωτερικής επάρκειας. Γιατί από κινηματογραφικές εντάσεις είμαστε πλήρεις.

*Ας είναι καλά η κ. Rosa Mund που μου το συνέστησε. Το ίδιο καλά ας είναι και ο άνθρωπος που «ανέβασε» τις δέκα ιστορίες στο Υou Tube.

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟ " ΑΛΜΠΕΡΤΙΝ ΑΓΝΟΟΥΜΕΝΗ"

Όποιος ενδιαφέρεται για την πλοκή του μυθιστορήματος, ας  μην σπαταλήσει το χρόνο του διαβάζοντας ολόκληρο το βιβλίο. Υπάρχουν άλλα εξαίρετα μυθιστορήματα που περιμένουν την ανάγνωσή τους. Η πλοκή της ιστορίας βρίσκεται συμπυκνωμένη, όπως στους άλλους τόμους, στο τέλος τους βιβλίου. Πέρα, όμως, από τα γεγονότα που συμβαίνουν στο μυθιστόρημα, υπάρχει  η εξέλιξη της σκέψης του ήρωα. Η προσπάθειά του να κατανοήσει και να ερμηνεύσει  αυτό που συμβαίνει, αλλά παράλληλα να παρακολουθήσει την διαδικασία της εσωτερικής μετάβασης από τη μνήμη στη λήθη, και τον επαναπροσδιορισμό του Χρόνου μέσω της Τέχνης. Είπαμε ότι το βιβλίο είναι, όπως γράφει ο Παναγιώτης Πούλος στο «Επίμετρο» του τόμου, «…βιβλίο των παθών της ψυχής».
Όμως όταν ο αφηγητής εγκαταλείπει την πρωτοπρόσωπη αφήγηση, προσωρινά, εντός παραγράφου, μακροσκελούς ενίοτε, περνώντας στη πληθυντική αφηγηματική εκδοχή , απομακρύνεται από τη δική του ερμηνεία της συμπεριφοράς των ηρώων του μυθιστορήματος, διευρύνοντας τη ματιά του, πεισμένος από τη γενικευμένη ορθότητα της άποψής του, συμπεριλαμβάνοντας εμάς τους αναγνώστες στη αφήγησή του, ως υποκείμενα της συλλογικής εμπειρίας. Τότε η αμφιβολία του απομακρύνεται, σβήνει. Στον πληθυντικό, η διεύρυνση του αφηγηματικού προτύπου  δεν αφορά την ικανότητα ή την τακτική του αφηγητή, αλλά την πεποίθησή του για την ερμηνευτική απόδοση της αφηγηματικής τακτοποίησης της ιστορίας, και, κυρίως, την εγωπαθή στάση του πρώτου προσώπου απέναντι στα γεγονότα.
Η πρωτοπρόσωπη ερμηνεία μπορεί να δείχνει περισσότερο εγωπαθής, αφού μόνο εγώ μπορώ να σας αφηγηθώ τι μπορεί να συμβαίνει, όχι μόνο στην ιστορική κατάθεση των γεγονότων, αλλά και την ψυχολογική διάσταση των ηρώων της διήγησης, όμως μεταβαίνοντας στον πληθυντικό περιλαμβάνω και σας στην αλήθεια μου. Για να το καταφέρω, παύω να μιλώ με τον ατομικό λόγο, αφηγούμαι στον πληθυντικό, που συμπεριλαμβάνει το κύρος του κοινωνικοποιημένου λόγου, βασιζόμενος στην εμπειρική, βιωματική του εκδοχή. Ο αφηγηματικός λόγος αποκτά τώρα  την καθαρότητα, προσεγγίζει την ακρίβεια του επιστημονικού λόγου, ξεφεύγει από τον συναισθηματισμό και την αμφιβολία του ένός, γενικεύει το συλλογισμό και τον κάνει οικουμενικό.

Η ανάγκη του αφηγητή να τεκμηριώσει την αλήθεια του, τον οδηγεί στην συλλογική αλήθεια. Όμως εδώ βρίσκεται η δυσκολία, περισσότερο θα έλεγα, η αντίφασή του. Ναι, η συλλογική πιστοποίηση των επιχειρημάτων μας βοηθά, αν υπάρχει σαν συλλογικότητα. Μήπως όμως οι «αλήθειες» είναι όσοι και οι αναγνώστες; Τότε μήπως ο αφηγητής οδηγείται σε αδιέξοδο;

Ο αφηγητής στην προσπάθειά του για αυτογνωσία, μεταφέρεται στη συλλογική εμπειρία, ως αποδεικτικό στοιχείο της προσπάθειάς του για την εξέλιξη της μεταμόρφωσης της μνήμης και το Χρόνου σε Τέχνη, που αποτελεί το ζητούμενο της στοχαστικής προσέγγισης των γεγονότων. 

Αν αυτό βοηθά στην αφηγηματική τακτική είναι κάτι που θα λύσει ο χρόνος. Γιατί το «Αναζητώντας τον χαμένο χρόνο» δεν τελειώνει ποτέ.

ΣΚΗΝΕΣ ΑΠΟ ΠΡΟΣΕΧΩΣ

ΧΑΛΑΟΥΑ ΓΙΑ ΛΟΓΟΤΕΧΝΕΣ

Στο διαδίκτυο μπορείς να διαβάσεις τα πάντα! Ακόμα κι αυτό!!!

"Κάτω η λογοτεχνία του αξύριστου ποδιού!"

Διαβάστηκε στο blog "Γιώργος Μίχος":
 http://giorgosmixos.blogspot.gr/2014/08/30-2014.html

Πρόταση για επίδοξους λογοτέχνες

Η χαλάουα είναι ο πιο φυσικός τρόπος για αποτρίχωση. Το ξυράφι δυναμώνει τις τρίχες με αποτέλεσμα να βγαίνουν σε πολύ πιο σύντομο χρονικό διάστημα και πολύ περισσότερες. Από την άλλη η χαλάουα αποδυναμώνει τις τρίχες, καθώς όταν χρησιμοποιείται σωστά έχει την δυνατότητα να τις τραβάει από τη ρίζα και να μειώνει σταδιακά την τριχοφυΐα. Δες παρακάτω πώς να την φτιάχνεις μόνη σου χωρίς ιδιαίτερο κόστος και χωρίς περιττές προσπάθειες.

Τα υλικά που θα χρειαστείς:

-3 κουταλιές του γλυκού ζάχαρη

-1 κουταλιά του γλυκού μέλι

-Λίγο νερό

-Χυμό από μισό λεμόνι

Εκτέλεση:

-Βάλε τα υλικά σε ένα μικρό κατσαρολάκι και ζέστανέ τα σε χαμηλή φωτιά. Άφησε τα υλικά στη φωτιά μέχρι να πήξουν και να δημιουργηθεί μια ομογενής μάζα με χρυσή απόχρωση, όπως αυτή της καραμέλας.

-Άπλωσε το μείγμα σε μια στερεή επιφάνεια, όπως τον πάγκο της κουζίνας. Έπειτα ξεκόλλα σιγά-σιγά το-στερεό πλέον- μείγμα από την επιφάνεια και άρχισε να το δουλεύεις με το χέρι σου σαν πηλό.

-Καθώς δουλεύεις την μάζα αυτή που μοιάζει αρκετά με πλαστελίνη θα δεις πως δημιουργούνται ίνες σαν κλωστές. Οι κινήσεις σου θα πρέπει να ακολουθούν τη φορά του ρολογιού. Δούλεψε πολύ καλά την χαλάουα και με τα δύο σου χέρια. Αν αρχίσει να κολλάει στα χέρια σου, ρίξε μερικές σταγόνες νερό και συνέχισε να την δουλεύεις.

-Αφού πετύχεις τη σωστή εύπλαστη χρυσοκαραμελέ υφή, απλώνεις το κερί στο σώμα σου προς τη φορά της τρίχας και την πιέζεις δυνατά μέχρι να κολλήσει. Στην συνέχεια τράβηξε την με απότομες και γρήγορες κινήσεις, προς την αντίθετη φορά της τρίχας.

-Αν μείνουν κάποια υπολείμματα χαλάουα στο δέρμα σου, ξέβγαλε τα με νερό ή με λάδι.

Tip: Αν περισσέψει κομμάτι από το κερί της χαλάουα, μπορείς να το διατηρήσεις σε ένα σακουλάκι στο ψυγείο και να το θερμάνεις ξανά σε μπεν μαρί ή στο φούρνο μικροκυμάτων, πριν το χρησιμοποιήσεις.

Πηγή: http://joytv.gr/%CE%B1%CF%80%CE%B1%CE%BB%CE%AC-%CF%80%CF%8C%CE%B4%CE%B9%CE%B1-%CF%80%CF%8E%CF%82-%CE%B8%CE%B1-%CF%86%CF%84%CE%B9%CE%AC%CE%BE%CE%B5%CE%B9%CF%82-%CE%BC%CF%8C%CE%BD%CE%B7-%CF%83%CE%BF%CF%85-%CF%87%CE%B1/

29 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 1920

Jarlie Parker(29 Αυγούστου 1920-12 Μαρτίου 1955)

JAMMIN' THE BLUES

Lester Young (27Αυγούστου 1909-15 Μαρτίου 1959)

Η ΑΛΜΠΕΡΤΙΝ ΑΓΝΟΟΥΜΕΝΗ ΙΙ

 Εντάξει, δεν έχουμε διαβάσει του κόσμου τα βιβλία, αλλά τα δέκα καλύτερα βιβλία που πρέπει να διαβάσουμε πριν πεθάνουμε, το έχουμε κάνει. Βέβαια για να μην φανούμε τεμπέληδες, έχουμε δει τις δέκα καλύτερες ταινίες, έχουμε ακούσει του δέκα καλύτερους δίσκους Jazz, μην πω τους εκατό, σύμφωνα με το περιοδικό Time, και για σας ψαρώσω, έχουμε δει τους δέκα καλύτερους ζωγραφικούς πίνακες, έστω εκ μακρόθεν, δια της τεχνολογικής οδού, έχουμε γευτεί τα δέκα καλύτερα προΐόντα της Cair. Υστερούμε , βέβαια, στους δέκα καλύτερους ταξιδιωτικούς προορισμούς, τα δέκα καλύτερα μουσεία του κόσμου, τα δέκα καλύτερα ξενοδοχεία του κόσμου, τις δέκα καλύτερες παραλίες του κόσμου, τα δέκα καλύτερα club του κόσμου. Δεν έχουμε ακούσει τις δέκα καλύτερες συμφωνικές ορχήστρες του κόσμου, δεν έχουμε συναντήσει τους δέκα πιο σημαντικούς ανθρώπους, ζώντες και τεθνεώτες, σύμφωνα με τις ψηφοφορίες των εγκυρότερων περιοδικών του κόσμου.

Συμπεραίνουμε, λοιπόν, ότι λίγα πράγματα έχουμε κάνει στη ζωή μας, συγκριτικά μ’αυτά που έπρεπε να κάνουμε, αλλά αυτό που μας χαρακτηρίζει είναι ένα: δεν μας έχουν ερωτευτεί οι δέκα ομορφότερες γυναίκες του κόσμου, σύμφωνα με το περιοδικό «People». Βέβαια ποτέ δεν είναι αργά, αφού η ζωή βρίσκεται μπροστά μας, και η γοητεία μας παραμένει αναλλοίωτη.
Αυτά μέχρι ν’ανοίξουμε το «Η Αλμπερτίν αγνοούμενη». Διαβάζοντας αυτό το έργο, όλα τα προαναφερθέντα ακυρώνονται. Το έργο αυτό μπορεί να καλύψει τις ελλείψεις μας και να υπερβεί τις κατακτήσεις μας σ’αυτή τη ζωή. Αυτό το έργο, καλύπτει όλα τ’άλλα που αναφέρθηκαν. Μπροστά του οι προτεραιότητες που ορίζει ο καθένας στη ζωή του,  παίζουν το ρόλο της υποδιαστολής, το έργο αυτό τις αναγάγει σε απλά δεκαδικά στοιχεία, για να αναφερθώ σε μια φράση του Ντε Σαρλύς.

Μα γιατί, κύριε μαιτρ, με ρωτώ, όπως κάνει με αθώο ύφος η Ilda, όταν της εξηγώ τ’ανεξήγητα.

-Γιατί έτσι θέλω εγώ, μου απαντώ, επιδιώκοντας να διατηρήσω και να επικυρώσω, τη θέση κυριαρχίας, που έχει δοθεί, αυθαίρετα, από τον εαυτό μου σε μένα.

Εδώ, όμως, το μαγαζί είναι σοβαρό, προσφέρει εκλεκτό λογοτεχνικό γκουρμέ μενού, το επισκέπτονται αξιόλογοι άνθρωποι, πρέπει να δικαιολογήσω την άποψή μου, αν και η λέξη "δικαιολογία" έχει  διαγραφεί από το λεξιλόγιό μου. Θα την αντικαταστήσω, λοιπόν, από τη λέξη "αρέσει»
Το έργο αυτό «μου αρέσει», «like», που λέμε εμείς οι φεισμπουκίτες και οι φεισμπουκίτισσες, διότι ο συγγραφέας είναι ο μοναδικός, που κατόρθωσε να αποδώσει λεκτικά τον κόσμο του, με τέτοιο τρόπο που κανένας άλλος δεν κατάφερε μέχρι σήμερα.
Για περισσότερες πληροφορίες στο επίμετρο των έξη τόμων του έργου και στις ξενόγλωσσες αποτιμήσεις του. 

Η ΑΛΜΠΕΡΤΙΝ ΑΓΝΟΟΥΜΕΝΗ

Τι βιβλίο είναι η «Αλμπερτίν αγνοούμενη», σε τι αναφέρεται, ποια είναι τέλος πάντων αυτή η Αλμπερτίν; Ποιος είναι αυτός ο Προυστ, που όλοι γνωρίζουμε τ’όνομά του, αλλά ελάχιστοι διαβάζουμε το έργο του;

Ας αφήσουμε το μεταφραστή και επιμελητή της έκδοσης, που ξέρει καλύτερα, να μας πει:
Γράφει ο Παναγιώτης Πούλος στο «Επίμετρο» του βιβλίου:
«Καταρχήν βιβλίο των παθών της ψυχής, η Αλμπερτίν αγνοούμενη αποτελεί ωστόσο και συμβολή σε μια διεργασία αυτεπίγνωσης.»

Σημαντική είναι η παρατήρησή του  παρακάτω όπου επισημαίνει:
“ .....την ενότητα αυτή(εννοεί το έκτο βιβλίο της σειράς) να μην έχει να κάνει τόσο με τα δρώμενα όσο με τον τρόπο καταγραφής της διεργασίας της λήθης...». σ.245
Η υπογράμμιση δική μου

Φυσικά η μετάφραση, όπως αντιλαμβάνομαι τον όρο, είναι άψογη, αφού «μεταφέρει με αποφασιστικό τρόπο στη μητρική του γλώσσα(ο μεταφραστής) αυτό που εννοεί ο ομιλητής με αυτά που λέει....»

Παναγιώτης Πούλος «Επίμετρο» σ. 247
Φρέσκια γλώσσα, αφήνει πίσω την παλαιωμένη μετάφραση του Παύλου Ζάννα, και «δημιουργεί» ένα καινούργιο έργο, από την σελίδα 177 του προηγούμενου τόμου, «Η φυλακισμένη», ξεπερνώντας τη μεταφραστική κατάθεση του προηγούμενου εμβληματικού μεταφραστή.

Υγ. Θα επανέλθω γι’αυτό το βιβλίο όποτε μου καπνίσει.

Trombone Shorty & Orleans Avenue

GENE AMMONS "CANADIAN SUNSET"

ΤΟ ΔΙΚΟ ΜΟΥ ΜΟΥΝΤΙΑΛ "ΛΙΓΑ ΑΚΟΜΑ ΛΟΓΙΑ, ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ"

Συνέβησαν κι άλλα σ’αυτό το Μουντιάλ. Άλλωστε η ζωή είναι γεμάτη μικρές ιστορίες, που συνθέτουν την ύπαρξή της.  Από τη ζωή διαλέγεις να διηγηθείς ιστορίες που σου προκαλούν ενδιαφέρον, περισσότερο όμως, επιλέγεις αυτές που έχεις την ικανότητα ν' αφηγηθείς. Μια ιστορία δεν είναι μόνο αυτό που λέει, αλλά κι αυτό που αφήνει απ’έξω, υποστηρίζει ο Αχιλλέας Κυριακίδης : « Ό,τι απομένει στη δημιουργικότητα δεν έχει να κάνει τόσο με την επινόηση όσο με την τεχνική διαχείρισης αυτής της λήθης.», λέει σε μια συνέντευξή του. Είναι μια άποψη που μου δίνει τη δυνατότητα, ν' ακουμπήσω πάνω της και να καταθέσω τη δική μου σκέψη, που παρατημένη σε κάποιο υποφάκελο των αρχείων του μυαλού μου, αρκετό καιρό, δεν θα πω πόσο ακριβώς, δεν ενδιαφέρει άλλωστε, αλλά μια και το ΄φερε η κουβέντα για το χρόνο που με απασχολεί μια σκέψη, όταν αυτή μ' επισκέπτεται, μια στο τόσο, σας διαβεβαιώ ότι βαριέμαι να σκέφτομαι πολύ, με βλάπτει σωματικά και ψυχικά, δεν θα δινόταν η ευκαιρία να κλικάρω τον υποφάκελο για να τον ανοίξω, συνεχίζω,  με κίνδυνο να χαθεί  η σκέψη μου στο πλήθος των πληροφοριών της καθημερινότητας,  αν δεν διάβαζα τη συνέντευξή τού διαπρεπούς λογοτέχνη και δοκιμιογράφου, για να γράψω σ’αυτόν το επίλογο, ότι αυτό που μένει έξω από τη διήγηση δεν είναι, η «τεχνική διαχείριση της λήθης», αλλά η αδυναμία του δημιουργού να την αφηγηθεί..
Έμειναν έξω, λοιπόν, από τις ιστορίες μου, το γλίστρημα του προέδρου της FIFA, Μωρίς Ντωντιέ, στη ρεσεψιόν του ξενοδοχείου «Ανάλατον». Ο φροντιστής της ομάδας του Καμερούν, που τον βρήκε η μπάλα στο κεφάλι, αχρηστεύοντας τα αισθητήρια όργανα του εγκεφάλου του, αποκλειστικά αυτά που δίνουν ποδοσφαιρικές πληροφορίες.  Το τηλεφώνημα της ερωμένης του Βελόσο, που του ανακοινώνει τη διακοπή της σχέσης τους, την ώρα που εκείνος ετοιμαζόταν να σβήσει το πορτατίφ και να κοιμηθεί. Ο Περάδο, αλλαγή στο 65΄, ο οποίος σκύβοντας να δέσει  τα κορδόνια των παπουτσιών του, θυμάται τα παιδικά του χρόνια στο Ελκιβίρ. Ο Πέπε, το μπολμπόυ, που δέχεται τις παρατηρήσεις του Τσέκ δε Νάμπερ, καθηγητή του των μαθηματικών στο γυμνάσιο, γιατί καθυστέρησε να επαναφέρει την μπάλα στον αγωνιστικό χώρο. Ο Μανουέλ Εσπόζιτο που χάνει το κινητό του, έχοντας αποθηκεύσει τους πανηγυρισμούς τού Εντράδο στο δεύτερο γκολ, και είναι απαρηγόρητος. Ο Εσταμίλ Κουόνες, ο οποίος για να μην χάσει το εισιτήριο του τελικού, το βάζει σε μια θήκη, που κρεμά στο λαιμό του, ώσπου στο τέλος αποδεικνύεται ότι το εισιτήριο είναι πλαστό. Ο ποιητής Σαν Επιφάνιο τη στιγμή που γράφει έναν ποίημα για την πρόκριση της εθνικής ομάδος της χώρας του, υμνώντας τα προαιώνια, αθάνατα, μοναδικά φυλετικά χαρακτηριστικά του λαού του, δέχεται από το Υπουργείο Εσωτερικών πρόταση, να γράψει έναν ποίημα για τα προαιώνια, αθάνατα, μοναδικά φυλετικά χαρακτηριστικά του λαού του, με αφορμή την πρόκριση της εθνικής ομάδος του, κι αυτός αρνείται, υπερασπίζοντας την πνευματική ελευθερία του. Η περικαλλής Κανελίτα, μὲ τὸν μελίχρυσον λαιμὸν καὶ μὲ τὸ ἐλαφρῶς κολπούμενον στῆθός της, η οποία  δυο θέσεις παρακάτω, από κει που βρίσκομαι, στην κερκίδα του «Ελντραμόν» , με χαιρετά, κι εγώ δεν την βλέπω, χάσκων εν εκστάσει,  αφοσιωμένος στο κόρνερ, που ίσως μας έδινε την πρόκριση.

"Man reading" 1959
Paul Wunderich

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Ο επίλογος των ιστοριών μου έχει, ήδη, γραφτεί. Ήμουν έτοιμος να τελειώσω μ' αυτό το απρόβλεπτο αφηγηματικό παιγνίδι,  που με απασχολούσε τους τελευταίους δύο μήνες, δημοσιεύοντας λίγα λόγια για ότι έμεινε έξω απ' αυτόν τον κύκλο ιστοριών, δικαιολογώντας για ποιο λόγο το έκανα. 
Αλλά η ιστορία των παιδιών που δολοφονήθηκαν, ενώ έπαιζαν ποδόσφαιρο στην παραλία της Γάζας, ξεπερνά κάθε λογοτεχνική αφήγηση. Ο επίλογος των ιστοριών μου κάποτε θα δημοσιευτεί. Αλλά δεν θα καλύπτει καμιά αναγκαιότητα, όπως κι οι ιστορίες που προηγήθηκαν.

Αφορμή για το σχόλιο μου έδωσε η ανάρτηση εδώ:
http://lagrimasdeoro.wordpress.com

ΤΟ ΔΙΚΟ ΜΟΥ ΜΟΥΝΤΙΑΛ "ΙΣΤΟΡΙΑ ΔΕΚΑΤΗ ΕΒΔΟΜΗ"

                         ΜΕΤΑ ΤΟ ΤΕΛΟΣ

Ο Αρτούρο Βελάσκεθ άνοιξε το παράθυρο της κουζίνας  και έριξε μια ματιά στον γκρίζο ουρανό της πόλης. Μια αναποφάσιστη ομίχλη κάλυπτε τους δρόμους που φωτίζονταν από το χλωμό φως των τσιμεντένιων στύλων. Η μυρωδιά μιας αόρατης, μακρινής βροχής,  έφτανε μέχρι το σπίτι. Άφησε το παράθυρο ανοιχτό, ώστε να επικουρεί η ατμόσφαιρα της πόλης τη μελαγχολία του, έβαλε την αγαπημένη του μουσική, και συλλογίστηκε πόσο ανάγκη είχε ένα ακόμη γκολ.

ΤΟ ΔΙΚΟ ΜΟΥ ΜΟΥΝΤΙΑΛ "ΙΣΤΟΡΙΑ ΔΕΚΑΤΗ ΕΚΤΗ"

                                                                   
                                                                         Η ΑΠΟΝΟΜΗ

             Η μεγάλη στιγμή έφτασε. Η απονομή του παγκοσμίου κυπέλλου θα γινόταν από τον πρόεδρο της παγκόσμιας ομοσπονδίας ποδοσφαίρου. Η στιγμή που περίμενε ένα ολόκληρο έθνος έφτασε. Ο Ροντρίγκο Κουαρόν σε λίγα λεπτά θα κρατούσε το κύπελλο στα χέρια του και θα το σήκωνε ψηλά στο ουρανό. Οι συμπατριώτες του, στο γήπεδο και την πατρίδα, ήταν έτοιμοι να πανηγυρίσουν. Ο πρόεδρος, αφού έδωσε συγχαρητήρια στον αρχηγό της ομάδας, του πρόσφερε το βαρύτιμο έπαθλο. Ο Κουαρόν πήρε το κύπελλο χαρούμενος στα χέρια του. Προσπάθησε να το φέρει στο ύψος του στήθους, να το φιλήσει, και μετά να το σηκώσει ψηλά, όπως επιβάλλει το τυπικό, αλλά η προσπάθειά του είχε αντίθετο αποτέλεσμα. Όση ενέργεια κι αν κατέβαλε, δεν μπορούσε να το συγκρατήσει. Τα χέρια του λύγιζαν από το βάρος του. Λίγο ακόμα και θα το ακουμπούσε στο έδαφος. Σε βοήθειά του έσπευσε ο συμπαίκτης του Αλφόνσο Κάμπος, που έβλεπε την αδυναμία του αρχηγού του, απορημένος, αλλά και η δική του προσπάθεια ήταν αποτυχημένη. Η αμηχανία και η έκπληξη έγινε έκδηλη στα πρόσωπα των επισήμων, των θεατών, των ποδοσφαιριστών, όλων όσοι παρακολουθούσαν την τελετή της απονομής. Οι προσπάθειες των άλλων ποδοσφαιριστών της παγκόσμιας πρωταθλήτριας είχαν το ίδιο αποτέλεσμα. Το τρόπαιο για το οποίο πάλεψαν, ίδρωσαν, μάτωσαν,  δεν μπορούσαν τώρα να το κρατήσουν στα χέρια τους. Η  ονειρεμένη στιγμή που περίμεναν με τόση ανυπομονησία είχε χαθεί.
          Ο Εστραγκόν μετά την πρώτη έκπληξη, αποφάσισε να δράσει. Κατέβηκε τρέχοντας από την κερκίδα, έφτασε στο χώρο των επισήμων, αγνοώντας τις προειδοποιήσεις και το κυνηγητό των φυλάκων, άρπαξε το κύπελλο από το βάθρο, όπου είχε τοποθετηθεί ξανά, απωθώντας τον πρόεδρο της παγκόσμιας ποδοσφαιρικής ομοσπονδίας, που τον κοιτούσε οργισμένος για το θράσος του, και μέσα σε αποθέωση, από σαράντα χιλιάδες θεατές, το ύψωσε θριαμβευτικά στον ουρανό.
Η ποδοσφαιρική ομάδα της χώρας του είχε στεφθεί πρωταθλήτρια κόσμου. Ο Εστραγκόν με το κύπελλο στα χέρια, απρόσμενος  ήρωας ενός ολόκληρου λαού, έκανε το γύρο του θριάμβου, χειροκροτούμενος, ενώ οι ποδοσφαιριστές της χώρας του, κοιτούσαν με ανυπομονησία τον πρόεδρο της παγκόσμιας ομοσπονδίας, που εξακολουθούσε να κρατάει το πολυπόθητο τρόπαιο στα χέρια , καθυστερώντας να τους το παραδώσει, βλέποντας κι αυτός, έκπληκτος, μαζί με τις ογδόντα χιλιάδες θεατές, την πορεία θριάμβου του Εστραγκόν.

ΤΟ ΔΙΚΟ ΜΟΥ ΜΟΥΝΤΙΑΛ "ΙΣΤΟΡΙΑ ΔΕΚΑΤΗ ΠΕΜΠΤΗ"

Ο Κουασιμόδο Σάντσεζ γονάτισε στο χορτάρι, και προσευχήθηκε στο Θεό, να αστοχήσει ο Βιτόριο Πανίνι στην εκτέλεση του τελευταίου πέναλτι. Η προσευχή του έφυγε σαν βολίδα στον ουρανό, προσπερνώντας τις προσευχές όλων των άλλων πιστών στον κόσμο, που προσεύχονταν την ίδια στιγμή, για διαφορετικούς λόγους, κι έφτασε πρώτη στον προορισμό της. Ο Πανίνι έστειλε την μπάλα ελάχιστα άουτ.

Το γλυπτό “The Prayer” Constantin Brancusi

ΤΟ ΔΙΚΟ ΜΟΥ ΜΟΥΝΤΙΑΛ "ΙΣΤΟΡΙΑ ΔΕΚΑΤΗ ΤΕΤΑΡΤΗ"

                                                                          ΤΟ ΣΗΜΑΔΙ

-Το βλέπετε αυτό το σημάδι; Ακόμα κρατάει. Δεν είναι από το κτύπημα του Μαρτέλ στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 58, όπως πιστεύουν όλοι. Είναι από την κλωτσιά της γιαγιάς σας, όταν έμαθε ότι η Εσμεράλδα ήταν ερωμένη μου.

ΤΟ ΔΙΚΟ ΜΟΥ ΜΟΥΝΤΙΑΛ "ΙΣΤΟΡΙΑ ΔΕΚΑΤΗ ΤΡΙΤΗ"

-Στ’αρχίδια μου το ποδόσφαιρο, οι αγώνες, οι ποδοσφαιριστές, οι προπονητές, οι διαιτητές, οι θεατές, οι νίκες, οι ήττες, η περηφάνεια, οι πανηγυρισμοί, οι εξαλλοσύνες, οι χαρές, οι λύπες. Το μόνο που σκέφτομαι, είναι η στιγμή που θα τη σφίξω, ξανά, στην αγκαλιά μου.
Αυτά σκεφτόταν ο Ζοάο Πίσμα τη στιγμή που έβαζε την τελευταία πινελιά στα φρεσκολουσμένα μαλλιά του.
Αργότερα, όταν έπιασε φωτιά, μπροστά στα μάτια της Καρμελίτας, λίγο πριν νοιώσει  την ανάσα της στο πρόσωπό του,  δεν πρόλαβε να συνδυάσει το γεγονός, με τη βλασφημία που διέπραξε. 

ΤΟ ΔΙΚΟ ΜΟΥ ΜΟΥΝΤΙΑΛ "ΙΣΤΟΡΙΑ ΔΩΔΕΚΑΤΗ"

Το γήπεδο ήταν πλήρες. 65416 θεατές. Όλες οι θέσεις γεμάτες, εκτός μιας. Του Μαύρου Καβαλάρη, του επονομαζόμενου Εκδικητή.
Κανείς δεν είχε αντιληφθεί, ότι ο Μαύρος Καβαλάρης είχε αρχίσει να χάνει τη μνήμη του.

ΤΟ ΔΙΚΟ ΜΟΥ ΜΟΥΝΤΙΑΛ "ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΝΔΕΚΑΤΗ"

                                                                 
                                                                     ΤΟ ΡΑΝΤΕΒΟΥ

Ο κομμωτής Ερνέστο Πάντσεφ έκλεινε το μαγαζί του, βιαστικά, γιατί πλησίαζε η ώρα του αγώνα. Η μητέρα του είχε ετοιμάσει το αγαπημένο του φαγητό, το οποίο θα απολάμβανε, έχοντας την τηλεόραση ανοιχτή απέναντι του, και με σίγουρη την πρόκριση, θα έβγαινε να το γλεντήσει στο μπαρ “Esperanza”, με τον αγαπημένο του φίλο Κάρλο.
Την ώρα που ετοιμαζόταν να πάρει το σακάκι του, στην πόρτα εμφανίστηκε μια λεπτή κοπέλα, με ίσια, μακριά μαλλιά και βλέμμα ανήσυχο.
-Δεν σας πρόλαβα, έτσι;

-Από ότι βλέπετε, ετοιμαζόμουν να φύγω. Έχω, ήδη, καθυστερήσει.
-Αν μπορούσατε να με εξυπηρετήσετε. Έχω ένα σημαντικό ραντεβού και δεν μπορώ να το αναβάλλω. Πως μπορώ να πάω με τέτοια μαλλιά; Προσπάθησα να τα φτιάξω μόνη μου, αλλά δεν τα κατάφερα. Πως θα μπορούσα, άλλωστε, με αυτό το χάλι; Ροζάριο, ξέχασε το, είπα, χρειάζεσαι κομμωτήριο.  Δεν θα καθυστερήσετε, ένα απλό φρεσκάρισμα θα κάνετε. Όλα τα άλλα μαγαζιά έχουν κλείσει. Όλοι έφυγαν για να παρακολουθήσουν τον αγώνα.
Ο Ερνέστο, κοίταζε τα μαλλιά της Ροζάριο και συμφωνούσε μαζί της, αλλά δεν ήθελε να εκφράσει επαγγελματική άποψη. Θα ήταν περισσότερο καταδικαστική από την γνώμη της, και η αξιοπρέπειά του δεν του το επέτρεπε, κυρίως, για ανθρώπους που συναντούσε πρώτη φορά. Σκεφτόταν την μητέρα του να τον περιμένει καθισμένη στην κουζίνα, με το φαγητό σερβιρισμένο στο πιάτο.

-Είναι για το ραντεβού που τόσο περίμενα. Ο Κερένιο μετά το αγώνα θα με συναντήσει στου Πέντρο για ποτό. Να ξέρατε πόσο περίμενα αυτήν τη στιγμή. Νομίζω ότι είμαι ερωτευμένη μαζί του.

Η Ροζάριο απορούσε για την εξομολογητική της διάθεση και μάλιστα σ’έναν άγνωστο. Αλλά δεν την ένοιαζε τίποτα άλλο πέρα από το ραντεβού της με τον Κερένιο. Ας την χαρακτήριζαν όπως ήθελαν, δεν έδινε λογαριασμό σε κανένα, αν κι ο Ερνέστο έδειχνε πρόσωπο που μπορούσες να εμπιστευτείς, ακόμα κι αν δεν τον γνώριζες.
Ο Ερνέστο απών από τέτοιες ερωτικές απόπειρες, βλέποντας τα λαμπερά μάτια τής κοπέλας δεν μπορούσε να αρνηθεί.
Ας μην έβλεπε τα πρώτα λεπτά του αγώνα. Η μητέρα του ήταν κατάλληλη να του μεταφέρει τις φάσεις που θα έχανε. Ήταν καλύτερη από σπορτκάστερ.
Βέβαια δεν είχαν προβλέψει την ήττα της ομάδας τους, την απογοήτευση του Κερένιο, που, εντελώς απελπισμένος, θα συνέχιζε να πίνει μπύρες, μέχρι τα ξημερώματα, αγνοώντας τις κλήσεις της Ροζάριο.
Ο πίνακας είναι του Marek Włodarski

ΤΟ ΔΙΚΟ ΜΟΥ ΜΟΥΝΤΙΑΛ "ΙΣΤΟΡΙΑ ΔΕΚΑΤΗ"

Ο ΠΕΡΓΑΜΟΝΤΟ ΣΟΥΑΡΕΖ

Ο  Περγαμόντο Σουάρεζ ήταν η πρώτη φορά στη ζωή του που θα έχανε τον τελικό του παγκοσμίου κυπέλλου. Είχε παρακολουθήσει όλους τους τελικούς των τελευταίων σαράντα χρόνων. Αλλά φέτος, την ημέρα του τελικού, είχε βάρδια στο εργοστάσιο παπλωμάτων, στο οποίο δούλευε σαν φύλακας.  Να προφασισθεί ασθένεια, δική του ή των μελών της οικογένειάς του, θα ήταν τουλάχιστον αφέλεια, αφού ήταν γνωστό το πάθος του για το ποδόσφαιρο. Ειδικά αν επρόκειτο για τελικό Μουντιάλ. Είχε σκεφτεί όλους τους πιθανούς τρόπους να αποφύγει τη δουλειά την ώρα του τελικού, αλλά μάταια. Το μόνο που του απόμεινε ήταν να σκηνοθετήσει το θάνατό του ή να πάει με βαριά καρδιά στη δουλειά. Επέλεξε, φυσικά, το πρώτο.

Το πτώμα του βρέθηκε, κατά την διάρκεια του αγώνα, τσακισμένο, στα βράχια μιας απόκρημνης ακτής, μετά από ένα μυστηριώδες τηλεφώνημα στη γυναίκα του, ενώ αυτός απολάμβανε μια παγωμένη μπύρα στην καφετέρια του Ραμίρεζ, πανηγυρίζοντας, έξαλλα, το γκολ του Γκόμεζ, αν και γνώριζε πολύ καλά τι του είχε συμβεί λίγα χιλιόμετρα παρακάτω.

Ο πίνακας "Landscape" είναι του Salvador Dali