ΖΑΝ ΝΤ'ΟΜΕΡΣΟΝ "Η Ιστορία του περιπλανώμενου Ιουδαίου" : TA ONOMATA

Ποιος είναι ο περιπλανώμενος Ιουδαίος;

ΤΑ ΟΝΟΜΑΤΑ

Ο Αχασβήρος, ο Καρτάφιλος,  ο Ισαάκ Λακεντέμ, ο Τζιοβάννι Μπουτταντέο, ο Χουάν ντε Εσπέρια εν Διός ή Χουάν Εσπερέδιος,  ο Λουίς ντε Τόρρες, ο Σίμων Φουσγκενγκερ, ο Μωρίς Ζακς, ο Σίμων Ντοτς, ο Δημήτριος, ο Ζυλιέν Ποτλέν, ο φίλος του Ντρόκτουφλτ, ο Χιουάν-τσανγκ, ο Ρανγκάρ Λοντμπροκ, ο Κουναβίλ, ο Ομάρ Ιμπν Μπαττούτα,  ο Λ.

Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΠΕΡΠΑΤΑ

Η φήμη του πίνακα «Ο άνθρωπος που περπατά», του Βέλγου ζωγράφου Βενσάν Γκολέ (1922-1997), οφείλεται στο γεγονός,  ότι ο άνθρωπος που απεικονίζεται να περπατά στον πίνακα εξαφανίζεται, όταν ο θεατής παρατηρεί τον πίνακα περισσότερο από τριάμιση λεπτά. Τόσος είναι ο χρόνος που χρειάζεται, ο εύγραμμος περιπατητής, για να διανύσει την απόσταση από τη θέση που βρίσκεται, μέχρι την έξοδό του από το κάδρο του πίνακα.

«Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΖΩΓΡΑΦΙΚΗΣ» του Edward Record
σ.428

Ο πίνακας είναι του Νίκου Κακουλίδη

ΤΟ ΑΜΙΛΗΤΟ ΝΕΡΟ

Ο Jorge Kokkinakis , όπως κάθε πρωί, έφτασε στην πηγή, ήπιε δυο-τρεις γουλιές από το αμίλητο νερό, γέμισε το παγούρι του, κι επέστρεψε σπίτι του. Αυτό δεν ήταν, άλλωστε, το καθήκον του ως συγγραφέας; 


Ο πίνακας είναι του Νίκου Κακουλίδη

Η ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ ΣΩΖΕΙ ΖΩΕΣ

Ο Ιωσήφ Κάπα, τραπεζικός υπάλληλος στην Alfa Bank,  όταν ακούστηκε ένα χτύπημα στην πόρτα και μπήκε ένας άντρας, λεπτός αλλά γεροδεμένος, με μαύρο εφαρμοστό κουστούμι που θύμιζε πλήρη ταξιδιωτική εξάρτηση, τον οποίο έβλεπε πρώτη φορά στο διαμέρισμά του, δεν μπορούσε να προβλέψει ότι στο τέλος της περιπέτειάς του, που ξεκινούσε εκείνο το πρωινό, θα κατέληγε μ’ένα μαχαίρι καρφωμένο στην καρδιά.

Η λογοτεχνία, καμιά φορά, σώζει ζωές.


Ο πίνακας είναι του Νίκου Κακουλίδη

ΤΑ ΦΙΛΑΡΑΚΙΑ ΜΟΥ

Αφού φάω και ξεκουραστώ λιγάκι το μεσημέρι, βγαίνω στο δρόμο για να παίξω με τους φίλους μου. Παρά την αντίδραση της γυναίκας μου, ότι αυτά δεν είναι πράγματα για την ηλικία μου, γι’αυτό μένω, άλλωστε, στάσιμος επαγγελματικά, μην πω κοινωνικά καταβαραθρωμένος, υπογραμμίζει, τοξεύοντας την μετοχή που κλείνει τον μονόλογό της κατευθείαν στο κέντρο της ύπαρξής μου, η οποία ύπαρξή μου κυριαρχείται από την έγνοια μου μήπως αραχνιάσει ο αέρας μου και γίνω  ένα μιμητάριο της ευημερίας του καθημερινού,  αυτό που σκέφτομαι, όχι μόνο εκείνη τη στιγμή που την ακούω, αλλά και την ώρα της δουλειάς, είναι πότε θα έρθει η ώρα να συναντήσω τα παιδιά στη γειτονιά για να αρχίσουμε το παιγνίδι μας.

Το απογευματάκι, κατά τις πέντε, οι φίλοι μου με περιμένουν στα σκαλιά της κυρά-Λένας, που διαρκώς φωνάζει, πως πρέπει να ξεκουμπιστούμε από τα πόδια της, εννοεί, προφανώς, τα σκαλιά της, γιατί λέει ότι την ενοχλούν οι φωνές μας και δεν μπορεί να παρακολουθήσει την αγαπημένη της σειρά στην τηλεόραση. Εμείς, βέβαια, κωφεύουμε και απομακρυνόμαστε από την απαγορευμένη περιοχή μόνο όταν εμείς το αποφασίσουμε  και κανένα άλλος. Κλωτσώντας την μπάλα του Θανάση, τρέχουμε προς την αλάνα που βρίσκεται στην άκρη του δρόμου για να ξεδιπλώσουμε το ποδοσφαιρικό μας ταλέντο. Εγώ ως εργαζόμενος, οικονομικά αυτάρκης, είμαι ντυμένος με ποδοσφαιρική στολή Adidas, από παπούτσι μέχρι φανέλα, στην πένα. Οι άλλοι, μικρά παιδιά, σχολιαρόπαιδα, εξαρτημένα από τους γονείς τους, φορούν ότι βρουν, κυρίως τα καθημερινά τους ρούχα, τα οποία όταν επιστρέφουν σπίτι τους είναι γεμάτα σκόνες, βρωμιές, πολλές φορές σκισμένα. Ακούνε, υπομονετικά, τις φωνές και απειλές των γονιών τους, συνοδευόμενες με τις απαραίτητες χειρωνακτικές πρακτικές συμμόρφωσής τους, αλλά επιμένουν, φευ!, να συνεχίζουν την παράδοση της παιδικής ανεμελιάς, ως συνεχιστές των αγώνων της προηγούμενης γενιάς, που έχει περάσει, πια, στην εφηβεία, κρατώντας ψηλά τη σημαία της πάλης ενάντια στον κόσμο των ενηλίκων.

 Βέβαια τα παιγνίδια μας ποικίλουν ανάλογα τις διαθέσεις μας. Μια ποδόσφαιρο, μια μπάσκετ, ποδήλατο σε δρόμους όσο το δυνατόν ακατάλληλους κατασκευαστικά, πιο όμορφοι οι χωμάτινοι, με τις λακκούβες και τα απρόβλεπτα αναχώματα, κυνηγητά, διαφωνίες, παιδικοί ξυλοδαρμοί, και μετά ξεκούραση και απολογισμός στα σκαλιά της εκκλησίας του Αγίου Νεκταρίου.

Όλες αυτές οι όμορφες στιγμές ακυρώνονται, προσωρινά, από τις επιπλήξεις-ξανά- της συζύγου μου, η οποία, όταν επιστρέφω σπίτι, με βλέπει εξαντλημένο αλλά χαρούμενο, κι αρχίζει τις  νουθεσίες, καταδίκες, απορρίψεις, στρέφοντας τη πλάτη της στις χλιαρές δικαιολογίες μου, καθώς μπαίνω, πλήρης πνεύματος από την περιπλάνησή μου στους δρόμους με τα φιλαράκια μου, στη μπανιέρα για να πλυθώ. 

Χαλαρός πια, μετά το μπάνιο, απολαμβάνω το ουίσκυ μου, βυθισμένος νωχελικά  στο δερμάτινο καναπέ, με το κεφάλι της γυναίκας μου γερμένο στον ώμο μου, μετανιωμένης από τις καταδικαστικές απειλές και τα ανενεργά της αξιώματα,  να με ρωτά τι θα μου άρεσε να φορέσει στην έξοδό μας για φαγητό με τους συναδέλφους  από την εταιρεία που δουλεύω. Της απαντώ, όπως επιβάλλεται ν’απαντήσει ένας άντρας στη φιλαρέσκεια μιας γυναίκας, ότι εμπιστεύομαι το γούστο και την αισθητική της, κι όταν απομακρύνεται ικανοποιημένη από την απάντησή μου, εγώ σκέφτομαι πως κατάφερε ο Βασίλης να με τριπλάρει, να βρεθεί τετ α τετ στην εστία μας  και να πετύχει το νικητήριο γκολ. Πρέπει να βελτιώσω την αμυντική μου λειτουργία, ανατροφοδοτώ τις σκέψεις που με βασανίζουν, καθώς δαγκώνω τρυφερά τα υπολείμματα του πάγου στο στόμα μου, ενώ η τελευταία γουλιά από το ουίσκυ μού υπενθυμίζει ότι πρέπει να είμαι εγκρατής απέναντι στη γοητεία του, αν θέλω να συνεχίσω να είμαι μέλος της παρέας που επέλεξα να περάσω τα υπόλοιπα χρόνια της ζωής μου.


Ο πίνακας είναι του Νίκου Κακουλίδη

Ο ΠΑΜΠΛΟ ΓΚΟΥΤΙΕΡΕΣ ΔΕΝ ΕΠΙΣΤΡΕΦΕΙ ΠΟΤΕ

Όταν ο Πάμπλο Γκουτιέρες άνοιξε την πόρτα του σπιτιού του και μπήκε στο σαλόνι,  κατάλαβε ότι δεν βρισκόταν σπίτι του. Μάζεψε τα απολύτως απαραίτητα σε μια βαλίτσα, κλείδωσε, και έφυγε δίχως να επιστρέψει ποτέ. 

Ο πίνακας "Interior With Restful Paintings" είναι του Roy Lichtenstein

ΕΡΩΤΙΚΟ

-Σου λέω τον ρούφηξα. Βρισκόμαστε, μόνο 100 λεπτά, και νομίζω ότι είναι μια ολόκληρη ζωή. Αυτό παθαίνω όταν τον συναντάω. Όχι, δεν έχουμε μιλήσει για το μέλλον. Το αφήνω στην τύχη, όσο κρατήσει. Σε κλείνω, Λέλα μου, γιατί κάποιος με καλεί.

Ο ΣΥΝΟΠΟΥΛΟΣ ΑΚΟΥΕΙ ΑΝΕΣΤΟΠΟΥΛΟ

Ο Ντίνος Συνόπουλος, πέρασε τα τελευταία εκατό λεπτά της ζωής του στο αυτοκίνητό του,  οδηγώντας στην Εθνική οδό Κορίνθου-Πατρών,  ακούγοντας τη ζωντανή ηχογράφηση της συναυλίας του Θάνου Ανεστόπουλου στο «Παλλάς», η  οποία –τι σύμπτωση!- διαρκούσε εκατό  λεπτά.

ΜΙΑ ΕΡΩΤΗΣΗ, ΡΕ ΜΗΤΣΟ

Ρε Μήτσο, τι σκέφτηκα χθες βράδυ; Τι σε ρωτάω, αφού δεν ξέρεις.  Τι θέση έπαιζες  κι έβαλες εκατό γκολ;  Δεξί εξτρέμ σε θυμάμαι, αλλά τόσα γκολ μόνο ένα σέντερ φορ μπορεί να βάλει. Μένω με την απορία. Μέτρησες κι εκείνο που πέρασε πάνω από τις πέτρες που είχαμε στήσει για δοκάρια; Το αμφισβητήσαμε, ως αντίπαλοι,  και τσακωθήκαμε, όχι μόνο οι δυο μας,  αλλά ολόκληρη η παρέα, ανάλογα σε ποια ομάδα έπαιζε σ’εκείνο τον αγώνα. Όχι ότι θα έκρινε κανένα πρωτάθλημα το αποτέλεσμα, αλλά για το γόητρο, ρε γαμώτο. Χωρίσαμε, δεν ξέρω κι εγώ για πόσο καιρό. Μετά μας τράβηξε το πηγάδι της ζωής και ξεχαστήκαμε. Να σε πάρω τηλέφωνο να σε ρωτήσω, τώρα που συρρικνώθηκαν οι ζωές μας,  δεν τολμώ. Τι τα θες και τα σκαλίζεις θα μου πεις, με το δίκιο σου, ποιο το όφελος να ξύνεις παλιές πληγές. Δεν αλλάζουν τη ζωή μας τέτοιες σκέψεις, περιφερειακές, και πολύ λέω, μόνο θρέφουν μια αδυνατισμένη μνήμη, που δεν έχει από που να πιαστεί, προσπαθώντας να κρατηθεί ζωντανή με τέτοια ερωτήματα, συνεσφιγμένα με  την ανείπωτη παραίτηση μας, που ούτε στον εαυτό μας τολμούμε να ομολογήσουμε.  Σημαδούρα της φθοράς, υποψιάζομαι.

Αλλά πάλι σκέφτομαι: Τι εκατό, τι ενενήντα εννιά. Το δέχομαι κι ανάβω κι άλλο τσιγάρο.

ΑΝΟΙΧΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΤΟ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ ΓΙΑΝΝΗ ΕΥΣΤΑΘΙΑΔΗ

Εμείς, οι αθλητές του δρόμου 110 μέτρων μετ’εμποδίων, με την επιστολή αυτή θέλουμε να εκφράσουμε τη διαμαρτυρία μας για τη μεροληπτική στάση του συγγραφέα  Γιάννη Ευσταθιάδη  προς τους αθλητές του δρόμου  100 μέτρων.

Του υπενθυμίζουμε ότι η διαφορά  δέκα μέτρων απόστασης που διανύουμε περισσότερο από τους συναθλητές μας,  δεν αποτελεί κριτήριο  ή λόγο ικανό να ακυρώσει  την λογοτεχνική καταγραφή  της δικής  μας αθλητικής επιλογής.Είμαστε κι εμείς  «σαν εγκιβωτισμένοι στις διαστάσεις του χαραγμένου με κιμωλία διαδρόμου», κ. Ευσταθιάδη. Σώματα που ακουμπάμε ιεροτελεστικά τα χέρια στη γη, αναπαριστώντας  μια προσευχή, όπως με ποιητική διάθεση αναφέρεστε στους συναθλητές μας  των 100 μέτρων. Ο καθένας από μας είναι ένας μικρός θεός,  όσο κι αν τα λόγια σας δεν εμπνέονται από τη δική μας προσπάθεια. 

Βέβαια, γνωρίζουμε ότι η αναφορά σας γίνεται με βάση την πρόθεσή σας  να γράψετε εκατό κείμενα για τον αριθμό 100. Άρα ο αποκλεισμός μας γίνεται με κριτήρια καθαρά λογοτεχνικά.  Αλλά θα μπορούσατε, όπως ακούσατε το φίλο σας Αχιλλέα, που υποστήριζε τον αριθμό 99, και αφήσατε το  κείμενο αριθμός 100 κενό,  σε μελλοντικό χρόνο, να στρέψετε το βλέμμα σας  και σε μας, να αφιερώσετε ένα κείμενο για τη δική μας επιλογή, αποκαθιστώντας την κατάφωρη αδικία που επιτελέσατε  στο  αγώνισμα που επιλέξαμε να συμμετάσχουμε.

Ευχαριστούμε για την προσοχή σας

Γιάννης Τσιρώνης

Παναγιώτης Νταής

Πέτρος Μουσόπουλος

Θανάσης Κριαράς

Παύλος Κούρτης

Διονύσης Περπινιάδης

Στάθης Ψαλτόπουλος 

Παναγιώτης Δούλος

Κώστας Παπαμανώλης

Δήμος Καρτερός

Δημοσθένης Παπαπέτρου

Κυριάκος Δελόπουλος

Πέτρος Πιπίνης

Βαγγέλης Νούσης

Η διαμαρτυρία αναφέρεται στο διήγημα του Γιάννη Ευσταθιάδη "Δρόμος 100 μέτρων" από το βιβλίο του "Εκατό".

Ο ΠΕΤΡΟΣ ΑΓΑΠΗΤΟΣ ΑΠΑΓΓΕΛΕΙ ΠΟΙΗΣΗ

Η ευρυμάθειά του ήταν τόση μεγάλη ώστε μπορούσε ν'απαγγείλει από στήθους τον εκατοστό στίχο όλων των ποιημάτων που δεν γράφτηκαν ποτέ.

ΤΡΕΞΙΜΟ

-Τρέξιμο, μόνο έτσι μπορείς να αποφύγεις το έμφραγμα, κ.Σωτηρίου. Να προσέχετε, βέβαια, τη διατροφή σας, εδώ έχω το διαιτολόγιό σας, αλλά τονίζω τη λέξη «τρέξιμο». Να τρέχετε, τουλάχιστον, μισή ώρα την ημέρα. Ο ρυθμός της άσκησης πρέπει, φυσικά, να είναι  αυξανόμενος.  Στόχος είναι η ταχύτητά σας να φτάσει τα εκατό χιλιόμετρα την ώρα. Μην με κοιτάτε έτσι, ο στόχος είναι εφικτός. Πολλοί πελάτες μου τα κατάφεραν, και τώρα με ευγνωμονούν.
Ο Σωτήρης Σωτηρίου, τρέχει, τρέχει κάθε μέρα μισή ώρα. Ακολουθεί το πρόγραμμα κατά γράμμα. Με το βλέμμα καρφωμένο στο κοντέρ του.


Ο πίνακας "The running Man" είναι του Kazimir Malevich

ΟΝΕΙΡΑ

Σύμφωνα με την Adallyn Pavlou, ψυχολόγο ερευνήτρια του πανεπιστημίου North of England, ένα όνειρο υπό προϋποθέσεις, με αρχή, μέση και τέλος, διαρκεί εκατό δευτερόλεπτα.

ΓΕΝΕΘΛΙΑ

Καλά τα καταφέρατε. Πιάσαν τόπο οι ευχές σας. "Χρόνια Πολλά! Να τα εκατοστίσεις!", "Πολύχρονος και στα εκατό!".
Να ξέρατε πόσο υποφέρω.

LA BOHEME

ΤΖΑΚ, Ο ΜΟΝΟΦΘΑΛΜΟΣ

Ο Τζακ ο μονόφθαλμος, είχε δύο αριστερά μάτια. Για να είμαι ακριβής, στη θέση τού δεξιού ματιού είχε  αριστερό μάτι. Έβλεπε, φυσικά, κι από τα δύο μάτια,  είχε περίφημη όραση, αλλά τo μάτι της δεξιάς πλευράς, λειτουργούσε σαν το αριστερό μάτι της αριστερής πλευράς. Ο Τζακ ο μονόφθαλμος μπορεί να είχε δύο μάτια, αλλά λειτουργούσαν σαν ένα. Οι γνωστοί του, λοιπόν, γνωρίζοντας την πάθησή του, κόντρα στην εικόνα τού προσώπου του, περισσότερο προσηλωμένοι στην ουσία,  αποφάσισαν να ονομάσουν τον Τζακ, μονόφθαλμο.

Το έμφυτο ελάττωμα του Τζακ είχε φυσικά επιπτώσεις στην επαγγελματική του ζωή. Ο ορατός κόσμος βρισκόταν πάντα αριστερά του. Η σφαιρικότητα του κόσμου είχε χαθεί , το ευρυγώνιο  πλάνο της ματιάς του περιοριζόταν στη αριστερή πλευρά του. Πυροβολούσε και σκότωνε όποιον βρισκόταν στην αριστερή θέση τού στόχου του, αποφεύγοντας κάθε κίνηση που θα φανέρωνε τη «μονοφθαλμία» του. Η παραμικρή άσκοπη κίνηση προς τ'αριστερά μπορεί να με προδώσει, ήταν το δόγμα του. Όσοι από τους αντιπάλους του αντιλαμβάνονταν την αδυναμία του να βλέπει δεξιά, μετατοπίζονταν στο ασφαλές μέρος της δεξιάς πλευρά του Τζακ, για να αποφύγουν τις σφαίρες του. Εκείνος όμως γυμνασμένος, με ταχύτητα αιλουροειδούς, βρισκόταν  δεξιά,  ώστε  ο αριστερά μετατοπισμένος αντίπαλος, σε αντίθετη φορά από τον Τζακ, βρισκόταν, αυτομάτως, στο γνώριμο αριστερό στοχευμένο πεδίο του Τζακ.

Αυτά βέβαια είναι λεπτομέρειες μπροστά στο απρόβλεπτο του θανάτου του. Ο Τζακ ο μονόφθαλμος είχε άδοξο τέλος. Το περιγράφει με φωτογραφική ακρίβεια, αν και δεν αναφέρει το όνομά του, ο Γιάννης Ευσταθιάδης στο διήγημά του «Instagram».  Βρέθηκε νεκρός, με το αυτοκίνητό του κατεστραμμένο,  στο 100ο χιλιόμετρο της Εθνικής Οδού, Κορίνθου - Πατρών, λίγα μέτρα μετά την πινακίδα με την ένδειξη, επικίνδυνη στροφή δεξιά.

"Instagram" σ.33 από το βιβλίο του Γιάννη Ευσταθιάδη "Εκατό"

ΜΕΓΑΛΟ ΣΑΒΒΑΤΟ

Ο Γιώργος Αρναούτογλου, συνταξιούχος τραπεζικός, βράδυ Μεγάλου Σαββάτου, λίγο πριν την Ακολουθία της Ανάστασης, του σωτηρίου έτους 1913, ανέβηκε, αν και υπέφερε από παραμορφωτική αρθρίτιδα, που τον ταλαιπωρούσε τα τελευταία χρόνια, τα εκατό σκαλιά της εκκλησίας του Αγ. Δημητρίου, κοινότητας Περαχώρας, χωρίς καμιά βοήθεια από τους συμπολίτες του. Η ακαμψία των ποδιών του δεν στάθηκε εμπόδιο στην απρόσκοπτη άνοδό του στον πρόναο της εκκλησίας, σαν μια μυστική δύναμη να τον κρατούσε ευθυτενή κι ανάλαφρο, βοηθώντας τον ν'ανέβει τα σκαλιά, με τη λάμψη του ανθρώπου που επελέγη από το Θεό να ενσαρκώσει τη Θεία Θέληση.

Βέβαια ορισμένοι αυτόπτες μάρτυρες, κατά δήλωσή τους, επεκτείνουν το θαύμα μέχρι την υπερβολή, αν υπάρχει υπερβολή στο θαύμα, υποστηρίζοντας ότι ο Γιώργος Αρναούτογλου είχε κομμένα και τα δύο του πόδια.

Ο πίνακας : The staircase"  είναι του Fernand Leger

ΜΕΓΑΛΗ ΠΕΜΠΤΗ

Κάθε χρόνο, την Μεγάλη Πέμπτη, έβαφε περισσότερα αυγά απ’όσα χρειαζόταν. Αυτή ήταν η μοναδική  γενναιοδωρία της, η απλοχεριά της. Φέτος , όμως, εκατό κόκκινα αυγά είναι υπερβολικός αριθμός για κάποιον που ζει μόνος.

Ο ΠΕΤΡΟΣ ΜΕΘΕΝΙΤΗΣ ΠΑΥΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΘΑΥΜΑΤΟΠΟΙΟΣ

Ο Πέτρος Μεθενίτης, ερασιτέχνης θαυματοποιός, μπουφετζής στο επάγγελμα, μετά το 100ο θαύμα του, αποσύρθηκε, ας την ονομάσουμε ενεργό δράση, δίχως να δώσει καμιά εξήγηση για την απόφασή του.

Ο πίνακας "Miracles Of Each Moment" είναι του  KAZUAKI TANAHASHI 

Ο ΣΑΝΤΣΟ ΒΛΑΣΤΗΜΑΕΙ

Άμα δεν παινέψεις το σπίτι σου....

https://bonsaistoriesflashfiction.wordpress.com/2016/04/17/spyros-paylou-o-santso-blastimaei/