PEREZ PRADO

Τελειώνοντας την ανάγνωση του βιβλίου «Στο δρόμο», τώρα στα πενήντα μου χρόνια, βρίσκομαι πιο κοντά στον Χέρτζοκ, και τον Βίλχελμ. Το μόνο που έχω να κάνω από αυτό το μυθικό βιβλίο, τουλάχιστον για την γενιά μου, κλείνοντάς το οριστικά, είναι να ακούσουμε τη μουσική του Perez Prado, όχι ακριβώς την ίδια που άκουσαν και χόρεψαν μαζί με τα κορίτσια στο μπουρδέλο της Γκρεγκόρια, ο Ντην, ο Σαλ, και ο Σταν, όπως περιγράφεται στις υπέροχες σελίδες του ταξιδιού τους στο Μεξικό. Αντιγράφω από αυτές τις σελίδες, για να απολαύσουμε το κλίμα που βρέθηκαν οι ήρωές μας, και να μεταφερθούμε κοντά τους, έστω και μέσω της μουσικής.

“Πίσω απ’ το μπαρ στεκόταν τ’αφεντικό, ένας νεαρός, που βγήκε τρέχοντας, όταν του είπαμε πως θέλουμε ν’ακούσουμε μάμπο και που γύρισε πίσω με μια στοίβα δίσκους, οι περισσότεροι του Πέρεζ Πράντο, και τους έβαλε να παίξουν δυναμώνοντας το μεγάφωνο. Στη στιγμή, όλη η πόλη της Γκρεγκόρια άκουγε πως είχαμε γλέντι στη Σόλα νε Μπαίλ. Στην ίδια αίθουσα, η αντάρα της μουσικής- γιατί έτσι πρέπει πραγματικά να παίζει ένα τσουκμπόξ και γι’αυτό είναι φτιαγμένο- ήταν τόσο τρομερή που ο Ντην, ο Σταν κι εγώ για μια στιγμή συγκλονιστήκαμε καθώς συνειδητοποιήσαμε πως ποτέ δεν είχαμε τολμήσει να βάλουμε τη μουσική τόσο δυνατά όσο θέλαμε και τώρα ήταν όσο δυνατά θέλαμε. Το τσουκμπόξ έπαιζε και η μουσική ερχόταν καταπάνω μας. Σε λίγα λεπτά, η μισή γειτονιά ήταν στα παράθυρα κοιτάζοντας τους Αμερικάνους να χορεύουν με τα κορίτσια. Έστεκαν όλοι τους πλάι στους μπάτσους πάνω στο βρώμικο πεζοδρόμιο, σκύβοντας μέσα, άνετα και αδιάφορα, για να δουν «More Mambo Jambo”, “Chattanooga de Mambo”, “Mambo Numero Ocho”- όλοι αυτοί οι τρομεροί ρυθμοί αντηχούσαν και πλανιόνταν στο χρυσαφένιο μυστηριακό απόγευμα, η ίδια η μουσική που φανταζόμαστε πως θ’ ακούσουμε την τελευταία μέρα του κόσμου και κατά την Ημέρα της Κρίσεως. Οι τρομπέτες ακούγονταν τόσο δυνατά που σκέφτηκα πως μπορεί να τις άκουγαν καθαρά ως τη έρημο, απ’ όπου τελικά είναι και η προέλευσή τους. Τα ντραμς ήταν τρελά. Ο ρυθμός μάμπο είναι ένας ρυθμός conga που προέρχεται από τον Κόνγκο, ποταμό της Αφρικής και του κόσμου. Είναι στ’αλήθεια ο ρυθμός του κόσμου....Τα ακόρντα του πιάνου μας έλουζαν πέφτοντας απ’το μεγάφωνο. Οι κραυγές του αρχηγού του γκρουπ ήταν σαν μεγάλες πνοές στον αέρα. Τα τελικά ρεφραίν της τρομπέτας που έρχονταν πάνω σ’ένα κρεσέντο σε bongo και conga ντραμς σ’αυτό το θεότρελο δίσκο της Chattanooga, έκαναν τον Ντην να μείνει για μια στιγμή ακίνητος, ώσπου ίδρωσε και αναρρίγησε. Ύστερα, όταν οι τρομπέτες ανατάραξαν το νυσταλέο αέρα με του κυματιστούς αντίλαλούς τους, όπως σε μια σπηλιά ή σ’ένα κοίλωμα, τα μάτια του μεγάλωσαν και στρογγύλεψαν σαν να βλεπε το διάβολο και τα κλεισε σφιχτά. Είχα κι εγώ ο ίδιος ξετιναχτεί σαν άψυχη κούκλα. Άκουσα τις τρομπέτες να τρυπάνε το φως και έτρεμα ολόκληρος.»

Υ.Γ Ελπίζω να ακούσουμε τις επόμενες μέρες, τον Jarlie Parker και Lester Young, για ένα ταξιδάκι στο Ντένβερ τη όμορφη χρονιά του 49.

ΜΥΘΟΠΛΑΣΙΕΣ

Επ’ευκαιρία της κυκλοφορίας του βιβλίου «Μεταμορφώσεις» του Χόρχε Λουίς Μπόρχες, από την εφημερίδα το «Βήμα», αντιγράφω από τον πρόλογο των «Απάντων» του, το κλείσιμο του εισαγωγικού σημειώματος του Αχιλλέα Κυριακίδη, μεταφραστή του Μπόρχες.
«Αν κάτι μου δίδαξε ο Μπόρχες, δεν είναι πως να βγω απ’ τον λαβύρινθο, αλλά πότε(και, κυρίως, πώς) να παραδεχτώ ότι χάθηκα».

Υπενθύμιση δική μου: να προσέξουμε ο λαβύρινθος μας, να μην είναι ευθεία γραμμή.

"Στο δρόμο"

Κρατώ στα χέρια μου το βιβλίο «Στο δρόμο» του Τζακ Κέρουακ, από την προσφορά της εφημερίδας το «Βήμα». Ένα μυθικό βιβλίο τουλάχιστον για μένα, που το διάβασα πριν αρκετά χρόνια, δεν θυμάμαι πια πότε, από τις εκδόσεις «Πλέθρον», σίγουρα τα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης, στρατευμένος πολιτικά στην υπόθεση της ανατροπής του καπιταλισμού. Τα όμορφα εκείνα χρόνια , όχι βέβαια από την μεριά της νεότητας, αλλά των καλλιτεχνικών ανησυχιών, που δεν επέβαλαν την ακαδημαική ανάγνωση, ή φιλολογική ας πούμε καλύτερα, ανάμεσα στις πρώτες ποιητικές προσπάθειες, το «Τι να κάνουμε», που ένοιωθα ενοχή που δεν το είχα ακόμη διαβάσει στα είκοσί μου χρόνια, σε κομματικές συνεδριάσεις, ταβέρνες της Καισαριανής, στο θρυλικό «Μαρινάκη», όπου συνθέταμε τραγουδάκια για το 9ο Συνέδριο του ΚΚΕ, όπως πχ
Το ένατο συνέδριο
Λέει για τις θέσεις μας
Οδηγητές – Οδηγητές είναι ο Λένιν και ο Μάρξ
Μεταξύ όλων αυτών, η συστολή που με διακατείχε όταν πήγα στη στοά του Κέδρου, να αγοράσω τις «Ακυβέρνητες Πολιτείες», και φοβόμουν να μπω να το ζητήσω, γιατί ντρεπόμουν που είχα τόσο πολύ αργήσει να το διαβάσω, μέσα στην απογοήτευση που δεν κατάφερα να πάω στην Σοβιετική Ένωση να σπουδάσω, στα χέρια μου βρέθηκε το βιβλίο «Στο δρόμο». Ήταν τότε που άρχισα να ξεμυτίζω από τα στενά όρια του συγκεντρωτισμού, που πρότυπό μου πια δεν ήταν το «Ανθρωπάκι», να αναζητώ μια πορεία που δειλά απομακρυνόταν από την ασφυκτική και προδιαγεγραμένη πορεία, που η ερμηνεία της, κυρίως, την έκανε απωθητική. Ας είναι καλά οι φίλοι, ο «Λέντζος», το «Πέτρινο Λουλούδι», το σπίτι του Βάζου και του Λάσκαρη, ακόμα – ακόμα το σπίτι της Ράνιας. Το διάβασα λοιπόν, γνώρισα την Αμερική που ούτε φανταζόμουν ότι υπάρχει, ζήλεψα την πορεία των ηρώων, και όπως είναι φυσικό, αφού εντυπωσιάστηκα από την ανάγνωσή του, το έδωσα στον αδελφό μου να το διαβάσει, μήπως έτσι ξεφύγει από τη μιζέρια της σκέψης του λογιστηρίου και της βραδυνής εξόδου.
Μετά από χρόνια, πέρασαν από τα χέρια μου συγγραφείς όλων των μεγεθών, που αγάπησα αλλά και μίσησα. Τους τελευταίους, για να αδειάζει η βιβλιοθήκη, αλλά και από μια τάση ανεξήγητης εκδίκησης για όσους ανυποψίαστοι θα τα δανείζονταν, τα έδωσα στην δημοτική Βιβλιοθήκη της Ρόδου. Ζήτησα το «Στο δρόμο» από τον αδελφό μου, διότι τώρα πια η φιλολογική ανάγνωση, όπως προανάφερα, απαιτούσε το συγκεκριμένο βιβλίο για να έχει μια όσο δυνατόν ολοκληρωμένη ιδέα για την αμερικάνικη λογοτεχνία του 20ου αιώνα. Ντος Πάσος, Φώκνερ, Φιτζέραλντ, Χεμινγουαίη, Στάινμπεγκ, Μπέλοου, Σάλιντζερ κλπ. Φυσικά δεν ήξερε που το είχε καταχωνιάσει, δεν θυμόταν καν ότι του το είχα δανείσει, κι έτσι η ιδέα μου για την αμερικάνικη λογοτεχνία του 20ου αιώνα παρέμεινε ατελής.
Τώρα πια που πενηντάρησα θα διαβάσω το «Στο δρόμο» έτσι και μόνο για να αποτινάξω τους συμβιβασμούς των εικοσιπέντε χρόνων, τουλάχιστον στην αναγνωστική μου πορεία, αγωνιστική ούτε που να το συζητάμε, για να δω την ανάγνωση δίχως καταναγκασμούς και όψιμες λογοτεχνικές κατακτήσεις.
Διαβάζω λοιπόν ξανά το «Στο δρόμο» γιατί είναι ένα κλασσικό βιβλίο, αλλά για να δω, αν τα καταφέρω, τι άλλαξε μέσα μου.

Ουδείς φόβος!!!
Συνεχίζουμε απτόητοι τις διακοπές μας!

Αβεσσαλώμ, Αβεσσαλώμ

Για όλους όσοι ξεφύγουν από την κεφαλοκλισία που προτείνουν οι διαφημιστικές προτάσεις των εφημερίδων, και τα καλοπροαίρετα ούτως ή άλλως blogs, συναντήσουν τυχαία το «Αβεσαλώμ, Αβεσαλώμ», του Φώκνερ, ή το επιζητήσουν από μια ανεξήγητη μανία, παραθέτω τις προσωπικές σημειώσεις μου από την ανάγνωση του βιβλίου, τον χειμώνα του 2004.
Τις σημειώσεις αυτές κρατούσα γιατί η έκδοση του «Οδυσσέα» δεν είχε καμμιά βοήθεια για την κατανόηση αυτού του αριστουργήματος. Ο δομή του έργου δυσκολεύει την κατανόησή του, ειδικά εμας τους σημερινούς αναγνώστες.
Είναι φυσικά ελάχιστα εμπλουτισμένο με πληροφορίες από το Internet που ξεπερνούν το 1.000.000 sites . Οι αναφορές στο έργο, όσες άντεξα να διαβάσω μέχρι να ξεδιαλύνω ωρισμένες απορίες μου, παρουσιάζουν χρονολογικές αποκλίσεις του ενός χρόνου, που δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω αν οφείλονται στην ανάγνωσή μου ή στην μεταφράστρια. Πιθανότερο βέβαια το πρώτο αλλά καμμιά φορά δεν ξέρεις . Σε ωρισμένες περιπτώσεις ακολούθησα τις προτάσεις των sites ,διότι συμφωνούσαν απόλυτα.

Σεπτέμβριος 1909, απόγευμα, η Ρόζα Κολντφιλντ αφηγείται την ιστορία στον Κουέντιν.
Το γεγονός που αφηγείται η Ρόζα συνέβη πριν 42 χρόνια , άρα Μάιος 1865, τριάντα τρία χρόνια μετά την είσοδο του Σάτπεν στο Τζέφερσον.
Ο Σάτπεν έρχεται λοιπόν στο Τζέφερσον τον Ιούνη του 1832
Το 1832 είναι 25 χρονών. Γεννημένος το 1807
Το 1865 όταν συμβαίνει το γεγονός, η δολοφονία του Τσαρλς Μπον από τον Χένρυ είναι 58 χρονών.
Το 1835 τελειώνει το σπίτι
Το 1838 ο Τόμας Σάτπεν παντρεύεται την Έλλεν Κολντφιλντ(έξη χρόνια μετά τον ερχομό του)
9 Οκτωβρίου 1817 γέννηση της Έλλεν Κολντφιλντ. Θάνατος 23 Ιανουάριου 1863
Το 1864 πεθαίνει ο κ. Κόλντφιλντ στη σοφίτα του
Το 1864 η Ρόζα είναι 19 χρονών, άρα γεννημένη το 1845
Η Τζούντιθ είναι τέσσερα χρόνια μεγαλύτερη από την Ρόζα. Άρα γεννημένη το 1841
Το 1839 γεννιέται ο Χένρυ(δυο χρόνια μεγαλύτερος της Τζούντιθ)
Το 1865 ο Σάτπεν γυρίζει από την Βιρτζίνια. Η Ρόζα είναι 20 χρονών
Το Σεπτέμβρη 1859 ο Χένρυ πηγαίνει στο πανεπιστήμιο του Οξφορντ. Γνωρίζεται με τον Τσαρλς Μπον και κάνουν μαζί διακοπές τα Χριστούγεννα του ίδιου έτους στα Εκατό του Σάτπεν, για δεκατέσσερεις ημέρες.
Το 1861 η Μίλλυ, μάνα του παιδιού του Τόμας Σάτπεν, εγγονή του Τζόουνς, είναι οκτώ χρονών, άρα γεννημένη το 1853
12 Αυγούστου 1869 δολοφονία του Τόμας Σάτπεν
3 Μαίου 1865 δολοφονία του Τσαρλς Μπον
1831 γέννηση του Τσαρλς Μπον. Δολοφονείται σε ηλικία 34 χρονών
Η εγγονή του Τζόουνς είναι όταν δολοφονείται ο Τόμας Σάτπεν 1869-1853 είναι 16 χρονών
Το 1860 ο Χένρυ ομολογεί στη μητέρα του Τσαρλς Μπον ότι ο γυιός της ερωτεύτηκε την αδελφή του.
Η Τζούντιθ όταν δολοφονείται ο Τόμας Σάτπεν είναι 28 χρονών
1868 ο Τόμας Σάτπεν διαφθείρει την εγγονή του Τζόουνς , 15 χρονών που μένει έγκυος
1869 γεννιέται η κόρη του Τόμας Σάτπεν , που δολοφονείται από τον Τζόουνς, μαζί με τη μητέρα του και τον Τόμας Σάτπεν.
Δεκέμβρης 1871 η Κλύτη φέρνει τον μικρό Τσαρλς Ετιέν Σαιν Βαλερύ Μπον στο σπίτι.
Τζούντιθ 3 Οκτωβρίου 1841. Θάνατος 12 Φεβρουαρίου 1884
1881 Τσαρλς Ετιέν Σαιν Βαλερύ Μπον παντρεύεται
1882 γεννιέται ο Τζιμ Μπον, μοναδικός επιζών; της φωτιάς του Δεκέμβρη 1909
1884 πεθαίνει από κίτρινο πυρετό ο Τσαρλς Ετιέν Σαιν Βαλερύ Μπον. Μαζί του πεθαίνει και η Τζούντιθ που τον βοηθούσε όταν ήταν άρρωστος.
Δεκέμβρη 1909 η Κλύτη βάζει φωτιά στο σπίτι και καίγεται μαζί με τον Χένρυ.
9 Ιανουαρίου 1910 ταφή της Ρόζα Κόλντφηλντ

***Οι διορθώσεις είναι φυσικά ευπρόσδεκτες. Γι'αυτό άλλωστε δημοσίευσα τις σημειώσεις για να πλησιάσουμε το έργο από διαφορετικές πλευρές.

ΠΡΟΣΧΕΔΙΟ ΔΟΚΙΜΙΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΑΓΩΓΗΣ

"Οι ποιητές όπως πάντα να γράφουν ωραία ποιήματα"

Μανώλης Αναγνωστάκης

ΑΒΛΕΨΙΑ Η ΓΕΝΝΑΙΟΔΩΡΙΑ;

ΤΟ ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ
ΜΤΦ. ΝΙΚΟΣ ΗΛΙΑΔΗΣ, ΕΠΙΜ. ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΜΑΚΡΟΠΟΥΛΟΥ, ΕΚΔ. ΠΛΕΘΡΟΝ, 2007 ΣΕΛ. 232, ΤΙΜΗ: 18 ευρώ

Δημοσίευση από την κριτική του κ.Τάκη Θεοδωρόπουλου στο «Βιβλιοδρόμιο»
Σάββατο 07.07.2007

Δημοσίευση από την κριτική του κ. Βιστωνίτη στο ένθετο «Βιβλία»
Κυριακή 08.07.2007

ΠΑΙΔΙΚΑ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΑ ΣΤΟΝ ΣΙΝΕΜΑ "ΑΙΟΛΙΑ"

Στον κινηματογράφο «Αιολία» προσπαθούσαμε με κάθε τρόπο να δούμε την ταινία δωρεάν. Που επτάμιση δραχμές για εισιτήριο. Ανεβασμένοι στον χαμηλό μαντρότοιχο που σχημάτιζε ο πίσω χώρος από το «Χάραμα», κατορθώναμε να βλέπουμε από πλάγια και δεξιά την μισή οθόνη. Τα πρόσωπα των ηθοποιών τα βλέπαμε ολόκληρα. Οι πιο ριψοκίνδυνοι ανέβαιναν στον τοίχο από τσιμεντόλιθο που μάντρωνε τον κινηματογράφο από την πλευρά του σκοπευτηρίου. Είχαν σκάψει τον τσιμεντόλιθο για να τον χρησιμοποιούν για στήριγμα του ενός ποδιού και με το άλλο ισορροπούσαν το σώμα τους, ακουμπώντας στα κυπαρίσσια, δίνοντας μικρές ωθήσεις στο σώμα τους. Καθισμένοι στην γεμάτη με γυαλιά από σπασμένα μπουκάλια μάντρα , ακόμη και στα κλαδιά των δένδρων, συνομιλούσαν μεταξύ τους, μιλώντας δυνατά, κάνοντας κρίσεις για τους ηθοποιούς, τη δράση, την εξέλιξη της υπόθεσης, ακόμα και καζούρα αν η ταινία δεν ήταν του γούστου τους. Ένα βράδυ όταν έφτασαν τα χέρια του Χαρδαλούπα στην κορυφή του τοίχου, κάηκαν από το τσιγάρο του ιδιοκτήτη που περίμενε να φανούν τα δάχτυλα του πρώτου λαθροθεατή. Ο γδούπος από το πέσιμο ακούστηκε μέχρι του νόμιμους θεατές. Την άλλη μέρα τον είδα να προσπαθεί και πάλι να ανέβει τον τοίχο.

ΣΙΓΑ ΜΗ ΚΛΑΨΩ, ΣΙΓΑ ΜΗ ΦΟΒΗΘΩ

Μου λεν αν βγω από τον κύκλο θα χαθώ
στα όρια του μοναχά να γυροφέρνω.
Και πως ο κόσμος είν’ ανήμερο θεριό
κι όταν δαγκώνει εγώ καλά είναι να σωπαίνω.
Κι όταν φοβούνται πως μπορεί να τρελαθώ
μουλεν να πάω κρυφά κάπου να κλάψω.
Και να θυμάμαι πως αυτό το σκηνικό
είμαι μικρός, πολύ μικρός για να τ’ αλλάξω.
Μα εγώ μ΄ένα άγριο περήφανο χορό
σαν αετός πάνω απ’ τις λύπες θα πετάξω.

Σιγά μη κλάψω, σιγά μη φοβηθώ,
σιγά μη κλάψω, σιγά μη φοβηθώ.

Θα πάω να χτίσω μια φωλιά στον ουρανό,
θα κατεβαίνω μόνο αν θέλω να γελάσω
Σιγά μη κλάψω, σιγά μη φοβηθώ,
σιγά μη κλάψω, σιγά μη φοβηθώ.

Μου λεν αν φύγω πιο ψηλά θα ζαλιστώ
καλύτερα στη λάσπη εδώ μαζί τους να κυλιέμαι.
Και πως αν θέλω περισσότερα να δω,
σ’ ένα καθρέφτη μοναχός μου να κοιτιέμαι.
Κι όταν φοβούνται πως μπορεί να τρελαθώ
μου λεν να πάω κρυφά κάπου να κλάψω.
Και να θυμάμαι πως αυτό το σκηνικό
είμαι μικρός πολύ μικρός για να τ’ αλλάξω.

Μα εγώ μ΄ένα άγριο περήφανο χορό
σαν αετός πάνω απ’ τις λύπες θα πετάξω.
Σιγά μη κλάψω, σιγά μη φοβηθώ,
σιγά μη κλάψω, σιγά μη φοβηθώ
Θα πάω να χτίσω μια φωλιά στον ουρανό,
θα κατεβαίνω μόνο αν θέλω να γελάσω
Σιγά μη κλάψω, σιγά μη φοβηθώ,
σιγά μη κλάψω, σιγά μη φοβηθώ.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΑΓΓΕΛΑΚΑΣ

ΟΥΤΕ ΚΡΟΥΑΣΕ ΟΥΤΕ HOTEL-DIEU

Ένας γαλήνιος παπαγάλος φωλιάζει στο κεφάλι μου τις κρύες μέρες του χειμώνα. Κάθε στιγμή διακρίνω τις φτερούγες του να κρέμονται στα μάτια μου, αισθάνομαι τον κτύπο της καρδιάς του όταν ανοίγω το στόμα μου, και το γυμνό κεφάλι του να προβάλει πότε στο αριστερό και πότε στο δεξί αυτί μου.
Όταν νυχτώνει αρχίζει να παίζει με το μυαλό μου, χαιδεύει νοσταλγικά τις φλέβες μου, κυλάει την ανηφοριά γελώντας, πετάει ανατολικά χρονομετρώντας το πέταγμά του, και κάπου κάπου με προσκαλεί στο παιγνίδι του.
Όταν πια ησυχάζει αίμα κυλά από τα μάτια μου.

Το καλοκαίρι, άάά! το καλοκαίρι τι ωραία όταν ανάβει φωτιά και καίει τις φτερούγες του!

ΕΝΑ ΓΙΑΤΡΟ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ, ΒΟΗΘΕΙΑ, ΕΝΑ ΓΙΑΤΡΟ!!

Η είδηση λες και θέλει να ακυρώσει τις προσπάθειες μας για την αντιμετώπιση της υψηλής θερμοκρασίας.
Αντιγράφω:
"Στην απονομή που έγινε παρουσία του Προέδρου της Δημοκρατίας κ Κ.Παπούλια, ο εκ των διευθυντών συντάξεως του "Βήματος της Κυριακής" κ.Ι.Κ.Πρετεντέρης βραβεύτηκε για τη διεισδυτική και μαχητική δημοσιογραφία που διαπερνά κομματικές γραμμές και υ π ε ρ β α ί ν ε ι πολιτικά στερεότυπα"!!!
Δεν την γλυτώνουμε την αποπληξία τελικά. Έλεος!!!!!

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΠΡΩΙ ΠΕΡΙΠΟΥ ΕΞΗ Η ΩΡΑ

Κυρίες και κύριοι,
Οι λέξεις που βλέπετε στον πίνακα πρέπει να δαχτυλογραφηθούν. Ο χρόνος είναι δεκαπέντε λεπτά.
Ευχαριστώ!

κατερώτων, κρατερώτων, κρατερερώτων, κρεισσερώτων, κροισερώτων, χρυσερώτων, ακριβερώτων, γεραρερώτων, κρημνερώτων, κεραγερώτων, αμυγδαλερώτων, πολυδαιδαλερώτων, ημερερώτων, εφημερερώτων, εφιδρερώτων, ερυθρερώτων, καλλιρειθρερώτων, καλλιρειθρερυθρερώτων, υπερηλιερώτων,
υποσκιερώτων, παραλυκαυγερώτων, προσλυκοφωτερώτων, δριμυτευχερώτων, ασπασιοπλαστερώτων, αστρερώτων, αστραπτερώτων, αστραφτερώτων, απαστραφτερώτων, πεφταστερώτων, λικνερώτων, τραπεζερώτων, καθεκλερώτων, πορτοθυρερώτων, σκαλοπατερώτων, πατωματερώτων, ιδιαιρώτων, αιδοιοερώτων, αναιδοιετερώτων, ευδιερώτων,

-Έλα αγάπη μου τι έχεις; ρώτησα την Μαρία που είχε ανασηκωθεί δίπλα μου κάθιδρη.
-Τί ώρα είναι; ρώτησε. Στην άκρη των χειλιών της φάνηκαν τα χνάρια από το χιόνι του ύπνου.
-Είναι νωρίς ακόμα, ησύχασε, θέλουμε δυο ώρες για το διαγώνισμα, της απάντησα καθησυχαστικά.
Γύρισε στο πλάι, άπλωσε τον καταράχτη των μαλλιών της να πλημμυρίσει το μουσκεμένο μαξιλάρι, και άφησε μια γλυκιά κραυγή ανακούφισης, που ξέφυγε από το δάσος των συλλογισμών της.

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

Καλοκαιράκι έρχεται και σαν καλός καθοδηγητής, ιδεολογικός ενοείται, προτείνω κι εγώ μερικά λογοτεχνικά βιβλία που θα μας συντροφέψουν στις απέραντες ακρογιαλιές, απαραίτητο συμπλήρωμα του αντιλιακού, της ξαπλώστρας, του καπέλου, και φυσικά του ξένοιαστου και ανέμελου ύφους.
Αρχίζω λοιπόν;
ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΧΩΡΙΣ ΙΔΙΟΤΗΤΕΣ: Ρόμπερτ Μούζιλ, τόμοι 2, εκδόσεις "Οδυσσέας" (αν δεν παινέψεις το σπίτι σου)
ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΟ ΧΑΜΕΝΟ ΧΡΟΝΟ: Μαρσέλ Προυστ, Τόμοι 7(Πέντε από την «Εστία», «Η δραπέτισσα» από τον «Ζαχαρόπουλο», "Ο ξανακερδισμένος Χρόνος" από τις εκδόσεις «Διώνη»
ΑΛΕΞΑΝΔΡΙΝΟ ΚΟΥΑΡΤΕΤΟ: Λώρενς Ντάρρελ, τόμοι 4
Ο ΙΩΣΗΦ ΚΑΙ ΟΙ ΑΔΕΛΦΟΙ ΑΥΤΟΥ: Τόμας Μαν, τόμοι 4, εκδόσεις «Gutenberg»
ΠΟΛΕΜΟΣ ΚΑΙ ΕΙΡΗΝΗ: Λέων Τολστόι, Τόμοι 4, εκδόσεις «Γκοβόστη»
ΟΔΥΣΣΕΑΣ: Joyce, εκδόσεις «Κέδρος»(Μαζί απαραίτητα και το «Οδηγός ανάγνωσης» του Άρη Μαραγκόπουλου).
PARADISO:Χοσέ Λεσάμα Λίμα, εκδόσεις «Ινδικτος»
ΑΔΕΛΦΟΙ ΚΑΡΑΜΑΖΩΦ: Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι, τόμοι 4, εκδόσεις «Γκοβόστη»
ΥΠΝΟΒΑΤΕΣ: Μπροχ, τόμοι 3, εκδόσεις «Μέδουσα»
USA: Τζον Ντος Πάσος, τόμοι 3, με έξοχες μεταφράσεις, εκδόσεις «Οδυσσέας»(για να μην αφήσουμε παραπονεμένους και τους αμερικάνους φίλους μας, λογοτέχνες εννοώ.


Για παιδιά και εφήβους:
ΧΙΛΙΕΣ ΚΑΙ ΜΙΑ ΝΥΧΤΕΣ, εκδόσεις «Ηριδανός» (για τα παιδιά να μην μας ενοχλούν στην μελέτη μας. Ακλόνητο επιχείρημα σε τυχόν αμφισβητήσεις, ότι ήταν το αγαπημένο βιβλίο του Προυστ).
ΔΟΝ ΚΙΧΩΤΗΣ, 2 τόμοι, μετάφραση Ηλία Ματθαίου.

ΚΑΛΟΚΑΙΡΑΚΙ

ΕΡΧΟΜΑΣΤΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

ΕΓΚΕΦΑΛΟΣ

Διά χειρός Γιώργου Χειμωνά

"Αλίμονο στον ποιητή που ξέρει
τι είναι και τι δεν είναι λόγος"

ΑΝΤΙΓΡΑΦΕΣ

…..γεννάει στον αναγνώστη μιαν αίσθηση, που ολοένα μεγαλώνει, ότι έχει πέσει θύμα μιας βιβλιοθήκης που άξαφνα ξεχύθηκε με ιλιγγιώδη ορμή, και που όλοι οι τόμοι της θ’αρχίσουν να προσφέρουν τα εκατομμύρια τις λέξεις τους την ίδια στιγμή, κι ότι όλοι οι φάκελλοι θ’αδειάσουνε μονομιάς τα σχέδια και τους πίνακες που κλείνουν. «Έχει διαβάσει πολύ», λένε για το συγγραφέα, όπως λένε «έχει πιεί πολύ», για το μεθυσμένο.

Paul Valery "Varietes" τόμος Ι
Για την αντιγραφή Bouvard

ΛΟΓΟΚΛΟΠΗ;

O λόγος γάλα της ψυχής
Λαιμός εντός μου
Επιστροφή επιμελής
Νεοιδρυμένων οριζόντων

Το ένοιωθες όταν ομολογούσες
Ότι το ποίημα είναι
Άχνη από σώμα
Που διδάσκεται το θάνατο

ΣΚΕΨΕΙΣ ΔΙΠΛΑ ΣΤΟ ΠΑΠΙ

Διάβασα πριν δυο τρεις βδομάδες, στο λογοτεχνικό ένθετο «Βιβλιοδρόμιο» την πρόταση του Γιώργου Βέη για την έκδοση του βιβλίου «Πειρασμός του Αγίου Αντωνίου» του Φλωμπέρ, σε μετάφραση Γιώργου Ξενάριου από τις εκδόσεις «Ελληνικά Γράμματα». Ο ποιητής για να δικαιολογήσει την επιλογή του, έγραψε ότι είναι ένα πολυπρισματικό έργο, ενίοτε σιβυλλικό, αριστούργημα του ύστερου ρομαντισμού(καλά τώρα, μην παπαγαλίζουμε κιόλας).
Συλλογίζομαι γιατί αυτή η έκδοση τώρα. Ποιος θα σπεύσει να αγοράσει τον «Πειρασμό...» ενώ παράλληλα κυκλοφορούν πλήθος αριστουργημάτων που το κοινό τα επιβραβεύει με την αγορά τους; Είμαι σίγουρος ότι καιροφυλακτεί η Σώτη Τριανταφύλλου να μας παρουσιάσει το καινούργιο της βιβλίο, καλοκαίρι έρχεται, η Φακίνου συνομιλεί με τον Γονατά, άκουσον άκουσον. Με τη συνδρομή της λιβανίστριας Χαρτουλάρη, μαθαίνουμε ότι έγραψε ένα αφήγημα, σύμφωνα με την Μικέλα, με ταπεινότητα!λιτότητα!λακωνικότητα! και πειθαρχία!!!, όπου η Φακίνου εντελώς ανερυθρίαστα λέει ότι ενώ σκέφτεται μεγαλειώδη πράγματα, αρκείται στα μικρά, αλλά μακρυγορώ, λέω λοιπόν ότι έχουμε τα φαβορί για να μας λιμάρουν τα νεύρα, τη Γαλανάκη, την Δούκα(ποιος δεν θυμάται την «Ουράνια μηχανική», το πρόσφατο «Αθώοι και Φταίχτες», την αγαπημένη μας(τους) Καρυστιάνη, το πουλαίν Τατσόπουλο, που οργώνει όλη τη χώρα , με το βιβλίο του «Η καλοσύνη των ξένων», μπορεί να μας εμφανιστεί από το πουθενά κανένας Σταμάτης, Μιχαηλίδης(ά ρε Κούρτοβικ ξύλο που το χρειάζεσαι), ο Χειμωνάς υιός φυσικά, για να αναφέρω τους πρωτοκλασσάτους. Α ξέχασα, ο Αύγουστος Κορτώ, που θα πάει θα βγάλει κι άλλο βιβλίο, βρε μη το ξεχάσω τη διαρκώς υπότροφη Μιχαλοπούλου, τον Νίκο Θέμελη που σκίζει τη γάτα, και την εμβληματική Παυλίνα Νάσιουτζικ.
Που πας βρε Καραμήτρο με τέτοιον καιρό, και μου εκδίδεις τον «Πειρασμό....»;
Για να τον βρούμε μετά από κανα δυο τρία χρόνια, πεταμένο πάνω στους πάγκους των προσφορών, στο δεκαήμερο εκπτώσεων τον Φεβρουάριο, στην παράγκα της Πλατείας Κλαυθμώνος και πάλι να μην τον αγγίζει χέρι;

Η ΚΟΙΛΙΑ ΜΟΥ Η ΤΡΩΓΩΝΤΑΣ ΑΝΟΙΓΕΙ Η ΟΡΕΞΗ

Αναρωτιόμουν το τελευταίο διάστημα, τι λέω, τα τελευταία περίπου δύο - τρία χρόνια, που οφείλεται αυτή η αιφνίδια όρεξή μου για φαγητό. Εγώ, σκεφτόμουν, που πάντα ήμουν λιτοδίαιτος, επιλεκτικός στα φαγητά μου, πως στο καλό αυτή η αλλαγή; Να φτάσω δηλαδή στο σημείο, από το αθώο πείραγμα της κόρης μου, μπαμπά πότε θα γεννηθεί το μωράκι, ρωτούσε, στην εύστοχη, ελπίζω, απάντηση που έδωσα στον διευθυντή του ξενοδοχείου που εργάζομαι, όταν με ρώτησε, με περιπαικτική διάθεση, πιστεύω, για το μέγεθος της κοιλιάς μου, ότι στόχος μου είναι το βάρος του Κραουνάκη, μην πω του Πάγκαλου που τον έχω στην μπούκα, για να αποφύγω τον σκόπελο, γι’αυτόν εννοείται, της επιμήκυνσης της συζήτησης, που θα κατέληγε αν συνεχιζόταν φυσικά σε θρίαμβο μου, και δεν ήθελα να δω την σκιά της απογοήτευσης να σκεπάζει, σαν τσαχπινιάρικο σύννεφο που παίζει με τον ήλιο , το ροδαλό πρόσωπο του γεραλέου αλλά κραταιού όπως φαινόταν διευθυντή, μέχρι τις φρενοβλαβικές εκλάψεις του μάγειρα όταν φωνάζει με μακρόσυρτη φωνή που με αφοπλίζει, όταν μπαίνω στην κουζίνα για φαγητό, γιατί εκείνη την ώρα το στόμα του είναι μπουκομένο με την τηγανισμένη γλώσσα παγκάσιους, πάλι θα φας Σπύρο...!, φωνάζει επαναλαμβάνω, αφήνοντας το όμικρον να κυλάει στον ουρανίσκο του μαζί με την καημένη την γλωσσίτσα. Βέβαια ήθελα να δώσω ένα σκληρό και τελειωτικό μάθημα σ’όλους τους αυτόκλητουςσχολιαστές της προσωπικής μου εμφάνισης αλλά τελικά το ανέβαλα , όπως και τόσα άλλα στη ζωή μου, γι’αυτό πληρώνω αυτά που πληρώνω τώρα. Τι να του λεγα δηλαδή, ότι τα Zoloft ήταν η αιτία που είχα αρχίσει να αποκτώ βάρος, να τον στείλω δηλαδή; Είχα καταλήξει σ’αυτό το συμπέρασμα με την ερασιτεχνική διάγνωση που είχα βγάλει, μετά από τόσους προβληματισμούς, ερωτήματα και στοχασμούς.
Είχα καταλήξει δηλαδή και είχα αποδεχτεί την παρουσία μου στον μάταιο τούτο κόσμο, συμβιβασμένος με το σαρκίο που μου ‘λαχε, όταν διαβάζοντας την εγκυκλοπαιδικό έργο του Φλωμπέρ «Μπουβάρ και Πεκυσέ», έφτασα στο σημείο όπου οι δυο παντογνώστες, όπως νομίζουν, και προσπαθεί να τους βοηθήσει σ’αυτήν την ατέρμονη αναζήτηση και ο Φλωμπέρ, για να γελάει, ή να θλίβεται άραγε, από την ματαιοδοξία της διαρκούς απόκτησης γνώσης από τους ανθρώπους, αναζητούν στην κασίδα την δική τους και των άλλων συγχωριανών τους, τη λύση για τα προβλήματα που τους απασχολούσαν. Αντιγράφω για όσους δεν το γνωρίζουν ή το έχουν ξεχάσει μέσα σ’αυτό τον ποταμό των πληροφοριών και φυσικά των προσωπικών αναγκών. Εδώ πριν ξεκινήσω την αντιγραφή θα αναφέρω ότι ήταν αδύνατον να εφαρμόσω αυτό που αναφέρεται στο ίδιο βιβλίο, ότι δηλαδή ο Σανκτόριους ξόδεψε μισόν αιώνα να ζυγίζει την τροφή του μαζί μ’όλα τ’απεκκρίματα, και ζυγιζόταν κι ο ίδιος, μη παίρνοντας ανάπαυλα παρά για να γράψει τους υπολογισμούς του, γιατί θα με παίρναν με τις λεμονόπουπες. Επανέρχομαι λοιπόν και αντιγράφω: “ Έπειτα μετάφεραν την εξέτασή τους στον Μαρσέλ. Το πιο μεγάλο του ελάττωμα, που δεν αγνοούσαν άλλωστε, ήταν η υπερβολική όρεξη. Ωστόσο, ο Μπουβάρ κι ο Πεκυσέ τρόμαξαν όταν βρήκαν, πάνω απ’το αυτί, στο ύψος του ματιού, το εξόγκωμα το σχετικό με τη θρέψη. Με τα χρόνια, ο υπηρέτης τους θα γινόταν σαν εκείνη τη γυναίκα της Σαλπετριέρ που έτρωγε καθημερινά οχτώ λίβρες ψωμί, κατέβασε μια φορά δεκατέσσερις σούπες και μιαν άλλη εξήντα κούπες καφέ. Δεν μπορούσαν ν’ανταποκριθούν σε τέτοια έξοδα.” Κι λογικό άλλωστε, συμπληρώνω εγώ.
Ως όχι εντελώς καραφλός έτρεξα στον μπαρμπέρη μου και στήθηκα μισή ώρα πριν ανοίξει το μαγαζί , περιμένοντας τον κατά φαντασίαν λυτρωτή μου, δίχως ο απέριττος επαγγελματίας να φαντάζεται τι συνέβαινε εκείνη την ώρα στην κρεμασμένη μέχρι το στήθος γκλάβα μου, γιατί η αγωνία μου είχε κορυφωθεί. Εάν έβρισκα κι εγώ κάποιο εξόγκωμα στο κεφάλι μου, στο ύψος του ματιού, αφού το χρονικό διάστημα που η αφόρητη όρεξή που με καταδυνάστευε ήταν αρκετά μακρύ, άρα σκέψεις για κάτι κακό έπρεπε να αποκλειστούν, είχα μπροστά μου, καλύτερα πάνω στο κεφάλι μου, μια άλλη εκδοχή και μάλιστα επιστημονική, για την επίλυση του φαινομένου. Προσπαθούσα λοιπόν να διακρίνω κάποιο σημάδι την ώρα που με κούρευε, αλλά μάταιος κόπος , γιατί ο μπαρμπέρης μού είχε βγάλει τα γυαλιά , για να δουλεύει καλύτερα το ψαλίδι στις δύσκολες περιοχές, και ώς γνωστόν με 5,5 βαθμούς μυωπίας είναι αδύνατο να διακρίνεις σ’ένα καθρέφτη που είναι τοποθετημένος σε απόσταση 1,5 μέτρπυ, λεπτομέρειες του κεφαλιού σου, αλλά ούτε να διακρίνεις πως βάδιζε το κούρεμα, γι’ αυτό κι εγώ πάντοτε όταν τελείωνε ο μπαρμπέρης, όταν με ρωτούσε πως σου φαίνονται, δίχως να μου δώσει να φορέσω τα γυαλιά μου, γιατί ίσως προέβλεπε ότι θα χρειαζόταν κανένα μερεμετάκι, του απαντούσα πάντα, τέλεια-τέλεια,δις, και ξεμπέρδευα.
Δεν ξέρω ή μάλλον ξέρω τι κατάληξη είχαν οι μάταιες προσπάθειες των αγαπητών μου Μπουβάρ και Πεκυσέ, αλλά η συγκεκριμένη προσπάθεια μέσα στις τόσες άλλες αποτυχημένες, τουλάχιστον για μένα είχε ευτυχή κατάληξη. Η έγγραφη διάγνωσή τους, καλύτερα να πω βοήθειά τους , μπορεί στον Μαρσέλ να απέτυχε, αλλά εμένα με βοήθησε να αποτινάξω τις βεβαιότητές μου ή τις αποκυρυγμένες αμφιβολίες μου, και να χρησιμοποιήσω τα αποτελέσματα της έρευνάς τους, σε οποιονδήποτε μου επέβαλε στον μέλλον το τοξοβόλο ερώτημα: Πως επάχυνες έτσι, ρε παιδί μου, τι κοιλιά είναι αυτή που έκανες;
Κοντεύεις να γίνεις τροφαντός!

ΣΚΕΨΕΙΣ ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΠΑΠΙ

Η λεξιλαγνεία και η λεξιπενία, αλλά όχι, βεβαίως-βεβαίως, η λεξιπενιά, οδηγούν στο ίδιο αποτέλεσμα. Στην αποδυνάμωση του κειμένου.