"ΠΕΔΡΟ ΠΑΡΑΜΟ" ΚΑΙ ΚΑΡΛΟΣ ΦΟΥΕΝΤΕΣ

Τελειώνοντας το μυθιστόρημα «Πέδρο Πάραμο» του Χουάν Ρούλφο, απογοητευμένος από την αναγνωστική ευφορία που περίμενα και δεν αισθάνθηκα παρά ελάχιστες φορές, γνωρίζοντας τη θέση του έργου στην ιστορία της λογοτεχνίας, ως κλασικό κείμενο που στέκεται άξια δίπλα σε εμβληματικά έργα της παγκόσμιας λογοτεχνικής παραγωγής, αλλά και το ρόλο του στη δημιουργία της λογοτεχνικής σχολής του «μαγικού ρεαλισμού», φορτισμένος από τα εισαγωγικά σημειώματα της Έφης Γιαννοπούλου, της Σούζαν Σόνταγκ, περισσότερο όμως από τις «Σύντομες αναμνήσεις» του Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες, διάβασα, ο αφελής, το επίμετρο κριτικό σημείωμα του Κάρλος Φουέντες, συγγραφέα του οποίου το λογοτεχνικό έργο αγαπώ και εμπιστεύομαι. Το επίμετρο ήταν η χαριστική βολή στην απογοήτευση που είχα νοιώσει διαβάζοντας το βιβλίο. Σ’αυτό  ο Φουέντες για να εξηγήσει την δική του πρόσληψη  του έργου, επικαλείται προς τεκμηρίωση, τον Τηλέμαχο, τον Οδυσσέα, τον Ορφέα και την Ευριδίκη, τον Βάγιε Ινκλάν, τον Γαγιέγος, τον Αστούριας, τον Καίσαρα, τον «Ηγεμόνα» του Μακιαβέλι, τον Νούνιο ντε Γκουθμάν, τον Κορτές, τον Μανουέλ Πουίγκ, τον Μάριο Βάργκας Λιόσα, τον Έριχ Κάλερ, τον Χέγκελ και την «Αισθητική» του( τώρα θυμήθηκα τις εκδόσεις Αναγνωστίδη, τον παλιό καλό καιρό των αναζητήσεων), τον Καρλ Γκούσταβ Γιουνγκ και τα έργα του «Τα αρχέτυπα και το συλλογικό ασυνείδητο», «Σύμβολα της μεταμόρφωσης», τον Φόκνερ και το διήγημά του «Ένα ρόδο για την Έμιλυ», τον κοσμογονικό μύθο και τον μετακοσμογονικό μύθο, τον Προμηθέα, τον Δία, τον Αγαμέμνονα, την Κλυταιμνήστρα, την Ηλέκτρα, τον Μιρτσέα Ελιάντε, την «Χρυσή εποχή» του Λουίς Μπουνιουέλ, τον Δάντη, τον Δον Κιχώτη, τον Λόπες Βελάρδε, τον Ηρόδοτο, τον Θουκυδίδη, τον Πολύβιο, τον Λίβιο, τα «Ανεμοδαρμένα ύψη» της Έμιλυ Μπροντέ, τον Βιγιαουρρούτια,  την Ιφιγένεια, τον Πολ Βαλερύ, τον Τζιανμπατίστα Βίκο, τον Βλαντιμίρ Ποπ και το βιβλίο του «Μορφολογία του παραμυθιού», τον Λεβί-Στρος, τον Οιδίποδα, τον Χάρρυ Λεβίν, τον Ντίκενς, τον Τρότσκι, τον Στάλιν, τον Μιρτσέα Ελιάντε, τον Ροβινσώνα Κρούσο, τον Μαρκήσιο ντε Σαντ, τον Προυστ, την Έμμα Μποβαρύ, την Άννα Καρένινα, τον Ντοστογιέφσκι, τον Ρουσσό, τον Ντ.Ε. Λόρενς, τον Τόμας Χάρντυ, τον «Δαυίδ Κόππερφιλντ»,  την  μητέρα του Λυσιέν ντε Ρυμπανπρέ, την μητέρα του Ρασκόλνικοφ, τη μάνα του Γκόργκι, τα βιβλία «Αδελφοί Καραμάζοφ», «Άνθρωπος με το σιδηρούν προσωπείο», «Κορσικανοί αδελφοί», τον «Οίκος των Πύντσον» του Ναθάνιελ Χόθορν, τον Τόμας Μαν, τον Ρόμπερτ Μούζιλ, τον «Μόμπυ Ντικ», το «Έγκλημα και Τιμωρία», το «Τόνιο Κραίγκερ», τον Στίβεν Ντένταλους, τον Βοτρέν, τον Σορέλ και τη δεσποινίδα ντε λα Μολ, τον «Δόκτωρ Φάουστους», τον Μάρλοου, τον Γκαίτε, τον Λέβερκυν του Τόμας Μαν, την Χουλιέτα Κάμπος, τον Χανς Κάστορπ και την Κλαούντια Σοσά, τον Μπρετόν, τον Μπατάιγ, τον Άρνολντ Κετλ, τον Χίθκλιφ και την Κάθριν Έρνσο(Κάθυ). Όλη του η προσπάθεια να ορίσει το "απλό κέντρο του μυθιστορήματος", αφαιρεί την "ποιητικότητα" του έργου, αδυνατίζοντας την αφηγηματική ματιά του συγγραφέα, αλλά κυρίως την αποδομώντας την ιδιωτική ανάγνωση, οδηγώντας τον αναγνώστη σε κατευθύνσεις που βρίσκονται έξω από το αναγνωστικό του πεδίο, χρησιμοποιώντας θεωρητικούς συσχετισμούς που το βάρος τους είναι δυσβάσταχτο στον αναγνώστη, τοποθετώντας το έργο ως μία ασφαλώς σημαντική, απαραίτητη, αλλά κυρίως ξεχωριστή αφηγηματική κατάθεση στην γραμμική  εξέλιξη της λογοτεχνίας. Μετά από αυτά η ανάγνωση του βιβλίου κατέληξε ανωφελής, αφού η γοητεία της αφηγηματικής τεχνικής του συγγραφέα είχε χαθεί στο χωριό Κομάλα όπου έπρεπε να το επισκεφτώ ξανά, όταν η επίδραση του δοκιμίου του Κάρλος Φουέντες ξεχαστεί από την σκέψη μου..

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

Από μακριά ακούστηκε η διαταγή: «Παραδοθείτε». Συνεχίσαμε το δρόμο μας δίχως να δώσουμε σημασία στην προτροπή του εχθρού. Μπροστά μας ο βάλτος ήταν η μοναδική διέξοδος. Η φωνή δεν ξανακούστηκε. Βαδίσαμε προς το βάλτο. Τι άλλο να κάναμε; Τα βαλτώδη νερά μας κάλυψαν μέχρι το γόνατα. Συνεχίσαμε να βαδίζουμε βουλιάζοντας. Τώρα ο βάλτος είχε φτάσει μέχρι το ύψος του στήθους μας. Συνεχίζαμε να προχωρούμε καταβάλλοντας μεγάλη προσπάθεια. Σιγά-σιγά το νερό κάλυψε ολόκληρο το σώμα μας. Λίγα λεπτά αργότερα είχαμε πνιγεί. Ποιος ξέρει αν κάποιος ανακαλύψει τα πτώματά μας.

Παρασκευή 6 Μαρτίου

"Marsh with Water Lillies" 1881
Vincent van Gogh

UN HOMME QUI DORT

Μετάφραση: ΠΟΛΛΑ ΖΑΧΑΡΟΠΟΥΛΟΥ ΒΛΑΧΟΥ
ΕΚΔΟΣΕΙΣ "ΘΕΩΡΙΑ"
ΑΘΗΝΑ 1983

LIKE

Ο χορός της ζωής

Η περιοχή που διαχωρίζει την ψυχή απ' το μυαλό             

προσβάλλεται ποικιλοτρόπως

από την εμπειρία —

Κάποιοι χάνουν όλο το μυαλό και γίνονται ψυχή:

τρελοί.

Κάποιοι χάνουν όλη την ψυχή και γίνονται μυαλό:

διανοούμενοι.

Κάποιοι τα χάνουν και τα δυο και γίνονται:

αποδεκτοί.

The area dividing the brain and the soul

is affected in many ways by

experience —

some lose all mind and become soul:

insane.

some lose all soul and become mind:

intellectual.

some lose both and become:

accepted.

Τσαρλς Μπουκόφσκι, Ποιήματα, εκδ. Ηριδανός, 2007, μτφρ. Γιάννης Λειβαδάς

Lifedance by Charles Bukowski / Poetry collection "What Matters Most Is How Well You Walk Through the Fire".

Αντιγραφή από εδώ:
http://scorpiafilla.blogspot.gr/2015/01/henry-charles-bukowski.html

ΤΟ ΠΡΑΣΙΝΟ ΜΗΛΟ

«Όταν έχεις κάτι να πεις, πες το· όταν δεν έχεις, πες το και πάλι. Γράφε πάντα»*

Διαβάζοντας την τέταρτη συμβουλή από το κείμενο «9+3 συμβουλές σε (νέους) διηγηματογράφους» του Guillermo Samperio, αναριωτιέμαι σε ποια από τις δύο προτροπές αντιστοιχεί η φράση που σημείωσα ένα κοντινό βράδυ.
« Ένα πράσινο μήλο που το λέγανε Winston, κατευθυνόταν κατά πάνω μου. Κανείς δεν είχε αντιληφθεί την πορεία του, αν και αρκετοί είχαν προσέξει  την απορία στο πρόσωπό μου και την αγωνία μου κοιτάζοντας τον ουρανό.»

*Από το ιστολόγιο του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου
http://konstantinos-paleologos.blogspot.gr/2015/02/83-guillermo-samperio.html

Η ΕΠΙΣΚΕΨΗ

Γονάτισε ώστε να φαίνεται  ισοϋψής μαζί μου. Τώρα στεκόταν μπροστά μου, φίλιος, με την ενδεδειγμένη ενδυμασία.

-Θα μου δώσεις ένα φιλί; Το έχω ανάγκη.

Τον φίλησα στο στόμα.

Απομακρύνθηκε, σιωπηλός, αποφεύγοντας, εκεί πάνω, τα λιγοστά δύσβατα σύννεφα που εμπόδιζαν την επιστροφή του.

Ο πίνακας "Face" είναι του Henri Michaux

Η ΧΡΥΣΟΥΛΑ

Εσύ, αν και γνωστός αντιδραστικός, την διάλεξες για να σε συντροφεύει τις βραδείες ώρες της μοναξιάς, και μπράβο σου. Δύσκολο, όμως, να συγχρωτιστείς με την κοινότητα. Την επέλεξες για το χρώμα της, ωραία, είναι γνωστή η προτίμησή σου στο πορφυρό χρώμα, αλλά εδώ, στην προκειμένη περίπτωση, την επιλογή σου βάρυναν τα πράσινα μάτια της, που την ξεχώριζαν από τις άλλες που είχες συναντήσει.

O πίνακας "The dog" είναι του Francisco Goya 

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΜΕ JAIME SABINES

Ο διαβάτης

    

 Λένε, διαδίδουν, βεβαιώνουν, σε σαλόνια και γιορτές, πολλοί ή λίγοι ενδεείς πως ο Χάιμε Σαμπίνες είναι μέγας ποιητής. Ή τουλάχιστον καλός ποιητής. Ή ποιητής αξιόλογος, αξιοπρεπής. Ή, τέλος πάντων, απλώς -μα αληθώς- ποιητής.

            Φτάνει στα αφτιά του η είδηση και ο Χάιμε καταχαίρεται: τι όνειρο! Είμαι ποιητής! Είμαι ποιητής σημαντικός! Είμαι μέγας ποιητής!

            Πεπεισμένος βγαίνει στο δρόμο και φτάνει στο σπίτι πεπεισμένος. Μα στο δρόμο κανείς, και στο σπίτι ακόμη λιγότερο, κανείς δεν συνειδητοποιεί πως είναι ποιητής. Γιατί οι ποιητές να μη φέρουν ένα άστρο στο μέτωπο ή μια λάμψη εμφανή ή έναν κεραυνό που από τ’ αφτιά τους να βγαίνει;

            «Για το Θεό!» αναφωνεί ο Χάιμε. «Πρέπει να γίνω πατέρας ή σύζυγος ή  να δουλεύω στο εργοστάσιο σαν οποιονδήποτε άλλον ή να περπατώ σαν οποιονδήποτε άλλο και έτσι να διαβαίνω».

            «Αυτό είναι!» ξαναλέει ο Χάιμε. Δεν είμαι ποιητής – είμαι διαβάτης.

           Και τούτη τη φορά ξαπλώνει στο κρεβάτι του με μια γλυκιά, γαλήνια χαρά.

Μετάφραση: Έλενα Σταγκουράκη

Αντιγραφή από εδώ:http://elenastagkouraki.blogspot.gr/2015/01/blog-post_23.html

Зеркало

ΕΓΩ ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΛΕΙΨΩ;

Σιγά μην έλειπα εγώ από τον απολογισμό του 2014.

ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ 2014

Ο ΠΡΙΝΤΕΖΗΣ

Δέχτηκα την πρόσκληση να επισκεφτώ το λαχανόκηπό του. Τον φρόντιζε, μου είπε, με επιμέλεια και στοργή. Έφτασα ένα απόγευμα του Μαΐου. Ο ήλιος ακουμπούσε, φλογισμένος, στα δροσερά νερά του Αργοσαρωνικού. Οι μυρωδιές της Άνοιξης, ζωηφόρες, μας αγκάλιαζαν από  παντού.

 Αυτό που με εντυπωσίασε, όμως, δεν ήταν τα λάχανα που μου έδειχνε περήφανος ο K. , αλλά ο Πρίντεζης που με κοιτούσε από μια γωνιά του κήπου.

*Πρίντεζης, μπασκετμπωλίστας του Ολυμπιακού.

Ο ΜΑΓΟΣ

Υποκλίθηκε τελειώνοντας το νούμερό του. Συγκινημένος από το κοινό που τον αποθέωνε, έβγαλε από το μανίκι του μια καραμέλα και την πέταξε στο πλήθος που είχε γεμίσει, ασφυκτικά, το θέατρο. Η μικρούλα, γλυκιά καραμελίτσα, ως εκ θαύματος, πολλαπλασιαζόταν πριν φτάσει στα απλωμένα χέρια των θεατών.

Ο ΚΟΥΡΑΜΠΙΕΣ

"Η επιτυχία του κουραμπιέ δεν οφείλεται στη συνταγή του, αλλά στην επιδεξιότητα του κατασκευαστή του. Δηλαδή, με λίγα λόγια, εξαρτάται από την κουραμπιεδοσύνη του δημιουργού του"

Από το λήμμα " Ο κουραμπιές", του βιβλίου "Δυνατότητες και χρήση της μαγειρικής και ζαχαροπλαστικής τέχνης" του Αθανάσιου Χύμα, που κυκλοφορεί εκτός εμπορίου σε περιορισμένο αριθμό αντιτύπων.

ΙΣΤΑΜΑΙ ΕΠΙ ΑΝΘΡΑΚΩΝ *

Κι αν τελικά έχετε δίκιο εσείς; 
 Ίσταμαι επί ανθράκων.

* Από το βιβλίο του Γιάννη Ν. Γιαννουλόπουλου "Η ευγενής μας τύφλωσις"

DEVENDRA BANHART!

Μπορούμε να μιλήσουμε για φωνητικό ενύπνιο;

ΕΚΤΑΚΤΟ ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ!

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΜΕΛΛΟΝΤΙΚΗ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΟ ΜΕΛΛΟΝΤΙΚΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ "ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ"

-Γιατί γράφεις;

-Για να ξεχωρίσω. 
-Από τι;
-Από το πλήθος των θαλερών συνδαιτυμόνων μου.
-Τα καταφέρνεις;
-Δεν ξέρω. Επικουρία χρειάζομαι.
-Από πού;
-Από το χρόνο.
-Ελλιπής;
-Ελλιπής.
.

ΜΙΑ ΜΙΚΡΗ ΣΥΓΓΝΩΜΗ

Περίμενα κάτι να συμβεί. Δεν συνέβη, όμως, τίποτα. Όπως καταλαβαίνετε, μετά απ’αυτό, δεν έχω τίποτα να σας διηγηθώ.

Ο πίνακας είναι του Kazimir Malevich

ΟΤΑΝ ΤΡΑΓΟΥΔΟΥΣΕ Ο ΓΛΥΚΟΦΩΝΟΣ

Όταν τραγουδούσε ο Γλυκόφωνος, όλα τριγύρω έπαυαν να κινούνται. Η ζωή αποτραβιόταν σαν γατάκι στην αγκαλιά του Ζωρζ Περέκ. Μέσα στη γλυκιά ακινησία, ακουγόταν μόνο η γλυκόφωνη φωνή του Γλυκόφωνου.

Ο πίνακας είναι του Kazimir Malevich "Singer"