Κυριακή, Σεπτεμβρίου 28, 2008

ΤΡΙΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

Διάβασα τρία υπέροχα ποιήματα στο διαδίκτυο και τα αναρτώ γιατί, πρώτον, άν δεν τα γράψω θα με κυνηγούν σαν φαντάσματα ποιητικής ατμόσφαιρας, κατόπιν,για όσους δεν τα πρόσεξαν ή τα προσπέρασαν μέσα στη βιασύνη να προλάβουν……

ΣΩΚΡΑΤΗΣ ΞΕΝΟΣ

«αειθαλής ανάμνηση»
Πέρασα από τον πράσινο καιρό

Που ήσουν φύλλο άπεφτο
Μα ο άνεμος δεν ήταν πια ο ίδιος
Εγώ μου λέει του φθινοπώρου είμαι
Από άνοιξη δε θυμούμαι

Ύστερα πέρασε πίσω απ` το ταμείο των φθορών
Χρωστάτε μια διάρκεια πτώσης είπε
Και ολίγα παγωμένα άκρα

Δημοσιεύτηκε στο «Ποιείν»


ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΕΝΤΡΩΤΗΣ

ΔΟΡΥΦΟΡΟΥΜΕΝΗ
Φυλλομετρούσε περιοδικά ποικίλης ύλης
στο παλιατζίδικο – μιας άλλης εποχής, μιας άλλης
κουλτούρας. Κι είταν σάμπως ψήγματα στερεάς αιθάλης
να μπήγονταν στα νύχια της ματιάς μου, που με σμίλης

ελάξευε αφοσίωση το ψάξιμο της φίλης
μορφής στα εφήμερα δελτία του χρόνου. Θείας άλης
(ως λέγει ο Πλάτων) πόθος με άδραξε, και πεντοζάλης
παράσερνε το στόμα μου στο σώμα της ανθύλης

το λόγο ν’ απευθύνω, που εμβριθώς εμελετούσε
σ’ ένα Ρομάντσο του ’50 κάποιο του Τσιφόρου
ευθυμογράφημα. Μα δεν. Τη μοίρα δορυφόρου

ζηλώσας, γύρω απ’ τον πλανήτη του σκορπολογούσε
Ε κ ε ί ν η ο πόθος μου τα βέλη του. Πλην απλανώς
μ’ εκοίταξε – κι ευθύς το περιοδικό της κλείνει…

Δημοσιεύτηκε στο «Αλωνάκι της ποίησης»


ΚΩΣΤΑΣ ΣΟΦΙΑΝΟΣ

ΠΕΤΡΩΝΙΟΣ

Όχι μόνο δεν επέτρεψε
στο Νέρωνα
ν' απλώσει χέρι απάνω του
μα
ούτε στο Θάνατο δεν καταδέχτηκε να πάει.

Άλυπος, αόργητος, αρρενικός
κάλεσε γύρω του συμπότες
διέταξε: φώτα
εδέσματα
αυλούς
κ' ενώ οι παίδες γέμιζαν τους κύλικες
πήρε το μαχαίρι
το σίδερο δίστασε- εκείνος όχι
το νερό ταράχτηκε- εκείνος καθόλου
οι φίλοι είπαν μη- εκείνος δεν είπε τίποτα
με μια κίνηση έκοψε τις φλέβες
-δίχως να κόψει την κουβέντα-
και γύρεψε κρασί.

Το κύπελλο έκανε κύκλο
κάποιος πέταξε ένα πείραγμα,
εκείνος το γύρισε πίσω,
μάλωσε για κάτι ασήμαντο στον υπηρέτη
και
συνέχισε ν' ανοίγει και να κλείνει την πληγή
αφήνοντας το Θάνατο να περιμένει
σαν αχθοφόρος- έξω.

Κανείς δεν τόλμησε να προσέξει
τη χλωμάδα π' απλωνόταν σιγά- σιγά
στ' αγαπημένο πρόσωπο.
Φρούτα και γέλια ζωντάνευαν τα στόματα
κι όταν το αίμα σώθηκε
κι ο Πετρώνιος ανεχώρησε
και μπήκε ο Θάνατος
-να διεκδικήσει το κουφάρι-
μόνον οι φλόγες των πυρσών
δεν μπόρεσαν να κρατηθούν
κι άρχισαν να τρέμουν.

Το διάβασα στο ιστολόγιο του κ. Μουζάκη, ο οποίος το μετέφερε από το ιστολόγιο του κ.Μίχου.

6 σχόλια:

ναυτίλος είπε...

Πρώτη φορά από δω αν και λάτρης του Μούζιλ . Και τα ποιήματα εξαιρετικά και ο Μπέικον (θα δανειστώ λίγους πίνακές του για το μπλογκ μου).

ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΧΩΡΙΣ ΙΔΙΟΤΗΤΕΣ είπε...

Ευχαριστώ για την επίσκεψη. Όσον αφορά τον Μπέικον στη διεύθυνση http://www.francis-bacon.cx/ θα βρήτε αρκετό υλικό για τον μεγάλο ζωγράφο.
Την καλησπέρα μου.

Churchwarden είπε...

Καλησπέρα σας, Άνθρωπε.

Πέρασα να αφήσω την άποψη πως το ποίημα και το όνομα του ποιητή αρκούν. Παρακαλώ να μην εκληφθεί ως υπόδειξη.

Παρεμπιπτόντως, ήθελα τη γνώμη σας για τους ανθρώπους που υβρίζουν ανωνύμως στον ιστό.

ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΧΩΡΙΣ ΙΔΙΟΤΗΤΕΣ είπε...

@churchwarden
Αγαπητέ μου φίλε, έχω δεχθεί πολλά υβριστικά σχόλια για αυτά που κατά καιρούς έχω γράψει. Αγανάκτησα, έβρισα και γω. Αναγκάστηκα, τελικά, να προβώ σε έλεγχο των σχολίων που μου στέλνονται, κι έτσι να μπορώ ιδιωτικώς, πλέον, να αποφασίζω τι θα δημοσιοποιώ. Βέβαια, δεν θα το πιστέψετε, με βοήθησαν να ελέγξω την οξύνοια των άμεσων απαντήσεων και ομολογουμένως δεν περίμενα ότι θα μπορούσα να δώσω, εγώ ο σχετικά βραδύνους νους, τέτοιες απαντήσεις. Ήταν σαν μια νοητική άσκηση.
Στην ουσία του ερωτήματός σας νομίζω ότι ο κάθε ανώνυμος υβριστής είναι η άρνηση του εαυτού του. Η λεκτική βία είναι συνάρτηση της απουσίας προσωπικού λόγου, το περιτύλιγμα της «πνευματικής αυτογαμίας» που διακατέχει κάθε απεργό της νόησης.
Αυτά τα λίγα προς το παρόν
Σας χαιρετώ

Φαιδρα Φις είπε...

είναι όμορφα και τα τρία ποιήματα,
τα είχα στο μυαλό μου,
ίσως όχι και τα τρία μαζί,στους ίδιους χρόνους και με την ίδια ένταση,
χαίρομαι όμως που τα ξανασυναντώ εδώ,
χαίρομαι και που διαπιστώνω ότι η αισθητική μας είναι κοντά,

να είστε καλά
καλημέρα σας φιλώ

ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΧΩΡΙΣ ΙΔΙΟΤΗΤΕΣ είπε...

αγαπητή φαίδρα φις
Η αναφορά στην σύγκλιση της αισθητικής με κολακεύει. Η ποιητική σας ευαισθησία με την καλλιέργεια που τη διακρίνει, ομολογώ ότι είναι σημείο αναφοράς στις προσπάθειες αποδέσμευσής μου από τη διαρκώς απύθμενη, συγχρόνως δε, εξισωτική παρουσία θλιβερών κoπιαρισμένων λογοτεχνικών και ιδεολογικών προτάσεων.
Σας χαιρετώ ευλαβικώς