ΤΟ ΔΙΚΟ ΜΟΥ ΜΟΥΝΤΙΑΛ "ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΝΑΤΗ"

                                                               
                                                               ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ
"Κληρώθηκα να διαιτητεύσω τον αγώνα Εκουαντόρ-Αγγλία. Να προσεύχεστε για μένα 
και να τρώτε παγωτό όταν παρακολουθείτε τον αγώνα.
Σας αγαπώ"

ΤΟ ΔΙΚΟ ΜΟΥ ΜΟΥΝΤΙΑΛ "ΙΣΤΟΡΙΑ ΟΓΔΟΗ"

Τα είχε προετοιμάσει όλα. Είχε αγοράσει το εισιτήριο του αγώνα τρεις μήνες πριν, για να εξασφαλίσει καλή θέση στις κερκίδες, με καλή ορατότητα. Η γυναίκα του ετοιμαζόταν στο δωμάτιό της για  να επισκεφτεί την κουνιάδα της, εκμεταλλευόμενη την απουσία του, τα παιδιά ήταν μαζεμένα ήδη στο σπίτι του Καμίλο για να δούνε με την παρέα τους το παιχνίδι. Θα ξεκινούσε από το σπίτι του δύο ώρες πριν από την έναρξη, για να βρίσκεται στο γήπεδο  μία ώρα πριν αρχίσει το παιγνίδι. Θα έκανε τις βόλτες του γύρω από τον προαύλιο χώρο του γηπέδου, σταματώντας ν’ακούσει από τους συγκεντρωμένους φιλάθλους προγνωστικά για τον αγώνα , λεπτομέρειες για τους ποδοσφαιριστές και τις ομάδες, που δεν άκουγες ούτε διάβαζες πουθενά αλλού, αντιπαραθέσεις, συμφωνίες μεταξύ των εθνικοντυμένων οπαδών, και μισή ώρα πριν από τον αγώνα θα έμπαινε από την αγαπημένη του «Θύρα 16», θα έπαιρνε το αναψυκτικό του από τον Άλβαρο, που γνώριζε τουλάχιστον τριάντα χρόνια, και θα καθόταν  στην θέση του για να παρακολουθήσει τον αγώνα. Το μόνο που δεν μπόρεσε να προβλέψει ήταν το δυνατό, αιφνιδιαστικό χτύπημα στο κεφάλι, που τον σώριασε στο έδαφος, την ώρα που ετοιμαζόταν να πιάσει τα κλειδιά του.

Ο πίνακας είναι του
 Gerhard Richter, Erschossener 1, Man Shot Down 1, 1988, Oil on canvas

ΤΟ ΔΙΚΟ ΜΟΥ ΜΟΥΝΤΙΑΛ "ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΒΔΟΜΗ"

                                                       

                                                       Ο ΔΙΑΙΤΗΤΗΣ ΡΟΝΤΡΙΓΚΕΣ

Ο διαιτητής Ροντρίγκες δεν χρειαζόταν σφυρίχτρα για να διευθύνει έναν ποδοσφαιρικό αγώνα. Μπορούσε να σφυρίζει με το στόμα του, ικανότητα που διέθετε από μικρό παιδί. Το σφύριγμα του, όμως, είχε τη μελωδία αηδονιού. Μπορούμε να πούμε ότι ο Ροντρίγκες δεν σφύριζε, αλλά κελαηδούσε. Βέβαια αυτό ήταν αντίθετο με τον κανονισμό της επίσημης ποδοσφαιρικής ομοσπονδίας, γι’αυτό ο Ροντρίγκες, σαν ερασιτέχνης διαιτητής, ορίστηκε να διευθύνει αγώνες στο δικό μου Μουντιάλ.
Η συμμετοχή του είχε απρόσμενο τέλος, διότι στον πρώτο αγώνα, τη στιγμή που ο Φέλιξ Έβερλιχ  ήταν έτοιμος να στείλει την μπάλα στο κενό τέρμα, ένα αηδόνι καθισμένο στο οριζόντιο δοκάρι, λες και το έστειλε κάποιος μάγος από την αντίπαλη ομάδα, άρχισε να κελαηδάει. Όλοι νόμισαν ότι κελαηδούσε ο διαιτητής για να διακόψει την φάση. Πρώτος απ' όλους ο Έβερλιχ, εκνευρισμένος από το κελάηδημα του διαιτητή,  σταμάτησε την προσπάθειά του κι έπιασε την μπάλα με τα χέρια. Όλοι έτρεξαν προς το μέρος του, αλλά κι αυτός απορημένος τους έδειχνε το οριζόντιο δοκάρι. Γύρισαν να κοιτάξουν, αλλά κανείς δεν κατάλαβε, τι εννοούσε με την κίνησή  του αυτή ο διαιτητής.

Ben Webster, Johnny Hodges

Τι όμορφα που είναι!

ΤΟ ΔΙΚΟ ΜΟΥ ΜΟΥΝΤΙΑΛ "ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΚΤΗ"

Βρήκε το πεδίο  ελεύθερο. Κανείς δεν βρισκόταν κοντά του να τον μαρκάρει. Η μπάλα παιζόταν στην άλλη πλευρά του γηπέδου, γι’αυτό δεν παραξενεύτηκε που δεν ένοιωθε την ανάσα και την μυρωδιά  του αντιπάλου του. Πέρασε το κέντρο του γηπέδου κι άρχισε να πλησιάζει τη μεγάλη περιοχή. Ότι εξακολουθούσε να μην τον ακολουθεί κανείς τον έβαζε σε σκέψεις. Τώρα πλησίαζε σε θέση βολής, ήταν μέσα στην μεγάλη περιοχή, κι οι αντίπαλοι τον άφηναν ανενόχλητο. Η σέντρα του Πελόριο στο σημείο του πέναλτι τον βρήκε μόνο του, αφύλαχτο. Η κεφαλιά του ήταν δυνατή και εύστοχη. Άρχισε να πανηγυρίζει, τρέχοντας προς την κερκίδα, υψώνοντας τα χέρια του  στον ουρανό, δείχνοντας κάποιον εκεί πάνω, που εμείς δεν βλέπαμε,  απευθύνοντας λόγια ευχαριστίας στο γαλάζιο κενό. Κανείς δεν έτρεξε να τον αγκαλιάσει, να γίνει  κουβάρι μαζί του. Δεν ένοιωθε να τον συνθλίβουν, να τον αναγεννούν οι αγκαλιές των συμπαικτών του. Ούτε οι θεατές σηκώθηκαν από τη θέση τους, να τον χειροκροτήσουν, να φωνάξουν τ’όνομά του, όλοι μαζί, σαν μια πολυφωνική χορωδία. Αυτός συνέχισε να πανηγυρίζει, γυρνώντας στη θέση του, εκεί που υπερασπιζόταν το πλάνο του προπονητή του και την τιμή της χώρας του.

ΤΟ ΔΙΚΟ ΜΟΥ ΜΟΥΝΤΙΑΛ "ΙΣΤΟΡΙΑ ΠΕΜΠΤΗ"

Η δεύτερη εκδοχή

Ο τερματοφύλακας Ντομένικο Λουίτζι, το απόγευμα της Τρίτης 24 Ιουνίου στις 17:44, απογειώθηκε στη δεξιά γωνία του τέρματός του, για να αποκρούσει το δυνατό σουτ του Βαν Στάιλεν, αλλά δεν επέστρεψε ποτέ.

Ο πίνακας είναι του A.A Deyneka

ΤΟ ΔΙΚΟ ΜΟΥ ΜΟΥΝΤΙΑΛ "ΙΣΤΟΡΙΑ ΠΕΜΠΤΗ"

Η πρώτη εκδοχή

Ο τερματοφύλακας Ντομένικο Λουίτζι, το απόγευμα της Τρίτης 24 Ιουνίου στις 17:44, απογειώθηκε στη δεξιά γωνία του τέρματός του, για να αποκρούσει το δυνατό σουτ του Βαν Στάιλεν, αλλά δεν προσγειώθηκε ποτέ στο έδαφος.

Ο πίνακας είναι του A.A Deyneka

ΤΟ ΔΙΚΟ ΜΟΥ ΜΟΥΝΤΙΑΛ "ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΕΤΑΡΤΗ"

Αποφάσισε να μην πάει στο γήπεδο. Ας είχε εισιτήριο, ας το είχε αγοράσει ακριβά. Η βροχή ήταν έντονη, ο αέρας γινόταν θυελλώδης. Θα έβλεπε τον αγώνα στην τηλεόραση. Θα έβαζε τη φόρμα του, το ουίσκυ του, τους ξηρούς καρπούς, θα καθόταν αναπαυτικά στην πολυθρόνα, με τα πόδια απλωμένα στο τραπεζάκι, κι ας φώναζε η γυναίκα του, θα άκουγε τη βροχή και τον άνεμο να δυναμώνουν. Του άρεσε να παρακολουθεί αγώνες με τέτοιες καιρικές συνθήκες ήσυχα στο σαλόνι του σπιτιού του . Ένοιωθε σιγουριά κι ασφάλεια. Ήταν μια απόλαυση, που δεν του άρεσε να την μοιράζεται με άλλους.
-Μπορείτε να περάσετε, είναι ώρα επισκεπτηρίου, σας περιμένουν, άκουσε μια φωνή να τον καλεί.

Ο πίνακας "The oval room" είναι του Christian Boltanski

ΤΟ ΔΙΚΟ ΜΟΥ ΜΟΥΝΤΙΑΛ "ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΡΙΤΗ"

                                                   

 Ξεκίνησε να εκτελέσει το πέναλτυ. Είχε αποφασίσει σε ποια γωνία θα στείλει την μπάλα, την ώρα που την έστηνε στο σημείο του πέναλτυ. Συνέχισε την προσπάθεια του, αλλά, πριν φτάσει στην μπάλα, άκουσε τα βήματα της γυναίκας του πίσω του.

Μα, της είπε ο γιατρός να μην βγαίνει από το σπίτι, είναι επικίνδυνο, σκέφτηκε απογοητευμένος.

ΤΟ ΔΙΚΟ ΜΟΥ ΜΟΥΝΤΙΑΛ "ΙΣΤΟΡΙΑ ΔΕΥΤΕΡΗ"

                                                         

                                                         Ο ΘΕΟΣ ΤΟΥ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟΥ

Η μπάλα είχε κατεύθυνση προς το τέρμα. Ήταν ένα σουτ αρκετά δυνατό και ευθύβολο. Την ίδια στιγμή,  μια λάμψη στον ουρανό, έκανε όλους τους συμμετέχοντες , ποδοσφαιριστές και θεατές, να στρέψουν το βλέμμα τους στον ουρανό. Ήταν ο Θεός του ποδοσφαίρου, αυτοπροσώπως. Κανείς δεν ενδιαφέρθηκε για την κατάληξη του σουτ. Έμειναν  ακίνητοι να παρακολουθούν την ουράνια εικόνα. Μόνο ο Μικέλ, με τα κλειδιά των αποδυτηρίων κρεμασμένα στο παντελόνι του, δεν μαγνητίστηκε από το θέαμα. Συνέχισε να καθαρίζει το πορτοκάλι του, στο διάδρομο των αποδυτηρίων, σκεπτόμενος τη Μαρία, που τώρα θα άναβε το φως στο υπνοδωμάτιό της. 

ΤΟ ΔΙΚΟ ΜΟΥ ΜΟΥΝΤΙΑΛ

Σούταρε την μπάλα δυνατά και χαμηλά προς την εστία. Εκείνος, αν και προετοιμασμένος, έπεσε στην αντίθετη πλευρά από την κατεύθυνση της μπάλας,  κατάφερε, όμως, να την αποκρούσει , με την ανεξήγητη προέκταση του δεξιού ποδιού του, που μάκρυνε σαν σκιά, δίνοντας την ευκαιρία στους θεατές να πανηγυρίσουν για την ακατανόητη απόκρουση.
Αργότερα, εξήγησε, ο τιμημένος τερματοφύλακας, ότι δεν ήταν αυτός που απέκρουσε το σουτ, αλλά το πόδι του Θεού, θέλοντας να συναγωνιστεί  σε εκκεντρικότητα τον Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα.

Ο πίνακας είναι του Mario Zanini,  "Football"

Born: 10 September 1907; São Paulo, Brazil

Died: 16 August 1971; São Paulo, Brazil

Ο ΠΟΛΩΝΟΣ ΙΠΠΕΑΣ

Ένα βιβλίο για τη μνήμη, τον έρωτα, το χρόνο, την Ιστορία,  την απώλεια, το θάνατο.

Ο αφηγηματικός λόγος του συγγραφέα, η μόνη ικανότητα που διαθέτει για να επαναπροσδιορίζει τον κόσμο, είναι το κριτήριο για την αξιολόγηση του συγγραφικού του έργου. Ο τρόπος που ο Μολίνα προσεγγίζει τα θέματα αυτά, με την μυθιστορηματική εκδοχή τους, κάνει τον αναγνώστη του έργου του, από την ιδιωτική σφαίρα της προσωπικής και μοναχικής ανάγνωσης να διευρύνει τον νοηματικό του κόσμο, εγκαταλείποντας την αυταρέσκεια της ατομικής συνείδησης, οδηγώντας τον με την πολλαπλότητα των αφηγηματικών προσεγγίσεων στην απελευθερωτική συλλογική συνείδηση. Ο Μολίνα μεταφέρει τον αναγνώστη από τη ατομική ευδαιμονία στον ατομικό αναστοχασμό,  διότι διαθέτει  την αφηγηματική κομψότητα που κάνει το έργο του να ξεχωρίζει από τις λογοτεχνικές συμβατικές απόπειρες που μας κατακλύζουν καθημερινά.

Υ.Γ
Αυτά βρήκα να γράψω, οι λέξεις μου αντιστέκονται, δεν μπορώ να τις βρω, κρύβονται από το νου μου, μα ξέρω ότι υπάρχουν, τις συναντώ καθημερινά στα διαβάσματα μου, έστω σ’αυτές τις λίγες σελίδες που καταφέρνω να διαβάσω καθημερινά, αλλά όχι, δεν ζηλεύω τους άλλους που καταναλώνουν δεκάδες σελίδες  την ημέρα, δεν μπορώ να το κάνω, χρειάζομαι ανάσες καθημερινότητας,. Όταν χρειάζομαι τις λέξεις χάνονται στον ίσκιο του μυαλού μου, στις κρύπτες της μνήμης,  που δεν τις γνωρίζω, αλλά ξέρω ότι υπάρχουν. Μα πως μπορούν να θυμούνται τόσες λέξεις, σκέφτομαι, αυτοί που καθημερινά αραδιάζουν κείμενα, που με εντυπωσιάζουν με την πληθωρικότητα της λεκτικής πολυμορφίας, αναγκάζομαι να τις σημειώνω, αλλά βαριέμαι τελικά, δεν είμαι κανένας επαγγελματίας ούτε επιδειξίας γνώσεων, που δεν διαθέτω εξάλλου, άσε που όταν τις έχω μπροστά μου στο χαρτί, είναι τελείως διαφορετικές από αυτές που χρειάζομαι, λες και ένας αόρατος άνεμος στρέφει τη σκέψη μου σε διαφορετική κατεύθυνση από την πυξίδα των σημειώσεων μου.

ΑΝΤΑΠΟΔΟΣΗ

Την βοήθησα να κατέβει από τη μηλόπιτα. Για να με ευχαριστήσει, μου πρόσφερε

ένα κομματάκι γλυκό που είχε φυλαγμένο στο χέρι της.

Ο πίνακας είναι του Rene Magritte

LIKE

Βισέντε Ουιδόμπρο

Τραγωδία

Η Μαρία Όλγα είναι μια γυναίκα γοητευτική. Ιδίως η πλευρά που ονομάζεται Όλγα.

Παντρεύτηκε έναν άντρακλα μεγαλόσωμο και γεροδεμένο, λιγάκι αδέξιο, ηθικολόγο, με αρχές τακτοποιημένες σαν δέντρα σε δεντροστοιχία.

Αλλά η πλευρά που εκείνη πάντρεψε ήταν η πλευρά της που ονομαζόταν Μαρία. Η πλευρά της που λεγόταν Όλγα παρέμεινε ανύπαντρη και έπειτα απέκτησε έναν εραστή που τη λάτρευε και στα μάτια την κοιτούσε.

Εκείνη δεν μπορούσε να καταλάβει γιατί ο σύζυγός της εξαγριωνόταν και την κατηγορούσε για απιστία. Η Μαρία ήταν πιστή, απόλυτα πιστή. Τι δουλειά είχε εκείνος να τα βάζει με την Όλγα; Εκείνη δεν καταλάβαινε για ποιο λόγο εκείνος δεν καταλάβαινε. Η Μαρία εκτελούσε τα καθήκοντά της, η πλευρά Όλγα λάτρευε τον εραστή της.

Έφταιγε εκείνη άραγε για το διπλό της όνομα και για τις συνέπειες που αυτό μπορούσε να έχει;

Έτσι, όταν ο σύζυγος πήρε το περίστροφο, εκείνη άνοιξε διάπλατα τα μάτια, όχι από φόβο, αλλά από έκπληξη, μην μπορώντας να κατανοήσει μια τόσο παράλογη ενέργεια.

Όμως ο σύζυγος έκανε λάθος και σκότωσε τη Μαρία, τη δική της πλευρά, αντί να σκοτώσει την άλλη. Η Όλγα συνέχισε να ζει στην αγκαλιά του εραστή της, και πιστεύω ότι εξακολουθεί να είναι ευτυχισμένη, πολύ ευτυχισμένη, μόνο που νιώθει κάπως αριστερόχειρη.

Vicente Huidobro

Tragedia

María Olga es una mujer encantadora. Especialmente la parte que se llama Olga.

Se casó con un mocetón grande y fornido, un poco torpe, lleno de ideas honoríficas, reglamentadas como árboles de paseo.

Pero la parte que ella casó era su parte que se llamaba María. Su parte Olga permanecía soltera y luego tomó un amante que vivía en adoración ante sus ojos.

Ella no podía comprender que su marido se enfureciera y le reprochara infidelidad. María era fiel, perfectamente fiel. ¿Qué tenía él que meterse con Olga? Ella no comprendía que él no comprendiera. María cumplía con su deber, la parte Olga adoraba a su amante.

¿Era ella culpable de tener un nombre doble y de las consecuencias que esto puede traer consigo?

Así, cuando el marido cogió el revolver, ella abrió los ojos enormes, no asustados sino llenos de asombro, por no poder entender un gesto tan absurdo.

Pero sucedió que el marido se equivocó y mató a María, a la parte suya, en vez de matar a la otra. Olga continuó viviendo en brazos de su amante, y creo que aún sigue feliz, muy feliz, sintiendo sólo que es un poco zurda.

Βισέντε Ουϊδόμπρο (1893-1948): χιλιανός ποιητής. Γεννήθηκε στο Σαντιάγο και σπούδασε λογοτεχνία. Υπήρξε εκπρόσωπος του λογοτεχνικού ρεύματος του επινοητισμού (creacionismo). Έζησε για χρόνια στην Ευρώπη και επηρεάστηκε από τους σουρεαλιστές. Εξέδωσε ποιητικές συλλογές, μυθιστορήματα κ.λπ.

Η μετάφραση είναι προϊόν του εργαστηρίου μετάφρασης μικροδιηγημάτων

από τα ισπανικά στα ελληνικά που δίδαξε ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος

στο πλαίσιο του Εργαστηρίου Λογοτεχνικής Μετάφρασης του Κέντρου

Ισπανικής, Πορτογαλικής και Καταλανικής γλώσσας ABANICO

(www.abanico.gr) κατά την περίοδο Φεβρουαρίου - Μαΐου 2014.

Συμμετείχαν οι σπουδαστές:

Ελένη Βότση, Χρυσάνθη Γιαννιά, Ελένη Γκόγκου, Βαγγέλης Καμπούνιας, Ασπασία Καμπύλη, Ζωή Μαγουλά, Μαρία Μελαδάκη, Κατερίνα Παπαδάκη, Μαρία Ρουσάκη

Αναδημοσίευση από εδώ:
http://konstantinos-paleologos.blogspot.gr/2014/05/vicente-huidobro-tragedia.html

 Ο πίνακας είναι του Egon Schiele

ΤΑ ΟΛΙΓΟΛΕΚΤΑ

Το νου σας!

Από την ποιητική συλλογή "Ολιγόλεκτα"

Ο πίνακας είναι του Gustav Klimt

ΑΜΑ ΠΙΑ!

-Ισχυρίζονται ότι διαθέτουν τα αμορτισέρ της λογικής. Κοιτάξτε να φτιάξετε, πρώτα, τα καλοριφέρ της καρδιάς σας, να καθαρίσετε τις υδρορροές των ονείρων σας, να μαζέψετε από το μυαλό σας το φυτρωμένο σπανάκι. Μετά, μπορείτε να μιλάτε για τετρακίνηση και ντίζελ αληθείας.

Από την πλευρά της έχει δίκιο.

Ο πίνακας είναι του Gustav Klimt

ΠΑΝΩ Σ'ΕΝΑ ΣΤΙΧΟ *

Καλησπέρα σας και καληνύχτα σας.
Α! μην ξεχάσω!
Την καλησπέρα μου στα όνειρά σας.


* "Την  καλησπέρα μου στα Ιδανικά σας"
Νίκος Καρούζος "ΑΛΛΟΦΡΟΝΑΣ ΙΟΥΛΙΟΣ"

Ο πίνακας είναι του Joan Miro "Character" 1934

Antonio Muñoz Molina

Δεν βρέθηκε ένας μπλογκοσυνάδελφος να με πάρει ένα τηλέφωνο, να μου πει, συνάδελφε, κοίτα λίγο εδώ αυτό το βιβλίο. Μιλάμε για ένα μεγάλο συγγραφέα. Και πες δεν είχε το τηλέφωνό μου, δεν μπορούσε να δημοσιεύσει κάτι από αυτά τα ωραία που γράφει κατά καιρούς, που δείχνουν γνώση και λογοτεχνικό αισθητήριο; Τι δηλαδή, επειδή περάσανε δεκαέξη χρόνια από την έκδοσή  δεν αξίζει να το μάθουμε; Τι είμαστε εμείς οι μπλογκόβιοι; Καταναλωτές αναλώσιμων λογοτεχνικών εμπορικών προϊόντων; Ή μήπως διακινητές τους; Με το αζημίωτο φυσικά.
Ή μήπως;

ΕΝΑΣ ΧΩΡΙΣΜΟΣ

Κάθε φορά που παρακολουθούσε την αγαπημένη της σειρά, «Φατιμά», εκείνος ανέβαζε την ένταση της μουσικής στο στερεοφωνικό. Σήμερα ξεχείλισε το ποτήρι της αγανάκτησης. Τη στιγμή που η Αϊσέ εξηγούσε στον πεθερό της ότι ο Αχμέτ σκοπεύει να τον εξαπατήσει, αυτός δυνάμωσε περισσότερο την ένταση.
-Να πας στη μάνα σου, που της αρέσουν οι Guns n' Roses, του φώναξε, δείχνοντας του την πόρτα, τη στιγμή που ο Μουράτ φαινόταν έκπληκτος από τις αποκαλύψεις της Αϊσέ.

Ο πίνακας είναι του Mehmet Güleryüz

ΜΕΤΑ ΔΕΚΑ ΧΡΟΝΙΑ

Τα ξαναλέμε...