ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ

**Comic'X** Oeuvre Erotique ~Μικρά Ερωτικά Διηγήματα και Κινούμενα~ * * * * XXX * * * from 6945659588 on Vimeo.

ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΔΙΑΚΟΠΕΣ!

Θα απενεργοποιήσω την αφύπνιση.

Θα παραχωρήσω τη θέση μου, περιμένοντας στο ταμείο του Carrefour, σ’όποιον βιάζεται ή είναι ανυπόμονος.

Θα φάω σάντουιτς, τυρί, ζαμπόν, μαρούλι, όρθιος,  «Στο όρθιο».

Θα περπατήσω στους δρόμους της πόλης, οχτώ το βράδυ, χαζεύοντας τον κόσμο μέσα  στα αυτοκίνητά του.

Θα δω όλες τις ταινίες του Bela Tarr, με πρώτη και καλύτερη το “Satantango”.

Θα πιω καφέ, απόγευμα, στο «Vacant share», χαζεύοντας πότε τη θάλασσα, πότε τον καφέ μου.

Θα πάω στον οδοντίατρο, να καθαρίσω την πέτρα από τα δόντια μου.

Θα έκσφενδονίσω τη «Μαντάμ Μποβαρύ» από το παράθυρο, και όποιον πάρει ο χάρος.

Θα στοχαστώ.

GORGIO GABER!

Gorgio Gaber

ΕΝΝΕΑ ΙΣΤΟΡΙΕΣ

-Αγαπημένος ή/και ζηλευτός λογοτεχνικός χαρακτήρας από το βιβλίο;
-Μα φυσικά, το μπανανόψαρο που είδε η Σίμπιλ, με τις έξη μπανάνες στο στόμα του.

ΤΙ ΠΕΡΙΜΕΝΩ ΑΠΟ ΤΟ 2012

Christine Drummond

1. Να κυκλοφορήσουν οι επόμενοι τόμοι του «Αναζητώντας…..», σε μετάφραση του Παναγιώτη Πούλου.
2. Να μεταφραστούν ξανά η «Αισθηματική Αγωγή», «Ο άνθρωπος χωρίς Ιδιότητες», «Περί Ηρώων και τάφων» και το «Αβεσαλώμ, Αβεσαλώμ».
3. Να με πάρει τηλέφωνο η Katherine Keener και να είμαι σπίτι.
4. Να κερδίσω το Joker
5. Να υπάρχω, έστω και με τη σημερινή μορφή μου.

ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ ΜΗΝΑ

ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ

Al Wildey

Όλα πάνε καλά. 
Μονάχα, αυτή η έγγραφη ερμηνεία των αισθήσεων είναι που με τρομάζει.

ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ!

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΑΝΑΓΝΩΣΗΣ

Γαμώτο, στις πρώτες 75 σελίδες, πεντακόσιες εγχειρήσεις, δεκαπέντε γάμοι, δέκα χωρισμοί, τριάντα παιδιά, χώρια πόσοι θάνατοι!
Δεν αντέχω άλλο! Θα διαβάσω Βάρναλη.

ΜΙΚΡΑ ΕΡΩΤΙΚΑ

Cuong Nquyen

Η  Μαρία, ως γνήσια λεσβία, με απορρίπτει. Εγώ επιμένω.
"Δωσ' μου το χέρι σου", μου είπε. 
Το έδωσα.
Με οδήγησε στην πόρτα.
"Να προσέχεις", είπε, με μια ανεξήγητη ευγένεια.
Έβρεχε. Έφυγα, δίχως να γυρίσω να κοιτάξω την έμψυχη κομψότητά της.

ΔΩΡΑΚΙ ΓΙΑ ΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ!

ΜΙΚΡΑ ΕΡΩΤΙΚΑ

_

 Marc Dailly

-Θα ήθελα να ήμουν εγώ, ο αξιολάτρευτος εκτελεστής, που κινεί τα νήματα της ζωής μου.

Άνοιξε την πόρτα. Μπροστά του απλώθηκε η επιρροή του κόσμου.

ΚΟΥΦΑΛΕΣ, ΤΡΕΜΕΤΕ!

Ένα νέο λέιζερ, το οποίο τυφλώνει προσωρινά όσους εκτίθενται στο φως του, πρόκειται να δοκιμαστεί από τη βρετανική αστυνομία για χρήση ειδικά σε διαδηλωτές.

Το όπλο εκπέμπει ένα «τείχος φωτός» μήκους τριών μέτρων και στερεί προσωρινά την όραση σε όσους έχουν εκτεθεί σε αυτό.
Το ωφέλιμο βεληνεκές του φωτο-όπλου, που ονομάζεται «SMU 100», είναι περίπου 500 μέτρα.
Το όπλο κοστίζει περίπου 30.000 ευρώ και κατασκευάζεται από Κομάντος του βρετανικού Βασιλικού Ναυτικού. Η πρωταρχική του χρήση όταν «έπεσε» ως ιδέα, ήταν να απωθεί τους πειρατές στη Σομαλία.
Η είδηση ότι θα δοκιμαστεί σε διαδηλωτές διέρρευσε από την κατασκευάστρια εταιρεία «Photonic Security Systems».
«Η τύφλωση είναι προσωρινή και αυτή τη στιγμή κάνουμε δοκιμές για να διαπιστώσει η επιστημονική ομάδα με την οποία συνεργαζόμαστε, εάν υπάρχουν ανεπιθύμητες ενέργειες έπειτα από την έκθεση στο εκτυφλωτικό φως», εξήγησε ο γιατρός Πολ Κερ που εργάζεται στην εταιρεία.
Δεν είναι η πρώτη φορά που χρησιμοποιούνται τέτοιου είδους συσκευές για μαζική απώθηση ανθρώπων. Παρόμοιες έχουν χρησιμοποιηθεί από Βρετανούς και Αμερικανούς  στο Αφγανιστάν, για την απώθηση στρατευμάτων την ώρα της επίθεσης.

Πηγή: ΤΑ ΝΕΑ

La bruja muerta-ΧΕΙΜΩΝΑΣ

 

Όταν ψελλίζει ιστορία ο τιμητής,
μένει σκυφτός του χρόνου ο τρυγητής
και χαμογελάει.
Όταν κραυγάζει ο νικητής,
μουντάρει στα ωραία ο χαλαστής
και δε μιλάει.
Σαν ψάχνει δίκιο ο φτωχός,
χαίρεται τόσο ο κυνηγός
και περιμένει.
Όταν ανθίζει ο ριζιμιός,
ο πλούσιος ο μαζωχτός
παραμονεύει.
Μα όταν ο λεύτερος γελάει,
ο σοφιστής πια δε μιλάει,
και το βουλώνει.
Κι όταν ο αδείλιαστος περνάει,
ο περίτεχνος γερνάει,
μα δε θυμώνει.

¨Ημουν πεισμένος ότι όλα, λίγο-πολύ, είχαν ειπωθεί στη μουσική. Βέβαια δεν είμαι βαθύς γνώστης αυτής της τέχνης, αλλά λίγα πράγματα τα κατέχω. Την άκουγα, ας πούμε, μ'ένα είδος συγκατάβασης. Μέχρι που άκουσα αυτό. Δεν χρειάζεται να πω περισσότερα, γιατί δεν γνωρίζω, αλλά είμαι ευτυχής που συνάντησα αυτό το δίσκο. 

Βραδάκι, γύρω στις επτά και μισή. Τι χαρά!

ΜΙΚΡΑ ΕΡΩΤΙΚΑ

Luis Selem

"Είναι όμορφο να υπάρχεις" σκέφτηκε, περιχαρής.  Άνοιξε λίγο το στόμα του, κι άφησε τη συνείδησή του ελεύθερη.

SOCRATES! ΕΝΑΣ ΜΕΓΑΛΟΣ ΠΟΙΗΤΗΣ ΕΦΥΓΕ!

Έγραφα πριν αρκετό καιρό για την αγάπη μου στο ποδόσφαιρο.

"Διακινδυνεύω, γράφοντας αυτές τις γραμμές, να βρεθώ στο περιθώριο της πνευματικής ζωής, που έτσι κι αλλιώς βρίσκομαι, παρ'όλες τις φιλότιμες προσπάθειες μου να διατηρήσω την αυταπάτη που θρέφει συνειδήσεις, ότι η πνευματική τουλάχιστον παρουσία μου, με τις σπάνιες μέχρι ανύπαρκτες εμφανίσεις της στο γραπτό λόγο, συμμετέχει στην αμφισβήτηση κυρίαρχων κανόνων, που ορίζουν την έννοια "πολιτισμός", και να εισπράξω ίσως τον χλευασμό και την περιφρόνηση των αυτόκλητων (αυτό δεν είμαστε όλοι μας;) υπερασπιστών του επικυρωμένου από τις δογματικές αυθεντίες ρόλου της τέχνης στη ζωή του ανθρώπου.

Γιατί αυτό που θέλω να υποστηρίξω είναι ότι το ποδόσφαιρο είναι μια μορφή τέχνης και μάλιστα αξιολογήσημη, ικανή να σταθεί δίπλα στις κλασσικές μορφές τέχνης. Αν βέβαια υπάρχουν συγκρίσιμοι όροι στην τέχνη. Αρκετές από τις σκέψεις μου φαίνονται αυθαίρετες, επιγραμματικές, αιρετικές αλλά ελπίζω ικανές να οδηγήσουν στο ζητούμενο. Δηλαδή να ειπωθεί μια άποψη που κατατίθεται απ' όσο τουλάχιστον γνωρίζω για πρώτη φορά, άρα ευάλωτη στις επικρατούσες και συνεπώς αναγνωρίσιμες αντιλήψεις.  Άποψη θρασύτατη,  ίσως από πολλούς κολάσιμη ότι ακριβώς χρειάζεται για να υπερασπιστείς την τέχνη στις πιο ακραίες μορφές. 

Το ποδόσφαιρο έχει κανόνες αλλά το θέμα είναι πως τους διαβάζεις. Για να τους υποστηρίξεις ή για να τους ανατρέψεις; Ο ποδοσφαιριστής εκτίθεται σε εκατομμύρια μάτια. Το φαινόμενο είναι μοναδικό.Ο ποδοσφαιριστής δεν γνωρίζει το αποτέλεσμα της δημιουργίας του. Φανταστείτε να πασχίζεις να δημιουργήσεις διαρκώς εκτεθειμένος στο μάτι του θεατή και να βρίσκεσαι ηττημένος. Μόνο στη λογοτεχνία υπάρχει νικητής και νικημένος. Οι λέξεις και ο συγγραφέας. Όταν φτάσεις στο τέλος του έργου, το αποτέλεσμα δέχεται χιλιάδες ερμηνείες. Όσο πιο ισοδύναμοι είναι οι αντίπαλοι, ο αναγνώστης και το κείμενο, η δημιουργία γίνεται περισσότερο περίπλοκη και σκοτεινή, το αποτέλεσμα γίνεται διφορούμενο και αμφισβητήσιμο. Δέχεται την κριτική, αμφισβητείται, καταδικάζεται και τελικά δεν γίνεται αποδεκτό, απαξιώνεται.

Στο ποδόσφαιρο ταυτόχρονα με τον ποδοσφαιριστή χιλιάδες άνθρωποι συμπάσχουν, συμμετέχουν σ'αυτή την προσπάθεια. Ενθουσιάζονται, απογοητεύονται την ίδια ακριβώς στιγμή με τον ποδοσφαιριστή-δημιουργό. Η επιτυχία ή η αποτυχία είναι και δική τους κατάκτηση. Δεν γνωρίζω καμμιά μορφή τέχνης όπου τόσες χιλιάδες άνθρωποι ταυτίζονται με τον δημιουργό μιας προσπάθειας που δεν γνωρίζεις έτσι ή αλλιώς ότι θα είναι επιτυχημένη. Ο κόσμος που πηγαίνει στο γήπεδο θέλει να πετύχει, άν όχι ο ίδιος που άλλωστε είναι ο αδύνατο , αλλά το είδωλό του, αυτός που έχει ορίσει αντιπρόσωπο του, που θα τον βοηθήσει να ξεφύγει από την ηττημένη του ζωή. 

Όταν αποτύχει ο ποδοσφαιριστής δεν μπορεί να επανορθώσει. Στο ποδόσφαιρο δεν χωρούν πρόβες, σβησίματα, σιωπές. Δίνονται βέβαια ευκαιρίες ο ποδοσφαιριστής να βελτιώσει την προσπάθειά του, να δώσει μια καινούργια πινελιά, αλλά τα λάθη του δεν μπορούν να σβηστούν από το αδηφάγο βλέμμα του θεατή. Το κοινό παρακολουθεί! Δημιουργώντας ο ποδοσφαιριστής παθιάζεται, ενώ ταυτόχρονα πρέπει να υπακούει σε αποφάσεις άλλων. Το πάθος του ελέγχεται, ο ίδιος οριοθετείται. Πρέπει να ακολουθήσει τους κανόνες και ταυτόχρονα να τους ανατρέψει, αν θέλει να λέγεται δημιουργός. Η μαγεία του ποδοσφαίρου, αυτό που το κάνει μοναδικό, είναι ότι ανατρέπει ότι αυτό έχει ορίσει. 

Ο ποδοσφαιριστής είναι ένας παγιδευμένος άνθρωπος. Είναι ένας καλλιτέχνης. Δέχεται να συμμετάσχει σ'ένα παιγνίδι με τους ανθρώπους κυριολεκτικά πάνω από το κεφάλι του, έτοιμους εκ των προτέρων να αποδοκιμάσουν, να χλευάσουν, να χειροκροτήσουν, να βρίσουν, άγρυπνους σε κάθε κίνηση του δημιουργού. Nα κρίνουν αυτό για το οποίο ο ποδοσφαιριστής υποφέρει. Την ανάγκη να πετύχει τον απαράβατο και κυρίαρχο όρο ενός ποδοσφαιρικού αγώνα. Τη νίκη! 

Εκθέτει το έργο του όπως κάθε καλλιτέχνης. όχι σε κλειστούς και "σοβαρούς" χώρους, χαμηλούς θορύβους, ευπρεπείς καλοντυμένους θεατές αλλά σε τεράστιους ανοιχτούς χώρους σ'ένα κοινό που ήρθε να καταθέσει την μοναξιά του με διαφορετικούς όρους. Το έργο χάνεται με τη λήξη του αγώνα. Χάνεται κάθε στιγμή. Γοητευτικό όσο τίποτα. Όλα γεννιώνται και χάνονται κάθε στιγμή. Μένουν μόνο οι αριθμοί για να ικανοποιήσουν όσους αποδέχονται την αποτελεσματικότητά τους. 

Το ποδόσφαιρο παρ'όλο ομαδικό άθλημα γοητεύει μ' αυτόν ακριβώς τον ορισμό του. Ο ποδοσφαιριστής ξεχωρίζει μέσα από τη συλλογική προσπάθεια, δίνοντας την δική του ερμηνεία στη συνεργασία. Γι'αυτό άλλωστε κρίνεται. Ατομικότητα λοιπόν στην ανώτερη μορφή της, μέσα σ'ένα ανελεύθερο χώρο, που ανατρέπει αρκετές από τις αυτονόητες αλήθειες μας. Φαντάζομαι τον καλλιτέχνη να δίνει την παράστασή του και οι θεατές να παραμένουν βουβοί, δίχως άδεια να επιδοκιμάσουν ή να αποδοκιμάσουν αυτό που παρακολουθούν σε οποιαδήποτε σκηνή. Στο ποδόσφαιρο όμως δεν υπάρχει ο "σεβασμός"και η υποκρισία των δημοσίων σχέσεων. Εδώ ισχύει η απόλυτη δημοκρατία.

ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ ΜΗΝΑ.

ΝΙΚΟΣ ΜΠΑΚΟΛΑΣ!

Με τέτοια βιβλία εξακολουθώ ν' αγαπώ τη λογοτεχνία.

ΜΙΚΡΑ ΕΡΩΤΙΚΑ

“Πίνετε, γιατί έξω γίνεται της πουτάνας», είπε.

 Έγυρε το κεφάλι του στο ποτήρι, σαν να προσπαθούσε να δει μέσα  το πρόσωπό του, το ποτό είχε γίνει ένας υγρός καθρέφτης, άφησε ένα ανεπαίσθητο ρέψιμο, η στιγμαία τελετουργική  ευχή του, ήπιε μια γερή δόση, και κάλεσε,  μ’ένα νεύμα, που φάνηκε ευχάριστο σαν χάδι, τον μπάρμαν.

«Προσπαθώ, Antonio, προσπαθώ», του είπε.

ΒΛΕΠΟΝΤΑΣ ΞΑΝΑ ΤΗ ΖΩΓΡΑΦΙΚΗ ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΚΑΚΟΥΛΙΔΗ

*** Βελτιωμένο

Βλέποντας τη ζωγραφική του Ν. Κακουλίδη ο ορατός κόσμος της πραγματικότητας μέσα στην οποία ζουν ο θεατής και το έργο, αποσύρεται βίαια, σαν να μην έχει λόγο ύπαρξης, δίνοντας τη θέση του σ'έναν άλλο κόσμο που τώρα πια είναι κυρίαρχος του βλέμματος και των συναισθημάτων, δίχως κανένα εξουσιαστικό ρόλο, τώρα πια, γιατί η ύπαρξή του οφείλεται σε αισθητικούς κανόνες που προσφέρει η τέχνη.

Η ζωγραφική του Ν.Κακουλίδη υπονομεύει με τις εικόνες της την ίδια την ελευθερία που μας προσφέρει, οδηγώντας το βλέμμα μας προς τα μέσα , κινητοποιώντας αισθήσεις βαθιά κρυμμένες, κάτω από την «αβρότατη επιφάνεια» της προκριτέας καθημερινότητας, αφήνοντας για άλλους δημιουργούς την λυτρωτική λειτουργία της ζωγραφικής, όπου η επαφή μαζί της βρίσκεται σε αντιδιαστολή με τις εικόνες της καθημερινής ζωής.

Ο κόσμος που μας προσφέρει δεν ερμηνεύει, περισσότερο δεν αποκαλύπτει, ούτε καν δείχνει. Υπάρχει αυτόνομος, με τους δικούς του κανόνες και όρους, μας καλεί να τον επισκεφτούμε, παίζοντας με το βαρύ και ακατάλληλο φορτίο των εικόνων της καθημερινότητας, που κουβαλάμε σαν επισκέπτες  της.

Η ζωγραφική του Ν.Κακουλίδη, λοιπόν, αν και φαίνεται «παραστατική» ξεφεύγει από το ρεαλισμό, αν και ο ζωγράφος σε προφορικές συνομιλίες μαζί μου, προσπαθεί να εξηγήσει το νόημα των εικόνων του, γνωρίζοντας, όμως, ότι η ύπαρξη της ζωγραφικής του ξεφεύγει από τις προθέσεις του, απαραίτητο προσόν κάθε γνήσιου καλλιτέχνη.

Ο κόσμος λοιπόν αυτός, αυτονομημένος από την συνειδητή καθοδήγηση και επιβολή του καλλιτέχνη, πήγα να γράψω δημιουργού-Θεού, υποδέχεται το βλέμμα μας απελευθερωτικά, ώστε η συναισθηματική συγκίνηση που μας προκαλεί, αν και δεν φαίνεται στις προθέσεις του, διαχέεται στις ακίνητες, παγιδευμένες μορφές, που παρουσιάζονται σαν κάτι να βλέπουν στα πρόσωπά μας, επιζητώντας  τον διάλογο μαζί μας, με τα μάτια διαρκώς στραμμένα σε μας τους θεατές, σαν να μας καλούν να τους βοηθήσουμε να δραπετεύσουν από τον κόσμο που τους εγκλώβισε η πένα του Κακουλίδη ή μας καλούν να μεταφερθούμε εμείς στον κόσμο που αποκαλύπτουν μπροστά στα μάτια μας, δίνοντας τέλος στην ανυπόφορη πραγματικότητα, προσφέροντας μέσα από το ζοφερό κόσμο τους τη λύτρωση που μόνο η τέχνη μπορεί να μας προσφέρει.,

Η ζωγραφική του Ν.Κακουλίδη είναι λοιπόν αισιόδοξη, γιατί, εμμέσως, μας προσφέρει τη δική της εκδοχή για την «αλήθεια», από τις αμέτρητες που μας προφέρονται και συνιστούν τον κόσμο μας. Μόνο που η «αλήθεια» αυτή καθαγιασμένη από τη μυστηριακή καταγωγή της, ορίζει τα νοητικά όρια της πρόσληψής της, που ανιχνεύονται, έτσι ή αλλιώς, πέρα από τα όρια της αποδεικτικής πραγματικότητας.

Σάββατο 26 Νοεμβρίου 2011, βράδυ.

GIORGIO GABER