ΣΤΙΓΜΕΣ Θ

Μεσημέρι έξω από το 4ο δημοτικό σχολείο Καισαριανής. Περιμένω τον αδελφό μου να σχολάσει. Οι συμμαθητές του κατεβαίνουν από το κτίριο, ο αδελφός μου δεν φαίνεται πουθενά. Βλέπω τον Στέλιο και τον ρωτάω. Είναι τιμωρία, μου λέει, θα κατέβει αργότερα. Η αίσθηση της τιμωρίας σ’ένα αποκλειστικά δικό μου άτομο, από κάποιον που δεν γνωρίζω, μου προκαλεί αναστάτωση, μελαγχολία, αλλά και επιθετικότητα.

e-book(Σημειώσεις)

Γιατί προτιμώ να διαβάζω κάποιο βιβλίο στον υπολογιστή

1. Δεν φθείρεται
2. Δεν λερώνεται
3. Δεν πιάνει χώρο. Οι αντιαισθητικές βιβλιοθήκες τέλος.
4. Δεν χρησιμοποιείς τα δάχτυλά σου για να αλλάξεις σελίδα.
5. Οι σελίδες του παραμένουν οριζόντιες όταν το διαβάζεις.
6. Τα δανεισμένα βιβλία παραμένουν καθαρά
7. Μπορείς να το διαβάσεις από οποιαδήποτε απόσταση
8. Για να σημειώσεις ενδιαφέροντα σημεία δεν χρησιμοποιείς μολύβι.
9. Μεγαλώνεις τη γραμματοσειρά όσο χρειάζεσαι
10. Μπορείς να αντιγράψεις ότι χρειάζεσαι χωρίς κόπο
11. Μπορείς να το διαβάσεις καθιστός, σε κοντινή ή μακρινή απόσταση, όρθιος, ξαπλωμένος, με βρώμικα χέρια.
12. Δεν το ξεχνάς στον καναπέ, στο πάγκο της κουζίνας ή στο κομοδίνο με κίνδυνο να ακούσεις παρατηρήσεις από την νοικοκυρά σύντροφό σου.
13. Δεν το μεταφέρεις στην παραλία το καλοκαίρι. Η παραλία είναι για άλλους σκοπούς.

Βραδάκι

Μετά από 285 σελίδες στην μετάφραση του Παν. Μουλλά και την σελ. 58 Β' τόμος στην μετάφραση του Δημήτρη Ρήσσου η κ. Αρνού αναφωνεί"Μα ναι, τον αγαπώ!...Τον αγαπώ!".
Επιτέλους!

ΣΤΙΓΜΕΣ Η

Ορισμένες μέρες πήγαινα για μπάνιο με τον πατέρα μου. Ένα μεσημέρι γύρισε από τη δουλειά τη συνηθισμένη του ώρα, εγώ περίμενα ήδη έτοιμος, έφαγε και πήραμε το λεωφορείο για τη Γλυφάδα. Μόλις φτάσαμε άρχιζα να βγάζω τα ρούχα μου με λαχτάρα. Ο πατέρας μου φαινόταν πιο βιαστικός. Είχε το τσιγάρο στο στόμα, προσπαθώντας να βγάλει με επιδέξιες κινήσεις τη μπλούζα του. Μόλις την έβγαλε, την είχε κάψει με την κάφτρα του τσιγάρου του. –Τώρα πως το λένε στη μάνα σου, με ρώτησε, σαν να ζητούσε τη γνώμη μου.

ΣΤΙΓΜΕΣ Ζ

Πήγαμε να τρυγήσουμε στην Κόρινθο, φιλοξενούμενοι από την Ελένη και τον Στέλιο, φίλους των γονιών μου. Βοήθησα κι εγώ. Στο γυρισμό βρήκαμε ένα μποστάνι με πεπόνια. Έκανε ζέστη. Ο ήλιος χαμήλωνε βάφοντας τον Κορινθιακό. Φορούσα φανέλα δίχως μανίκια. Μου άρεσε που δίπλα μου βάδιζε η Κική. Να κλέψουμε κανα πεπόνι, αλλά που θα το κρύψουμε, πρότεινε η Ελένη. Μην στεναχωριέστε, είπα. Άρπαξα ένα και τόχωσα κάτω από την μπλούζα μου.

ΣΤΙΓΜΕΣ ΣΤ

Την είδα καθώς παρακολουθούσε την ταινία. Το γαλαζωπό φως της οθόνης φώτιζε τα γλυκά μαύρα μάτια της. Ήταν απορροφημένη από την εξέλιξη του έργου, στεκόταν σχεδόν ακίνητη στην καρέκλα της, σαν μια συστολή να διαπερνούσε το σώμα της. Το πρόσωπό της φαινόταν αδιάφορο, αλλά τα πόδια της, εκείνα τα αδύνατα ποδαράκια με το ευλογημένο χνουδάκι, κάρφωναν σφιγμένα το χαλίκι, λες και μόνα αυτά εισέπρατταν τη δράση που εξελισσόταν στην οθόνη.

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ

Γύρισα από ταξίδι! Βέβαια ποιον ενδιαφέρει; Απλά για να δικαιολογήσω την αποχή μου!

ΣΤΙΓΜΕΣ Ε

Την εβδομάδα των Παθών πήγαινα κάθε μέρα στην εκκλησία. Εκεί συναντούσα τους φίλους μου, στο προαύλιο. Καθισμένοι στο παγκάκι, με μια έξαψη δυσανάλογη με το πνεύμα των ημερών, καταστρώναμε τα σχέδια μας. Μετά ξεφεύγοντας από το βλοσυρό βλέμμα του νεωκόρου, και μιας γριούλας που κούτσαινε ελαφρά γέρνοντας μπροστά, ανεβαίναμε στο γυναικονίτη, ένα μέρος απαγορευμένο, γεμάτο μυστήριο και άβατο. Από εκεί ρίχνοντας ματιές στα κορίτσια που δεν μπορούσαμε να συναντήσουμε αλλού, ανεβαίναμε στο καμπαναριό και καπνίζαμε, ικανοποιημένοι από την ανταπόδοση των βλεμμάτων μας, έχοντας στα πόδια μας μια Αθήνα που μας χαιρετούσε με τη σιωπή της.

ΣΤΙΓΜΕΣ Δ

Πήγαινα για μπάνιο στη Βάρκιζα με την κυρία Φωφώ και τις κόρες της. Με κρατούσε κάτω από την κοιλιά, και εγώ ασφαλής κολυμπούσα τινάζοντας χέρια και πόδια με μανία. Παίρνοντας θάρρος μετά από καιρό της ζήτησα να με αφήσει μόνο μου. Τώωωωωρα! Απάντησε χαμογελώντας, αφήνοντας το βαρύ της σώμα στον αφρό της θάλασσας.

ΣΤΙΓΜΕΣ Γ

Μια μέρα, παίζοντας, άρπαξα μια χούφτα χώμα και την πέταξα στη μούρη του Φιούδα. Εκείνος κλαίγοντας έτρεξε σπίτι του. Μετά από λίγο έρχεται σπίτι μας η μάνα του έξαλλη. Ο γυιός σου τύφλωσε το γυιο μου! φώναζε. Θα τον κλείσω φυλακή!

ΣΤΙΓΜΕΣ Β

Υπήρχε μια έντονη φημολογία ότι ο Μπούρας, συμμαθητής μου, μέτριος μαθητής, μπορούσε, μετά από εξάσκηση, να φτάνει τον πούτσο του με το στόμα . Προσπάθησα κι εγώ αλλά δεν τα κατάφερα.

ΣΤΙΓΜΕΣ Α

Έμαθα να κάνω ποδήλατο στου Νίκου. Δικό μου δεν είχα, ούτε σκεφτόμουν ότι ποτέ θα αποκτήσω. Αργότερα, η κυρά Λίτσα πρότεινε στη μάνα μου, να πάρω της κόρης της, που είχε πια μεγαλώσει, σωστή κοπέλα. Ορισμένες στιγμές μεγαλοθυμίας του Νίκου τις εκμεταλλευόμουν, ζητώντας επιπλέον να κρατά το ποδήλατό του από πίσω για να ισορροπώ . Σιγά-σιγά έμαθα κι όταν αισθάνθηκα ασφαλής αποφάσισα να απομακρυνθώ από κοντά του. Η δυσκολία ήταν στα φρένα. Δυσκολευόμουν να σταματήσω γιατί έπρεπε να κοντράρεις τα πετάλια, σε αντίθετη ροπή από την κατεύθυνση που οδηγούσες. Όταν βρέθηκα σε έναν δρόμο κατηφορικό αποτυγχάνοντας να σταματήσω, πέφτοντας εκτός τις γραντζουνιές και τους μώλωπες έσκισα και το παντελόνι μου. Σε αυτή την κατάσταση με είδε η Ματούλα, στενή φίλη της μητέρας μου, που άνοιξε τα παραθυρόφυλλα του σπιτιού της παραξενεμένη από το γδούπο της πτώσης μου. Φοβήθηκα μήπως με μαρτυρήσει στην μητέρα μου.

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Από αναγνώστης να γίνω λοιπόν γραφέας. Βέβαια το δεύτερο δεν αναιρεί το πρώτο, ίσως να αλληλοσυμπληρώνονται σύμφωνα με την κοινή πεποίθηση. Απαραίτητο υλικό οι λέξεις και τα συναισθήματα. Ξανά λοιπόν στα λεξικά, στηn μνήμη, στην παρατήρηση. Βέβαια είμαι αρκετά μεγάλος, νοιώθω την αίσθηση του θανάτου να πλανιέται σε κάθε μακρόχρονη προσπάθεια, ένας θάνατος που ανά πάσα στιγμή μπορεί να διακόψει κάθε προσπάθεια αφήνοντας την αίσθηση του ανεκπλήρωτου. Μήπως μόνο εγώ έχω αυτή τη φιλοδοξία και η απώλεια να με κυκλώνει διαρκώς;
Η πραγματικότητα πρέπει να μεταπλαστεί μέσα από προσωπικές εκδοχές, ελπίδες, φόβους. Ίσως συναντηθώ με άλλους ανθρώπους που οι διαφορετικές εκδοχές τους σε σχέση με τον κόσμο, την πρόσληψη και την ερμηνεία του, δημιουργήσουν τη δεξαμενή όπου η προσωπική σχέση με τον κόσμο αναπλαστεί, διαψευστεί ή και ακόμα ακόμα επικυρωθεί.
Η σύμπλευση ή η αντιπαλότητα των προσωπικών καταγραφών αναδείξει την ουσιαστική πλευρά της ανθρώπινης ύπαρξης(sic). Την αδυναμία κατανόησης της ύπαρξης.
Μεγαλοστομώ αλλά αυτή η διάθεση αργότερα να μεταπλαστεί σε κάτι άλλο. Προν το παρόν αυτό που σκέφτομαι την ώρα που γράφω αυτές τις γραμμές η απολογία ή ίσως η απόπειρα ερμηνείας αυτής της καινούργιας προσπάθειας είναι η υπεράσπιση της ατομικότητάς μου που τόσο με απωθεί.