-Σοβαρά μιλάς τώρα, μπλε;
-Ναι, δεν το πιστεύεις;
-Πρώτη φορά συμβαίνει.
-Για τα πάντα υπάρχει πρώτη φορά.
-Σοβαρά μιλάς τώρα, μπλε;
-Ναι, δεν το πιστεύεις;
-Πρώτη φορά συμβαίνει.
-Για τα πάντα υπάρχει πρώτη φορά.
-Έχετε δίκιο, σας τα είπα μπερδεμένα αλλά δεν μπορώ να γίνω πιο σαφής.
-Σας καταλαβαίνω, αλλά βρεθείτε στη θέση μου. Πρέπει να γίνω κατανοητός, λεπτομερής όταν καταθέσω την πρότασή σας για έγκριση στην εταιρεία. Δεν μπορώ να τους λέω συνέχεια μπλε και μπλε.
Τι συμβαίνει; Γιατί κλαις;
-Να, καλέ μαμά, ο Θανάσης πήρε το μπλε και με φοβίζει.
-Ποιό μπλε; Δεν έχει όνομα;
-Όχι.
-Πες το να σε ακούσω.
-Δεν θα το ξανακάνω, μανούλα μου.
-Δεν το είπες όλο. Ξαναπές ολόκληρη τη φράση
-Δεν θα το ξανακάνω, μανούλα μου, μπλε
-Έτσι μπράβο!
-Όχι αυτό δεν θα το πάρεις. Τα πήρες σχεδόν όλα και δεν έφερα καμία αντίρρηση.
-Γιατί, σε τι θα σου χρησιμεύσει; Για σένα είναι άχρηστο.
-Δεν το βλέπεις ότι είναι μπλε;
- Τι θα έλεγες να γράψεις κάτι για το μπλε; Τόσο καιρό διαμαρτύρεσαι πως βρίσκεσαι σε πνευματική κόπωση και συγγραφικό αδιέξοδο. Να ένα ωραίο θέμα για να ανανεωθείς.
-Μας πρόλαβε άλλος, Κωστάκη μου.
-Ποιος είναι αυτός ο άλλος, Μίμη μου;
Ο Σπύρος Παύλου, Κώστα. Ο Σπύρος Παύλου!
-Τι είναι;
-Δεν ξέρω, είναι όμως μπλε
-Μη ξεχάσεις όταν φτάσεις να κοιμηθείς. Το ταξίδι είναι πολύωρο και κουραστικό. Να σκεπαστείς καλά, κάνει πολύ κρύο εκεί. Οι κουβέρτες είναι στη ντουλάπα. Διάλεξε την μπλε. Ζεσταίνει πιο πολύ και προστατεύει από τα κακά πνεύματα.
-Εντάξει, φεύγω τώρα.
-Ήρθα να πάρω ένα κουστούμι και δύο πουκάμισα. Μου είπατε ότι θα είναι έτοιμα την Πέμπτη το απόγευμα.
-Το όνομά σας παρακαλώ και το νούμερο που σας δώσαμε.
-Θεμιστοκλής Θεμιστοκλέους. Ορίστε το νούμερο.
-Περιμένετε ένα λεπτό να σας τα φέρω.
-Ευχαριστώ.
-Ορίστε τα ρούχα σας. Αλλά γιατί φοράτε συνέχεια μπλε;
-Δεν θα το ξαναπώ άλλη φορά, κατάλαβες; Μπλε!
Νταπ! Ντουπ! Νταπ!Ντουπ!(Οργισμένα χτυπήματα με κοντάρι σκούπας στο ταβάνι).
-Θα σταματήσετε καμιά φορά; Κοιμόμαστε!
Ντριν! Ντριν!(ήχος ηλεκτρονικού κουδουνιού)
-Παρακαλώ.
-Έλα μέσα που σε θέλω.
-Έρχομαι αμέσως.
-Κάθισε σε παρακαλώ. Η δουλειά που έκανες είναι περίφημη, Περίφημε. Η ιδέα σου να τα βάψεις μπλε ήταν καταπληκτική. Πρωτότυπη και ουσιαστική.
-Σας ευχαριστώ, κύριε Μεταβιβαστή.
-Μην ευχαριστείς εμένα. Τον κύριο
Φιλοτομαριστή να ευχαριστήσεις. Εγώ απλώς τα λόγια του μεταφέρω.
-Βλέποντας ότι πλησιάζει η αστυνομία μπήκε στο αμάξι του, πάτησε γκάζι και έγινε καπνός.
- Μήπως ο καπνός ήταν μπλε;
-Ναι, πώς το ξέρεις;
-Κάπου το διάβασα.
-Μα γιατί επιμένεις να φύγουμε; Εσύ δεν το διάλεξες όταν είδες ότι λέγεται «Μπλε και Μπλε»;
-Ναι, αλλά πού να φανταστώ ότι όλα εδώ μέσα θα είναι διπλά;
-Από πότε σταμάτησε να γαβγίζει;
-Από τότε που του αλλάξαμε μπαταρία.
-Τι μπαταρία χρησιμοποιήσατε;
-Την μπλε
-Τους βλέπεις εκείνους εκεί;
-Ποιους;
-Αυτούς που παίζουν ποδοσφαιράκι.
-Ναι τους βλέπω. Τι θέλεις να πεις;
-Δεν σταματάνε.
-Γιατί να σταματήσουν;
-Έληξε ο αγώνας. Λήξε το, ρε! Λήξε το!
-Γιατί φωνάζεις; Θέλει ακόμα τρία λεπτά.
-Δεν βλέπεις; Νικάνε οι μπλε!
-Εγώ στη θέση σου θα άλλαζα το όνομα. Θα τo έκανα πιο επικοινωνιακό. Το όνομα μιας εταιρείας είναι ένα από τα πιο σημαντικά πράγματα που πρέπει να λαμβάνει κανείς υπόψη του.
- Το γνωρίζω, αλλά συνέχισε, τι θέλεις να πεις;
-Τι θα έλεγες να την ονόμαζες «Μπλε»;