γιώτα

Χάνοντας την όρασή του το μόνο που μπορούσε να διακρίνει, όταν προσπαθούσε να διαβάσει, ήταν το γράμμα γιώτα. Ήταν τόσο φωτεινό που τον ανάγκαζε να αποστρέφει τη σκοτεινή ματιά του από το κείμενο. 

"Study of the Head of a Blind Man" 1896

Gustav Klimt

 

θήτα

 

Όταν δεν είχε έμπνευση χτυπούσε συνεχώς το πλήκτρο θήτα στο αδρανές πληκτρολόγιο του υπολογιστή του. Ήταν ένας τρόπος περισυλλογής και αποφόρτισης.

"July, IV, Mdcclxxvi, 201, Typewriter of Ted Kaczynski" 2011

Danh Vō

ήτα

Ήταν μοναδικός στην αποστήθιση. Μπορούσε να απομνημονεύσει ολόκληρα κείμενα με μια μόνο ανάγνωση Μόνο που ξεχνούσε το γράμμα ήτα.

"New Man" 1923
El Lissitzky

 

ζήτα

  Όταν ο Γκρέγκορ Κάφκα πετάει ακούγεται ένα ζζζζζζζ.

έψιλον

 

Δεν απαντούσε όταν τον φώναζαν με το όνομά του. Ζούσε διπλή ζωή. Το αντικατέστησαν μ' ένα εεε, το οποίο ήταν αγενές αλλά αποτελεσματικό.

Ο πίνακας "Prophets (Double Self Portrait)" 1911 είναι του Egon Schiele

δέλτα

 

Ήταν τόσο παρορμητική ώστε η γοητεία που της προκαλούσε το γράμμα δέλτα την έκανε τις λέξεις που το περιείχαν να τις  επαναλαμβάνει δύο φορές.

"Untitled" 1976
Cindy Sherman

γάμα

 

Πόσο ακατάσχετα δημιουργικός αισθάνεται όταν χρησιμοποιεί λέξεις με το γράμμα γάμα.

"Figure Writing Reflected in a mirror" 1976

Francis Bacon

βήτα

 

Μέσα στο ενυδρείο ο κυματισμός ανήλθε επικίνδυνα. Αν και δεν υπήρχε ουρανός ακουγόταν ο άνεμος που είχε δυναμώσει αρκετά: βββββββββββββββββββ!


Ο πίνακας "The Goldfish", 1912 είναι του Henri Matisse

άλφα

 Παράξενο αλλά όταν την ανακαλούσε στη μνήμη του η μορφή της συνοδευόταν με όλες τις ηχητικές παραλλαγές του άλφα.


Ο πίνακας "Memories of the Past"1927 είναι του Ivan Albright

Από το διαδίκτυο στα Άπαντα του Γκαγκάν Μυτεράν

 Λίγα λόγια για έναν ποιητή που πολύ αγάπησα.

Δημόσιες ευχαριστίες στο περιοδικό "Ασσόδυο" που δέχτηκε να τα φιλοξενήσει.

https://1-2.gr/2022/02/01/apo-to-diadiktyo-sta-apanta-toy-gkagkan-myteran/

ΟΡΝΙΘΟΚΥΚΛΩΝΑΣ

«Ορνιθοκυκλώνας αναμένεται για αύριο».

Δεν άκουσε την πρόβλεψη, δεν την έλαβε υπόψη του, δεν γνωρίζω. Χάθηκε μέσα στα κακαρίσματα και τις τσιμπιές των ορνίθων.

Να εκεί κάτω είναι πεσμένος, λαβωμένος. Τον βλέπετε;

 

ΣΕΜΙΤΕΚΟΛΟ

 

Ζηλεύω τα Σαββατοκύριακα του Σεμιτέκολο. Σεμιτέκολο είναι ένα αδρανές πουλί της Καραϊβικής που δεν πετάει ποτέ και περιμένει την τροφή του από τους περαστικούς. Ανταποδίδει την ευγνωμοσύνη του υμνώντας με γλυκύτατους κελαϊδισμούς τα όμορφα Σαββατοκύριακα της ζωής του, ραντίζοντας με ευφραντικές, τερπίφωνες σταλίδες τους  χορηγούς του.


Ο πίνακας "Bird, Tree, Man" είναι του Walter Battiss

Έλγκαρ, είκοσι τέσσερις παραλλαγές

 Να τα λέμε εδώ στο περιοδικό "Σαλιγκάρι".

https://saligari.net/a-kritika/achilleas-kiriakidis-elgar-eikosi-tesseris-parallages/

ΑΒΕΣΣΑΛΩΜ! ΑΒΕΣΣΑΛΛΩΜ!

Τι δημιουργία, τι απαράμιλλο μεταφραστικό επίτευγμα!

Να εδώ τα λέμε, δηλαδή αυτοί τα λένε κι εγώ τους παρακολουθώ, μετά δεκαοκτώ χρόνια που διάβασα πρώτη φορά το βιβλίο, τον Κουέντιν Κόμσον και τον Σριβ( Σρίβλιν) ΜακΚάνον. Ο Κουέντιν αφηγείται και ο Σριβ προσπαθεί να καταλάβει ή και οι δύο μαζί να προσπαθούν να αντιληφθούν το πεπρωμένο της οικογένειας Σάτπεν.

Διαβάζω για τον Τόμας Σάπτεν, τον γενάρχη της οικογενειακής δυναστείας, τον δαίμονα, τον γενναίο, χωρίς τιμή και έλεος, που «η μοίρα ταίριαζε πάνω του, ταίριαξε στην αθωότητά του, στη γνήσια ροπή του προς τη θεατρικότητα και την παιδιάστικη ηρωική απλότητα όπως ακριβώς και μια όμορφη στολή από ποπλίνα». Έναν άνθρωπο που όπως διηγείται ο ίδιος βρέθηκε αντιμέτωπος με την υποχρέωση να αποδεχθεί ένα δεδομένο το οποίο του επιβλήθηκε εν αγνοία του κατά την πορεία προς την περαίωση του σχεδίου του, και το οποίο σήμαινε την απόλυτη και αμετάκλητη ματαίωση του σχεδίου του ή να παραμείνει πιστός στο αρχικό του σχέδιο στην πορεία εκπλήρωσης του οποίου αντιμετώπισε αυτή τη ματαίωση.

Για Έλεν Κόλντφιλντ, μια Νιόβη δίχως δάκρυα, την τυφλή ρομαντική ανόητη, την Ρόζα Κόλντφιλντ, την αδελφή της, το πικρόχολο, ορφανό στραβόξυλο, την Κλάιτι(Κλαϊτεμνεστρα) Σάπτεν,  νέγρα κόρη του Σάτπεν, με αθόρυβο αλλά κυριαρχικό ρόλο στη διήγηση, τα ακατανόητα παιδιά του Τόμας και της Έλεν, τον Χένρι, τον βλοσυρό και άχαρο επαρχιώτη, με την γρανιτένια παράδοση, το πουριτανικό μυαλό, τον έκθαμβο, τον απόλυτα δοσμένο στο ένστικτο και τη βία, τον αλλοπαρμένο φονιά,  και την Τζούντιθ,  τη κοπέλα με την ονειροπόλα αδράνεια, τον Τσαρλς Μπον, τον όμορφο και εύπορο γιο του Τόμας Σάπτεν από τη Νέα Ορλεάνη, με την γήινη κομψότητα, τη μακρόσυρτη νωθρότητά του, τη μοναξιά της περιφρόνησης και της καχυποψίας, τον νωθρό μοιρολάτρη, το ορφανό της ψυχής και του πνεύματος,  που το είχε η μοίρα του να υπάρχει σε έναν ενδιάμεσο χώρο, τον μυστικιστή, τον συβαρίτη, για την εισβολή του στο απομονωμένο επαρχιώτικο, συντηρητικό σπιτικό, που του δόθηκε λάθος ρόλος (από τη μητέρα του;) αλλά τον αποδέχθηκε.            

Τους παρακολουθώ να προσπαθούν να κατανοήσουν και να ερμηνεύσουν την υπερφίαλη ματαιοδοξία του Τόμας Σάπτεν, το σχέδιό του, που στηρίζεται στη φυλετική ανωτερότητα, και του είχε αφοσιωθεί  πενήντα χρόνια, υπερνικώντας την τύχη, τη φύση και τους ανθρώπους, σε μια διαρκή σύγκρουση με τη μοίρα και την (σαιξπηρικής υφής) ειρωνεία της.

Το εμβληματικό αυτό έργο με το μακροπερίοδο λόγο,(κάποιες στιγμές φώναζα: «Ρε παιδιά, σταματήστε! Βάλτε καμιά τελεία να ξεκουραστούμε.») είναι μια σπαραχτική ιστορία, ένας διαυγής στοχασμός, μια γνωσιολογική μελέτη. Ένας λόγος που απαιτεί προσήλωση από τον αναγνώστη, αποκρυπτογράφηση, δεν παραδίδεται «στο πιάτο». Ένας λόγος αποκαθαρμένος από τον θόρυβο του μυαλού, ένας λόγος που αναδεικνύει όλα όσα συμβαίνουν στο κεφάλι μας καθώς προσπαθούμε να βγάλουμε άκρη, να συνδέσουμε όσα ξέρουμε, να ερμηνεύσουμε όσο δεν γνωρίζουμε. Είναι μια συνειδητή διαδικασία αποκάλυψης, κατάδειξης, ενός περίπλοκου μηχανισμού, πανανθρώπινου  και μαζί εντελώς προσωπικού.

Το  «Αβεσσαλλώμ! Αβεσσαλλώμ!» δεν είναι ένα βιβλίο απολαυστικό, αλλά για αναγνώστες, όπως λέει και η πρωταγωνίστρια της ταινίας «My Salinger year»  που δεν θέλουν τα βιβλία να τους διασκεδάζουν αλλά να τους προκαλούν. Γιατί τι άλλο είναι η  κατανόηση, ο πρωταρχικός σκοπός της επικοινωνίας, παρά πρόκληση την εποχή της ατομικότητας και των ιδιωτικών λύσεων; 

Σημείωση

Για τη συγγραφή του κειμένου χρησιμοποίησα ελάχιστες λέξεις δικές μου. Όλες είναι παρμένες από το βιβλίο, την εισαγωγή της μεταφράστριας και το μυθιστόρημα.

ακακίες στη σαβάνα

 Η ποιητική συλλογή «ακακίες στη σαβάνα» της πρωτοεμφανιζόμενης ποιήτριας Ευαγγελίας Τάτση είναι μια προσπάθεια να μεταφερθούν  με ποιητικό τρόπο οι συναισθηματικές, ερωτικές, μελαγχολικές εξάρσεις και αντιφάσεις, οι μνήμες «που ίσως μας εξολοθρεύσουν όλους», οι οποίες διαπερνούν το ποιητικό σώμα της συλλογής. Η απογοήτευση από την ήττα των μεγάλων πολιτικών και ιδεολογικών προσδοκιών,  αλλά και η αισιοδοξία η οποία χαρακτηρίζει «τη λύπη του κόσμου», «οι άτακτες λάμψεις και σκιές ενίοτε» που ορίζονται ως «η σκοτεινή πλευρά της σελήνης μου», η «ποικιλία των επιθυμιών», οι αυτοβιογραφικές επιλογές, το σκοτάδι που «ρίχνει τη σκιά του στις λέξεις», ο «φόβος μιας άγνωστης νύχτας», η σωματική(ερωτική;) επαφή, οι εκμυστηρεύσεις «είμαι μια πολύπλευρη προσωπικότητα», οι αντιθέσεις της ανθρώπινης παρουσίας, η θλίψη «που ψάχνει την νύχτα της για να ζήσει», ερωτήματα για την χαμένη επανάσταση στην οποία κάποτε πίστεψε «σε ποια επανάσταση θα ερωτευτούμε αν είναι εύκολο μάθημα η ήττα, γιατί την χρωστούμε όλοι;» , οι ανασκαφές της ύπαρξης «σκάβει στις χωματερές αλήθειες», υποκύπτοντας στο «κάλεσμα μιας απόγνωσης που δεν κινδυνεύει από τίποτα»,  είναι το σύμπαν του ποιητικού έργου της κ.Τάτση.

Αυτός ο αντιφατικός κόσμος που αποτελεί  την ύλη της ποιητικής δημιουργίας την οποία η ποιήτρια εξασκεί με αξιόλογη και ενδιαφέρουσα ικανότητα, ώστε να οδηγεί σε συμπεράσματα ότι η ποιητική της πορεία θα είναι ενθαρρυντική αλλά και περισσότερο ελεγχόμενη. Θέλω να πω ότι η ποιητική εμπειρία θα την οδηγήσει  σε μια πιο πιο ακριβή και στοχευμένη απόδοση των εκφραστικών μέσων, που θα είναι η γέφυρα που θα ενώνει την υποκειμενικότητα της θέασης των πραγμάτων με την αντίστοιχη εμπειρία το αναγνώστη.

Αυτή η διεύρυνση της υποκειμενικότητας, ή έκταση και εκτύλιξή της θα οδηγήσει, πιθανόν, στο «κράμα εαυτότητας και ετερότητας».

Αυτό το κρίσιμο, ουσιαστικό σημείο της ποιητικής δημιουργίας, είναι απαραίτητο στοιχείο ώστε ο ποιητής να ξεφύγει από την παγίδα του κατασκευασμένου ειδώλου του, από την φευγαλέα,  ανύπαρκτη σωματική και συναισθηματική εικόνα του καθρέφτη, που δυνητικά μπορεί να οδηγήσει τον δημιουργό σε ένα αυτάρεσκο απομονωτισμό, αν η ποιητική του ένταση επιστρέφει στον εαυτό του και δεν διοχετεύεται στον αναγνώστη, που αποτελεί, μην το ξεχνάμε, τον ευνοημένο εκπρόσωπο της ανθρώπινης οικουμενικότητας.

Αποτέλεσμα όλων αυτών η μυστική «η γλωσσική χειρονομία» εσωτερικών αντιφάσεων υπαρξιακής έντασης, που προτείνει ο ποιητής μέσω του ποιήματος να μην  βρει αποδέκτη. Να παραμείνει μια βουβή έκφραση  που θα ανακυκλώνεται στον περιορισμένο, ιδιωτικό χώρο του δημιουργού. Η απόσβεση του ποιητικού εγώ είναι, νομίζω, βασικός παράγοντας για την επικοινωνιακή λειτουργία του ποιήματος. Διαφορετικά ο ποιητικός λόγος θα είναι μια άγονη προσπάθεια που θα εκφράζει όρους και κανόνες που θα ορίζουν την ποιητικότητα αλλά δεν θα είναι συγκινησιακά επιδραστική στον αναγνώστη.

Η διαστολή του ποιητικού υποκειμένου οδηγεί το ποίημα από ένα λεκτικό κωδικό μεταμόρφωσης ανθρώπινου συναισθηματισμού σε μια πανανθρώπινη  πνευματική ιδιοκτησία. Η ζωή, αναζητά ρωγμές παρηγορίας, τις οποίες ο ποιητής οφείλει να αποκαλύπτει, γιατί διαθέτει αυτή την ιδιότητα, και ορίζεται εκ της θέσεώς του να τις κάνει κτήμα όλων αυτών που θα αποφασίσουν να ακολουθήσουν τις ποιητικές μεταφορές.

Αυτές οι επισημάνσεις διαφαίνονται, έστω αμυδρά, αλλά ελπιδοφόρα, στην ποίηση της κ. Τάτση. Ελπίζουμε ότι η συνέχεια θα επιβεβαιώσει τα  ενθαρρυντικά βήματα και η πορεία προς την ποιητική της ολοκλήρωση δεν θα μας απογοητεύσει.

ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ ΤΑΤΣΗ

«ακακίες στη σαβάνα»

εκδόσεις «βακχικόν»

ΔΑΝΕΙΟΝ ΕΘΝΟΣ

 

Λίγες σκέψεις για το βιβλίο.

Ευχαριστώ το περιοδικό "Ασσόδυο" που τις φιλοξένησε. 

"Χωρίς αμφιβολία υπάρχει για τον καθέναν από μας κι από μια ξεχωριστή, αναντικατάστατη αίσθηση που αν δεν την βρει να την απομονώσει εγκαίρως και να συζήσει αργότερα μαζί της, έτσι που να τη γεμίσει πράξεις ορατές, πάει χαμένος". 

" Μικρός Ναυτίλος" 

ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ

https://1-2.gr/2021/10/26/ti-estin-h-ellas/?fbclid=IwAR0FbvKgvjg02gKHBqAc0sRQtqWWvmIlp-JF7-SXOHJulUihi1yF81ATeCk

ΠΑΝΔΟΧΕΙΟ ΕΥΣΥΝΟΠΤΩΝ

 

Μικροαφηγήσεις  δίχως το παραμικρό ενδιαφέρον, απελπιστικά πληκτικές πολυχρησιμοποιημένες αφηγηματικές συνταγές, με εκκεντρικά λεκτικά καρυκεύματα. Μια αφήγηση για τη διακόσμηση του τίποτα.
 Ένα έργο που αφήνει το αίσθημα τού υπεράριθμου, ελεγχόμενο από την αναγνωστική εμπειρία του συγγραφέα, οριοθετημένο από την θεολογία του διανοουμενισμού, του ακαδημαϊσμού και την εγκυρότητα της λογοτεχνικής διανοητικότητας. 
Βιβλίο που δεν προκαλεί απροσδόκητη και απρόκλητη ανησυχία αλλά μας δυσαρεστεί  με το ντεκαφεϊνέ* περιεχόμενο του.

"ΠΑΝΔΟΧΕΊΟ ΕΥΣΥΝΟΠΤΩΝ" 

ΣΤΑΥΡΟΣ ΚΡΗΤΙΩΤΗΣ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ "Μελάνι"

Η μέρα που άρχισε έχει ήδη τελειώσει

Γράφουμε για τα βιβλία που μας αρέσουν, αλλά και για τα βιβλία που δεν μας αρέσουν. Αυτό το αγαπήσαμε επειδή μας άρεσε. 

https://frear.gr/?p=31917

"ΠΡΟΣΟΧΗ: εποχιακή διέλευση βατράχων

Ο κ. Σκαμπαρδώνης χαρισματικός αφηγητής, με εξαιρετική διαχείριση του αφηγηματικού λόγου, μας δίνει ένα τόμο με εικοσιπέντε έξοχα διηγήματα, αν και όχι όλα της ίδιας λογοτεχνικής εμβέλειας. Ο καταγωγικός πυρήνας των ιστοριών πηγάζει από θεματικές επιλογές που γνωρίζουμε ήδη από προηγούμενα διηγήματα του, γεγονός που βαραίνει την ανάγνωση σε ορισμένα διηγήματα της συλλογής, δημιουργώντας μια αφηγηματική ανισορροπία, η οποία όμως βρίσκει διέξοδο στην επιλογή του αναγνώστη να παρακάμψει την αφηγηματική εκχύλιση του λόγου τού συγγραφέα. Η εγνωσμένη δεξιότητα του κ. Σκαμπαρδώνη στην ανάπτυξη και την κατασκευή του διηγηματικής αφήγησης, με άρτια επεξεργασμένη γλώσσα, εκεί που κρίνεται κάθε άξιος λογοτέχνης, τη λογοτεχνική επαναδιατύπωση του κόσμου, με τη βαθιά αρχιτεκτονημένη γραφή και την εκφραστική δυνατότητα επεξεργασίας του υλικού του, καταφέρνει με  λεκτικές υπερβάσεις να βγει νικητής στην πάλη με την επικράτεια των λέξεων, ώστε να μας παρουσιάσει ένα έργο που διευρύνει, για μία ακόμη φορά, την αναγνωστική εμπειρία. Εκτοξεύοντας την αφηγηματική ευρηματικότητα στα ακρότατα όρια του λόγου, χρησιμοποιεί τη μνήμη ως  εκτοξευτήρα της αφήγησης, φτιάχνοντας ένα βιβλίο το οποίο επάξια αφήνει το στίγμα του στη σύγχρονη λογοτεχνική παράδοση, ώστε οι αναγνώστες να αισθάνονται προνομιούχοι καταναλωτές της αφηγηματικής τέχνης ενός από τους σπουδαιότερους Έλληνες σύγχρονους συγγραφείς.

MAGNOLIA

Tο σινεμά είναι πράγματα που συμβαίνουν. Ευγνώμονες στους σκηνοθέτες που τα κινηματογραφούν  και μπορούμε να τα παρακολουθήσουμε.