Ευκαιρίας δοθείσης από τη συνέντευξη του Αχιλλέα Κυρικίδη στην εφημερίδα «Εποχή», δημοσιεύω λίγα λόγια για το βιβλίο το « Το κερί του Καρτέσιου», λόγια τα οποία είχα φυλαγμένα και είχα σκοπό να τα δημοσιεύσω λίγο αργότερα.
Τα λεπτουργήματα γλωσσικής επεξεργασίας, που χαρακτηρίζουν τα μικροαφηγήματα του Αχιλλέα Κυριακίδη, είναι ο ασπρόμαυρος μυθοπλαστικός καθρέφτης όπου ο συγγραφέας προσπαθεί να αποδώσει με οδηγό την τέχνη του λόγου την αγωνία του βιολογικού θανάτου. «Θα πεθάνω» καταλήγει η ακροτελεύτια πρόταση στο «Φινάλε αυτοβιογραφίας με spoiler».
Είναι λοιπόν spoiler της ζωής ο θάνατος; Ένα τέτοιο ερώτημα είναι ανυπαρκές διότι όλοι γνωρίζουμε ότι είμαστε θνητοί και μια μέρα θα πεθάνουμε.Αφού δεν μπορούμε να ορίσουμε το μέλλον μας λοιπόν ας τροποποιήσουμε το παρελθόν μας προτρέπει ο συγγραφέας.
Ο Κυριακίδης στηριγμένος σ’αυτήν την παράδοξη διατύπωση εξομολογείται, κάνει τον απολογισμό της ζωής του, εκφράζει την αλήθεια του, γνωρίζοντας ότι μόνο η λογοτεχνία μπορεί να τροποποιήσει το παρελθόν. Χρησιμοποιεί ως αλήθεια το ψεύδος τής λογοτεχνικής διατύπωσης, παραδίδοντας την λογοτεχνική αλήθεια ως παράγοντα που δικαιολογεί αυτήν την εξομολόγηση..
Το σώμα-κερί φθείρεται ηλικιακά αλλά δεν παύει η λογοτεχνική παρουσία να δηλώνει την αέναη ύπαρξή του. Οι αισθητηριακές λειτουργίες παύουν, αλλά η υπάρξη παραμένει, όχι ως αιωνιότητα της ψυχής, αλλά ως αποτύπωμα του λογοτεχνικού έργου.
Όλος αυτός ο κύκλος της ζωής περιγράφεται με πυκνότητα, απλότητα και λιτότητα εκφραστική, χαρακτηριστικό γνώρισμα του συγγραφέα. ¨Ο Κυριακίδης, ένας πολυδιάστατος δημιουργός, ένας αναγεννησιακός καλλιτέχνης, χρησιμοποιεί την ικανότητά του για να αποδεσμευτεί από τον ιδιωτικό χώρο της λογοτεχνικής δημιουργίας συνομιλεί με τον κλεμμένο του εαυτό, τον απαραίτητο συνδημιουργό του, αφήνοντας την σωματική του παρουσία απορροφημένη στις ανάγκες της καθημερινότητας.
Στο εξαιρετικό κείμενο «Κάθοδος», έκτασης μόνο μίας σελίδας, συμπυκνώνει με απαράμιλλο, λιτό και ώριμο λόγο την μέχρι τώρα πορεία της ζωής του.
Μικροαφηγήσεις ύψιστου λογοτεχνικού βελινεκούς,δίχως την προχειρότητα της γνωμικής ηθικής, χρησιμοθηρικές επιδιώξεις, αλλά γόνιμη ευθύτητα, επίμονος γλωσσικός σχεδιασμός, που αναδεικνύει τον αληθινό δημιουργό.
