Τρίτη, Απριλίου 01, 2025

ΕΚΑΤΟ ΤΑΧΥΠΑΡΟΥΣΙΕΣ ΤΟΥ ΜΠΛΕ


ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Αυτές οι εκατό ταχύπλοες αποδράσεις στον ωκεανό του διαδικτύου γράφτηκαν το τελευταίο διάστημα των δεκατεσσάρων μηνών. Στην αρχή διστακτικά, με κάποιες αραιές δημοσιεύσεις στον προσωπικό λογαριασμό μου στο Facebook, μετά όμως το κύμα της «έμπνευσης»  με παρέσυρε σε αχαρτογράφητα νερά, όπου η γοητεία του άγνωστου δεν μου επέτρεπε να τις εγκαταλείψω, δίχως μιας προσπάθειας, έστω ανώφελης κι όχι απαραίτητα δικαιωμένης, να τα διασώσω από τα σκοτάδια της δημόσιας ανυπαρξίας.


ΠΡΟΛΟΓΟΣ


Μπαρντόν;

Μπλε. Γιατί, έχετε κανένα πρόβλημα;


01


-Εσύ πέταξες την πέτρα;


-Ναι εγώ.


-Ξέρεις ότι έσπασες το τζάμι;


-Συγνώμη, δεν ήταν αυτός ο σκοπός μου.


-Τότε ποιος ήταν;


-Το μπλε, αλλά αστόχησα.


02


Ουάου! Μπλε!


03


Ο μπλε κομήτης που ανακαλύφθηκε από τηλεσκόπιο της Καλιφόρνιας τον Μάρτιο του 2022, ο C/2022 E3 (ΖΤF), θα περάσει σχετικά κοντά από τη Γη στη διάρκεια του Ιανουαρίου του νέου έτους και μπορεί να γίνει ορατός ακόμη και με γυμνά μάτια έως το τέλος του μήνα. Θα πλησιάσει τον πλανήτη μας, όπου αναμένεται να φθάσει στην πλησιέστερη απόστασή του (περίγειο) των 42 εκατ. χλμ. την 1η ή 2α Φεβρουαρίου.


-Μα ο κομήτης δεν έχει τέτοιο χρώμα.


-Α, τότε διάβασα λάθος.


04


-Σε ενοχλούσε;


-Ναι, πονούσε μάλιστα.


-Τι έκανες;


-Πήγα στον γιατρό και το έβγαλε.


-Τι σου είπε;


- Ότι είναι μπλε.


-Τον πίστεψες;


-Αφού μου το έδειξε.


05


-Στάσου εκεί που βρίσκεσαι. Ωραία, μην κινείσαι. Πώς τα βλέπεις τα πράγματα;


-Μπλε


-Προχώρα μπροστά. Σταμάτα! Τώρα;


-Μπλε


-Πήγαινε δεξιά. Στοπ! Ακίνητος! Άλλαξε τίποτα;


-Όχι


-Τώρα αριστερά. Μείνε εκεί που βρίσκεσαι. Πώς τα βλέπεις;


-Μπλε


-Άρχισε να βαδίζεις. Το ίδιο;


-Ναι


-Μια τελευταία προσπάθεια. Μπορείς να πετάξεις;


06


-Εδώ έχουμε κάποιες φωτογραφίες. Εάν σου τις δείξουμε μπορείς να τον αναγνωρίσεις;


- Αν φοράει μπλε.


07


-Βρέθηκε;


-Όχι ακόμη.


-Μήπως παίζει με το μπλε;


-Δεν αποκλείεται.


-Γιατί δεν κοιτάς;


-Λείπει κι αυτό.


-Τώρα τι κάνουμε;


-Θα περιμένουμε


08


-Κέρδισα;


-Κέρδισες


-Ποιο από όλα;


-Το μπλε


-Θα χωράει;


09


-Ρε συ, δεν μπορώ να διαβάσω αυτά που γράφεις. Στην τρίτη πρόταση αρχίζω να χασμουριέμαι. Ξυπνάω όταν φτάνω στη λέξη μπλε. Πώς να στο πω, αυτή η λέξη είναι η λακούβα της ανάγνωσης που με ξυπνάει(πού το διάβασα αυτό;).


-Μα εγώ δεν γράφω ποτέ περισσότερες από δύο προτάσεις και η λέξη μπλε βρίσκεται πάντα πριν την πρώτη πρόταση.


-Ωχ! μάλλον σε μπερδεψα με κάποιον άλλον.


10


-Αυτό έπαθα κι εγώ με το μπλε.


-Αλήθεια Γιώτα μου; Δεν είμαι η μοναδική;


- Όχι βέβαια, απλώς αλλάζουν τα χρώματα.


11


-Τι σου είπε, θα φέρει;


-Ναι


-Πότε;


-Αύριο-μεθαύριο. Θα μιλάνε, λέει, ελληνικά.


-Τι χρώμα;


-Μπλε


12


-Μα γιατί επιμένεις να φύγουμε; Εσύ δεν το διάλεξες όταν είδες ότι λέγεται «Μπλε και Μπλε»;


-Ναι, αλλά πού να φανταστώ ότι όλα εδώ μέσα θα είναι διπλά;


13


-Μα τι έχει και σου αρέσει τόσο πολύ;


-Όλα τα μάτια της είναι μπλε.


14


-Από πότε σταμάτησε να γαβγίζει;


-Από τότε που του αλλάξαμε μπαταρία.


-Τι μπαταρία χρησιμοποιήσατε;


-Την μπλε


15


Τους βλέπεις εκείνους εκεί;


-Ποιους;


-Αυτούς που παίζουν ποδοσφαιράκι.


-Ναι τους βλέπω. Τι θέλεις να πεις;


-Δεν σταματάνε.


-Γιατί να σταματήσουν;


-Έληξε ο αγώνας. Λήξε το, ρε! Λήξε το!


-Γιατί φωνάζεις; Θέλει ακόμα τρία λεπτά.


-Δεν βλέπεις; Νικάνε οι μπλε!


16


-Εγώ στη θέση σου θα άλλαζα το όνομα. Θα τo έκανα πιο επικοινωνιακό. Το όνομα μιας εταιρείας είναι ένα από τα πιο σημαντικά πράγματα που πρέπει να λαμβάνει κανείς υπόψη του. 


- Το γνωρίζω, αλλά συνέχισε, τι θέλεις να πεις;


-Τι θα έλεγες να την ονόμαζες «Μπλε»;


17


-Πρέπει να φεύγουμε. Μας διώχνει η Βάσω Παρδαλού, η επιμελήτριά μας. Κλείνοντας, να σας υπενθυμίσουμε ότι η επόμενη εκπομπή μας είναι αφιερωμένη.... Πού είναι αφιερωμένη Νάσο;


-Στο μπλεεεε!


18


-Πώς σου φαίνομαι;


- Εσύ άλλαξες τελείως. Δεν σε αναγνωρίζω. Οι μπλε βλεφαρίδες σού πάνε πολύ. Αλλά γιατί δεν τις φοράς στα μάτια;


19


-Μη μακρηγορείς, δεν θέλω πολλά-πολλά. Μπλε ή όχι;


-Μπλε


20


-Αγάπη, φεύγω!


-Στάσου! Έτσι πας στη συνέντευξη; Φτιάξε λίγο το πέτο σου να φαίνεται το μπλε.


21


-Έλα ρε, έξω είσαι;


-Ναι, δεν μπόρεσαν να δέσουν την υπόθεση.


-Δηλαδή;


-Τα δακτυλικά αποτυπώματα ήταν μεν δικά μου αλλά μπλε.


22


-Ξέρεις,τι με ηρεμεί στο μπλε;


-Τι;


-Το χρώμα του


23


-Με προσκάλεσε ο δούκας Μισέλ ντε Σαντιγί στο κάστρο του να τον επισκεφτώ.


-Λοιπόν;


-Είχε κάνει ανακαίνιση και με παρακάλεσε να πω τη γνώμη μου. Ο διακοσμητής του, ο Περσινί, άλλαξε τα πάντα. Από επισκευή εσωτερικών χώρων, αλλαγή επίπλων και χρωμάτων.


-Όμορφα;


-Τι να σου πω. Υπέροχα! Όλα μπλε!


24


-Τι ακούγεται απ' το σαλόνι;


-Μη δίνεις σημασία. Ο Σπύρος είναι που διυλίζει τον κώνωπα. Αυτός ο ήχος ακούγεται όταν το δυστυχές έντομο είναι μπλε.


25


-Μα αυτό το χαρτί που κρατάς δεν είναι αυτόγραφο. Γιατί τόσο ενθουσιασμός;


-Είναι όμως μπλε.


26


-Τι γνώμη έχεις για τη γιορτή των ερωτευμένων;


-Πούτσες μπλε.


27


-Από πού προκύπτει;


-Ποιο;


-Ότι είναι μπλε.


-Από το χρώμα του.


28


-Τι διαβάζεις;


-«Η κοκκινοσκουφίτσα με τα μπλε».


29


-Γιατί βγήκε μπλε;


-Ακτινογραφία είναι, τι ήθελες να βγει;


30


-Θα είναι ακαριαίος;


-Είπαμε. Μπλε και κάτω.


31


-Βάλε το χέρι σου πάνω του. Ωραία. Τώρα πιστεύεις;


-Ναι, είναι μπλε.


32


-Τι άλλο παίξατε παιδί μου;


-Μπλε χαστουκάκια


33


-Ευφυέστατο. Μπλε είναι;


-Ακριβώς.


34


-Πες μου, τι βλέπεις;


-Δεν διακρίνω πολύ καθαρά.


-Τώρα με αυτά είναι καλύτερα;


-Ναι.


-Τι βλέπεις;


-Μπλε.


35


-Εσύ μικρέ δεν θα πεις τίποτα;


-Σαν τι;


-Οτιδήποτε. Αρκεί να πεις κάτι, να ακούσουμε τη φωνούλα σου.


-Μπλε.


36


-Τι σου αρέσει στο μπλε;


-Το όνομά του.


37


-Σοβαρά μιλάς τώρα, μπλε;


-Ναι, δεν το πιστεύεις;


-Πρώτη φορά συμβαίνει.


-Για τα πάντα υπάρχει πρώτη φορά.


38


-Έχετε δίκιο, σας τα είπα μπερδεμένα, αλλά δεν μπορώ να γίνω πιο σαφής.


-Σας καταλαβαίνω, αλλά βρεθείτε στη θέση μου. Πρέπει να γίνω κατανοητός, λεπτομερής όταν καταθέσω την πρότασή σας για έγκριση στην εταιρεία. Δεν μπορώ να τους λέω συνέχεια μπλε και μπλε.


39


-Τι συμβαίνει; Γιατί κλαις;


-Να, καλέ μαμά, ο Θανάσης πήρε το μπλε και με φοβίζει.


-Ποιο μπλε; Δεν έχει όνομα;


-Όχι.


40


-Πες το να σε ακούσω.


-Δεν θα το ξανακάνω, μανούλα.


-Δεν το είπες όλο. Ξαναπές ολόκληρη τη φράση.


-Δεν θα το ξανακάνω μπλε, μανούλα μου. 


-Έτσι μπράβο!


41


-Όχι αυτό δεν θα το πάρεις. Τα πήρες σχεδόν όλα και δεν έφερα καμία αντίρρηση.


-Γιατί, σε τι θα σου χρησιμεύσει; Για σένα είναι άχρηστο.


-Δεν το βλέπεις ότι είναι μπλε;


42


- Τι θα έλεγες να γράψεις κάτι για το μπλε; Τόσο καιρό διαμαρτύρεσαι πως βρίσκεσαι σε πνευματική κόπωση και συγγραφικό αδιέξοδο. Να ένα ωραίο θέμα για να ανανεωθείς.


-Μας πρόλαβε άλλος, Κωστάκη μου.


-Ποιος είναι αυτός ο άλλος, Μίμη μου;


Ο Σπύρος Παύλου, Κώστα. Ο Σπύρος Παύλου!


43


-Μην κουνιέσαι! Κάτι έχει κάτσει στην πλάτη σου. Περίμενε να το διώξω.


-Τι είναι;


-Δεν ξέρω, είναι όμως μπλε.


44


Όταν αγοράζω καινούργια παπούτσια προσέχω εκτός από άδεια να είναι μπλε.


45


-Μη ξεχάσεις όταν φτάσεις να κοιμηθείς. Το ταξίδι είναι πολύωρο και κουραστικό. Να σκεπαστείς καλά, κάνει πολύ κρύο εκεί. Οι κουβέρτες είναι στη ντουλάπα. Διάλεξε την μπλε. Ζεσταίνει πιο πολύ και προστατεύει από τα κακά πνεύματα.


-Εντάξει, φεύγω τώρα.


46


-Αλήθεια;


-Αλήθεια


-Ορκίζεσαι;


-Ορκίζομαι


-Φίλα μπλε.


47


-Ήρθα να πάρω ένα κουστούμι και δύο πουκάμισα. Μου είπατε ότι θα είναι έτοιμα την Πέμπτη το απόγευμα.


-Το όνομά σας παρακαλώ και το νούμερο που σας δώσαμε.


-Θεμιστοκλής Θεμιστοκλέους. Ορίστε το νούμερο.


-Περιμένετε ένα λεπτό να σας τα φέρω.


-Ευχαριστώ


-Ορίστε τα ρούχα σας. Αλλά γιατί φοράτε συνέχεια μπλε;


48


-Δεν θα το ξαναπώ άλλη φορά, κατάλαβες; Μπλε!


Νταπ! Ντουπ! Νταπ!Ντουπ!(Οργισμένα χτυπήματα με κοντάρι σκούπας στο ταβάνι).


-Θα σταματήσετε καμιά φορά; Κοιμόμαστε!


49


Ντριν! Ντριν!(ήχος ηλεκτρονικού κουδουνιού).


-Παρακαλώ.


-Έλα μέσα που σε θέλω.


-Έρχομαι αμέσως.


-Κάθισε σε παρακαλώ. Η δουλειά που έκανες είναι περίφημη, Περίφημε. Η ιδέα σου να τα βάψεις μπλε ήταν καταπληκτική. Πρωτότυπη και ουσιαστική.


-Σας ευχαριστώ, κύριε Μεταβιβαστή.


-Μην ευχαριστείς εμένα. Τον διευθυντή να ευχαριστήσεις. Εγώ απλώς τα λόγια του μεταφέρω.


50


-Βλέποντας να πλησιάζει η αστυνομία μπήκε στο αμάξι του, πάτησε γκάζι και έγινε καπνός.


- Μήπως ο καπνός ήταν μπλε;


-Ναι, πώς το ξέρεις;


-Κάπου το διάβασα.


51


-Θα αργήσεις;


-Όχι, μέχρι να πεις μπλε γύρισα.


52


-Τον συλλάβατε;


-Ναι. Βρήκαμε το όπλο του εγκλήματος στο σπίτι του.


-Τι σας είπε;


-Τίποτα, βρισκόταν σε παραλήρημα.


-Τι έλεγε;


-Επαναλάμβανε συνέχεια τη λέξη «μπλε».


53


-Σε ακούω ανήσυχη. Τι συμβαίνει;


-Το μπλε, Θεανώ μου.


-Καμία βελτίωση; 


-Όχι.


-Παραμένει ίδιο όπως το είδα τελευταία φορά;


-Ακριβώς.


-Το έχεις ακόμη κρεμασμένο;


-Όχι, δεν μπορώ να το βλέπω πια. Το πήγα στην αποθήκη.


-Τι να πω; Υπομονή, Θεανώ μου,υπομονή.


54


-Αν δεν ήταν μπλε θα το κρατούσες στην αγκαλιά σου;


-Όχι


-Θα του έριχνες έστω μια τρυφερή ματιά;


-Όχι


-Θα το χάιδευες;


-Όχι


-Θα το έπαιρνες μαζί σου όπου και αν πήγαινες;


-Όχι.


-Θα το έτρωγες;


-Ναι.


-Λοιπόν; 


-Ό,τι και αν κάνω είναι δικός μου λογαριασμός.


55


-Κουρεύτηκες πάλι; Δεν πέρασαν ούτε δυο εβδομάδες από την προηγούμενη φορά.    -Συνέβη κάτι έκτακτο. Ο κουρέας μού επεφύλαξε μία ευχάριστη έκπληξη.


-Δηλαδή;


- Σήμερα το πρωί, περνώντας έξω από το μαγαζί του, πριν καν πει καλημέρα, μου έδειξε μια μπλε κουρευτική μηχανή που κρατούσε στο χέρι του. Έλα μέσα, μου λέει. Τη δανείστηκα αποκλειστικά για σένα. Σου το είχα υποσχεθεί άλλωστε, κι εγώ κρατάω το λόγο μου.


56


-Τι ήταν αυτό που πέρασε;


-Ένα μαχητικό αεροπλάνο.


-Με τέτοιο ήχο;


-Α, έτσι κάνουν τα μπλε


57


-Με τι προσόντα νομίζεις ότι θα διεκδικήσεις τη δουλειά που σου προσφέρουν;


-Με τα μπλε


58


-Έτσι θα βγεις έξω; Πηγαίνει το πλαστικό πουκάμισο με ξύλινη γραβάτα; Κι από κάτω γυάλινο παντελόνι; Είσαι απαράδεκτος! Με τόσο όμορφα, μπλε μάτια, έστω ψεύτικα; Πήγαινε σε παρακαλώ να αλλάξεις και μη σε ξαναδώ άλλη φορά έτσι ντυμένο. Αχ θεέ μου, παιδί είναι αυτό; Λες και δεν το γέννησα εγώ αλλά η φαντασία μου.


59


-Πόσο ψηλό ήταν;


-Τι να σου πω; Να, κάτι σαν το μπλε.


60


-Μπορείς να υιοθετήσεις ένα κατοικίδιο; Προσπαθώ να βρω κάποιον να δεχθεί ένα αδέσποτο σκυλάκι που φιλοξενώ προσωρινά στο σπίτι μου.


-Αν είναι μπλε με μεγάλη μου χαρά.


61


-Τι έπαθες;


-Έχουμε πρόβλημα με τον μικρό.


-Δηλαδή;


-Έχει μια φωνητική δυσμορφία. Όταν βλέπει μπλε μιλάει ανάποδα.


-Τι εννοείς;


-Ότι μιλάει με την αντίθετη φορά των λέξεων.


-Δεν διορθώνεται;


-Όχι Βασίλη μου. Το ψάξουμε παντού. Πρέπει να το αποδεχτούμε.


-Ο μικρός πώς το πήρε;


-Ευχάριστα. Όταν του συμβαίνει ξεκαρδίζεται στα γέλια. Μην σου πω ότι έχει γίνει το αγαπημένο του χρώμα.


62


- Τελικά αποφάσισες τι θα της πεις;


-Ναι


-Τι;


-Μπλε


63


-Γιε μου γύρισες; Μην κλαις. Έλα κοντά μου να σε αγκαλιάσω. Μα τι ρούχα είναι αυτά; Ραχήλ, φέρε τον μπλε χιτώνα στο παιδί να αλλάξει.


64


-Εσείς κύριε με το μπλε εσώρουχο, προχωρήστε στο διάδρομο παρακαλώ να ανέβει ο κόσμος που περιμένει έξω.


-Έπρεπε να του το πει ο οδηγός, Λέλα μου, να προχωρήσει; Αλλά με τέτοιο χρώμα εσώρουχο τι διαγωγή περιμένεις;


65


-Η γατούλα σας γαυγίζει, δεσποινίς;


-Όχι μόνο γαυγίζει, αλλά δαγκώνει κάτι ανάγωγους ενοχλητικούς σαν εσένα. Ξέρεις τι δαγκωνιές αφήνει; Μπλε.


66


-Θυμάσαι;


-Πώς δεν θυμάμαι.


-Τι χρώμα ήταν;


-Αυτό δεν το θυμάμαι.


-Αλήθεια λες τώρα; Ξέχασες τι χρώμα ήταν;


-Ναι, δεν μπορώ να θυμηθώ καθόλου.


-Μήπως ήταν μπλε;


-Μπράβο, αυτό ήταν. Πώς το βρήκες;


67


-Καλά, αυτόν συλλάβατε;


-Κύριε διοικητά, η συμπεριφορά του μας κίνησε υποψίες.


-Μα αυτός είναι μυστικός αστυνομικός της ασφάλειας.


-Δεν μας ενημερώσατε, κύριε διοικητά. Ούτε είμαστε υποχρεωμένοι να πιστεύουμε τον οποιοδήποτε που λέει ότι είναι αστυνομικός.


-Ταυτότητα δεν σας έδειξε;


-Μας έδειξε, αλλά στον υπόκοσμο ξέρετε πώς λειτουργούν αυτά τα κυκλώματα με τις πλαστές ταυτότητες.


-Καλά-καλά, πηγαίνετε τώρα και την άλλη φορά να είστε περισσότερο προσεκτικοί. 


-«Μπλε», πήγαινε στη δουλειά σου, δεν σε χρειάζομαι άλλο.


68


-Ήταν εύκολο το θέμα της έκθεσης;


-Ναι. Μας έδωσε ελεύθερο θέμα, αλλά δεν ήταν όμως μόνο αυτό. Μας παραχώρησε ακόμη περισσότερη ελευθερία, δηλώνοντας, ότι μπορούμε, αν θέλουμε, να μη χρησιμοποιήσουμε τη λέξη “μπλε”.


69


-Γιατί δεν το έπιασες;


-Μόλις άπλωσα τα χέρια μου χάθηκε.


-Πέταξε;


-Όχι. Πώς να πετάξει;


-Τότε;


-Σαν κάτι να το φύσηξε. Ένιωσα μια ανθρώπινη ανάσα πίσω μου. Γύρισα μα δεν ήταν κανείς.


-Πώς το εξηγείς;


-Δεν ξέρω. Δυστυχώς το έχασα μέσα από τα χέρια μου. Πιο πολύ στεναχωριέμαι γιατί ήταν μπλε.


70


-Να το διώξω;


-Όχι! 


-Μα θα μας δαγκώσει.


-Δεν δαγκώνουν τα μπλε.


71


-Μήπως πρέπει να ρίξεις λίγο τους τόνους;


-Εγώ έτσι έχω μάθει να μιλάω. Να λέω τα σύκα-σύκα και τα μπλε-μπλε.


72


-Δυστυχώς δεν καταφέραμε να το επαναφέρουμε. Όταν το φέρατε είχε χάσει το χρώμα του. Μπλε δεν υπάρχει πουθενά. Δεν είμαστε δα και γιατροί.


-Μπορώ να το πάρω πίσω;


-Φυσικά, αν θέλετε. Όμως πρώτα πρέπει να περάσετε από το γραφείο κίνησης.


73


-Πλησιάζει!


-Να το παρακολουθείτε στενά.


-Περνάει στο χώρο δικαιοδοσίας μας.


-Ύψιστο σημείο επιφυλακής. Οπλίσατε!


-Περιμένουμε διαταγές.


-Τι χρώμα είναι;


-Μπλε


- Λήξις  συναγερμού.


74


-Θέλετε να μας δώσετε μια μαρτυρία για τη «μετά θάνατον ζωή»;


-Δεν ξέρω τι δηλώνουν όσοι είχαν την ίδια εμπειρία με τη δική μου, να βρεθούν δηλαδή στην απέναντι όχθη. Ακούω και διαβάζω για τούνελ, λάμψεις και τα λοιπά. Για μένα ήταν όλα μπλε.


75


-Δεν κοιμήθηκα καλά χθες βράδυ.


-Γιατί;


-Είδα ένα παράξενο όνειρο.


-Δηλαδή, τι είδες;


 -Μια γυναικεία ερωτική φωνή, που δεν έβλεπα από πού ερχόταν, επαναλάμβανε ηδονικά:-Μπλε...τώρα...ναι....ναι...μπλε...μπλε...μπλεεε!


-Εγώ ήμουν.


76


-Τι να σου πω; Ήταν όμοια, δεν τα ξεχώριζες καθόλου.


-Πώς δηλαδή;


-Σαν δυο σταγόνες μπλε.


77


-Να σας ενημερώσω ότι μετά από ένα τέτοιο σφοδρό δυστύχημα που είχε είναι ευτύχημα που επιβίωσε και μπορεί να αρθρώσει έστω και μια λέξη.


-Ποια λέξη γιατρέ;


-Μπλε.


78


-Άκουσε κάτι τελευταίο. Θα πω μόνο μία λέξη, κι αν θέλεις του την μεταφέρεις, όπως ακριβώς σου την είπα.


-Πες μου.


-Μπλε.


79


Αντιλαμβάνεσαι τι είπες;


-Φυσικά


-Μπορείς να το επαναλάβεις;


-Μπλε


80


-Ήρθα γιατί άκουσα κάποιον να καλεί σε βοήθεια.


-Άκουσες τη λέξη μπλε;


-Όχι


-Τότε πώς θα ήμουν εγώ;


81


-Είναι δυνατόν να χρησιμοποίησε το μπλε;


-Ήταν μια ριψοκίνδυνη ενέργεια, δεν λέω. Βέβαια του κόστισε, αλλά κάθε τέτοια προσπάθεια έχει το ρίσκο της. Μπορεί να το πληρώσεις με την ίδια σου τη ζωή.


82


-Ξέρεις πού είναι το σπίτι του;


-Όχι


-Στην οδό Πτολεμαίων.  Την γνωρίζεις;


-Όχι


-Να χρησιμοποιείς το Google map ξέρεις;


-Όχι


-Τότε θα σου φτιάξω ένα σχέδιο για να μπορέσεις να το βρεις. Είναι μία τετραώροφη πολυκατοικία.  Όταν φτάσεις χτύπα το μπλε κουδούνι.


83


-Σε παρακαλώ, γίνε πιο σύντομος


-Μπλε.


84


Το είδε;-


Ναι, το είδε.


-Τι χρώμα νομίζει ότι είναι;


-Μπλε.


85


-Κοίτα τι μπορεί να κάνει. 


Το τοποθέτησε πάνω στο τραπέζι της κουζίνας και γύρισε τον διακόπτη στο on. Τότε άρχισε να παίζει μουσική, να χορεύει και να κάνει μια βαθιά υπόκλιση στο τέλος της ολιγόλεπτης παράστασης.


-Πολύ ωραίο, μπράβο! 


-Περίμενε, δεν τελειώσαμε ακόμα. Πες κάτι, πρόσταξε το απόκτημά της.


-Μπλε.


86


-Ξεκίνα! Τι περιμένεις, να ανάψει το μπλε;


-Δίκιο έχεις.


87


-Αν είναι δυνατόν! Εμπιστεύεσαι να το βάλεις σπίτι σου;


-Βέβαια, αν είναι μπλε.


88


-Δεν ξέρεις ποιον είδα χθες.


-Λέγε ρε, ποιον;


-Τον Φινόκιο


-Απίστευτο! Μήπως του έμοιαζε;


-Μα τι λες τώρα; Πήγα κοντά να διακρίνω το πιο χαρακτηριστικό του γνώρισμα μήπως έκανα λάθος. Σχεδόν το άγγιξα.


-Ήταν ακόμα μπλε;


89


-Το μελέτησες καλά; Σκέφτηκες τις συνέπειες; Τι είναι; Μπλε, το είπαμε, φύγαμε;


-Είμαι αποφασισμένος. Θα πάω και ό,τι βγει.


90


-Μπράβο ρε θηρίο! Μόνο εσύ βρήκες τη λύση στο αίνιγμα;


-Ναι, ήμουν ο μοναδικός στην τάξη.


-Ήταν τόσο δύσκολο;


-Αρκετά.


-Ποια ήταν η λύση;


-Το μπλε.


91


-Αν δεν τα καταφέρεις κι αυτή τη φορά θα μπεις στην μπλε λίστα. Κατάλαβες ή να το επαναλάβω;


-Θα τα καταφέρω.


92


-Γιατί σου το πήρε;


-Είπε ότι απαγορεύεται σύμφωνα με τον κανονισμό.


-Είχε δίκιο;


-Δεν ξέρω, ίσως. Όταν αμφισβήτησα την ύπαρξή του με αποκάλεσε αυθάδη και προκλητική.


-Εντάξει μην στεναχωριέσαι, θα σου δώσω εγώ το δικό μου. Μόνο που είναι μπλε.


93


-Είναι όμορφος, ευγενικός, εργατικός, με χιούμορ. Έχει όμως ένα ελάττωμα, πες το εμμονή, ναρκισσισμό.


-Τι ελάττωμα;


-Δεν κλείνει ποτέ τα μάτια του.


-Δηλαδή;


-Να, ακόμη και όταν κοιμάται τα αφήνει ανοιχτά.


-Γιατί αυτό;


-Θέλει να φαίνονται συνέχεια, διότι έχουν μια μοναδική απόχρωση του μπλε, που δεν διαθέτει κανείς στον κόσμο, όπως τον έχουν διαβεβαιώσει ζωγράφοι, εκτιμητές έργων τέχνης, ακόμα και οφθαλμίατροι. Είναι ένα χρωματιστό αριστούργημα, του είπε κάποτε ένας διάσημος ζωγράφος, που πρέπει να το βλέπουν ακόμη και τα όνειρα.


94


-Συνέβη ποτέ να σου ξεφύγει η λέξη "μπλε" την ώρα που μιλούσες δίχως να το καταλάβεις;


-Ποτέ. Εσένα;


-Συχνά.


95


-Βρέθηκε;


-Ναι.


-Έχουμε νέα;


-Δυστυχώς, καταστράφηκε ολοσχερώς. Μόνο το χρώμα έμεινε.


-Τώρα να δούμε τι θα κάνουμε.


-Έχω όμως κάτι ευχάριστο.


-Πες το λοιπόν.


-Το χρώμα έγινε μπλε.


96


-Θα σου εμπιστευτώ κάτι, αλλά να μείνει μεταξύ μας.


-Αφού με ξέρεις. Τάφος!


-Είναι μπλε.


-Είσαι σίγουρος;


-Αφού το είδαμε κι οι δυο μας.


-Τι αποφασίσατε;


-Να το κρατήσουμε.


97


-Ξέρεις τι έλεγες στο παραλήρημά σου;


-Τι;


-Επαναλάμβανες συνεχώς τη λέξη μπλε.


-Μόνο αυτό;


-Ναι.


-Δυστυχώς.


-Γιατί;


-Εκκρεμεί και κάτι άλλο.


-Τι άλλο;


-Να την έγραφα.


98


-Σε είδε κανείς να μπαίνεις;


-Όχι.


-Ακούμπα το εδώ σιγά-σιγά. Είναι ακόμα μπλε;


-Ελπίζω.


-Για να δούμε. Μπράβο! Τα κατάφερες.


99


-Τι ακούγεται; 


-Η γάτα είναι, θέλει να μπει μέσα. 


-Διώξε την! Είπαμε ότι δεν θα ξαναμπεί στο σπίτι. Το γέμισε όλο τρίχες.


-Επιμένει. Περίμενε να δω τι συμβαίνει.


Άνοιξε το παράθυρο της κουζίνας και κοίταξε έξω.


-Νίκο! Είναι μπλε!


-Παράτα την. Αλλάζει χρώματα για να μας εντυπωσιάσει. Καλά λέω ότι είναι διάολος μεταμορφωμένος.


100


Πίστευε και μπλε ερεύνα

 

Τρίτη, Μαρτίου 18, 2025

Ίστορία τών μεταμορφώσεων


Ένα πολύτιμο γλωσσικό κόσμημα, η κατοχή του οποίου είναι μια πνευματική ευωχία, δείγμα του πεπρωμένου που ορίζει κάποιους ως προνομιούχους αναχωρητές της προσφοράς και της ζήτησης, σε μια εκδοτική αγορά που συνθλίβει τις επιλογές μέσα στην ακατάσχετη χοάνη της. 
Πολύτιμα δώρα που μας προσφέρουν κάποιοι παραμυθάδες τεχνουργοί με τη λεπτοφυΐα της τέχνης τους, το περίτεχνο κέντημα της αφηγηματικής ευφυΐας, την κομψότητα του ύφος, την καθαρότητα και απλότητα της καλλιγραφικής εξιστόρησης.
Παράλληλα όμως σκέφτομαι την αμηχανία και αδυναμία, κυρίως αυτή, των ελλήνων λογοτεχνών, κριτικών και αναγνωστών μπροστά σε αυτό το καλλιεπές δημιούργημα, που ομολογουμένως, απ’όσο βέβαια γνωρίζω, παραμένει μοναδικό και μοναχικό στη λογοτεχνική μας παράδοση.
Δίκαια λοιπόν αναρωτιέται ο Αριστοτέλης Σαΐνης στον πρόλογο τού αφιερώματος για τον Γιάννη Πάνου στο περιοδικό «Χάρτης» γιατί οι συνεργάτες του αφιερώματος προτίμησαν, σ’ένα μεγάλο ποσοστό, να ασχοληθούν με το άλλο εμβληματικό βιβλίο του «...από το στόμα της παλιάς Remington...». 
Η επιδραστικότητα του βιβλίου στη σύγχρονη ελληνική λογοτεχνία είναι μηδαμινή, ελάχιστη. Αλλά αν κάτι βρίσκεται έξω από τα χωρικά σου ύδατα και αποφεύγεις να βουτήξεις σε άγνωστα νερά τότε θα χρειάζεσαι πάντα σωσίβιο για να κολυμπήσεις.


Σάββατο, Μαρτίου 08, 2025

ΣΤΙΓΜΙΟΤΥΠΑ ΜΕ ΜΠΛΕ(100)

 


-Αν μπορούσες να συνοψίσεις σε μία λέξη όλα αυτά που έχεις γράψει ποια θα ήταν;

-Μπλε!

Πέμπτη, Μαρτίου 06, 2025

ΣΤΙΓΜΙΟΤΥΠΑ ΜΕ ΜΠΛΕ(99)

 


-Τι ακούγεται; 

-Η γάτα είναι, θέλει να μπει μέσα. 

-Διώξε την! Είπαμε ότι δεν θα ξαναμπεί στο σπίτι. Το γέμισε όλο τρίχες.

-Επιμένει. Περίμενε να δω τι συμβαίνει.

Άνοιξε το παράθυρο της κουζίνας και κοίταξε έξω.

-Νίκο! Είναι μπλε!

-Παράτα την. Αλλάζει χρώματα για να μας εντυπωσιάσει. Καλά λέω ότι είναι διάολος μεταμορφωμένος.

Δευτέρα, Μαρτίου 03, 2025

ΣΤΙΓΜΙΟΤΥΠΑ ΜΕ ΜΠΛΕ(98)

 


-Σε είδε κανείς να μπαίνεις;

-Όχι.

-Ακούμπα το εδώ σιγά-σιγά. Είναι ακόμα μπλε;

-Ελπίζω.

-Για να δούμε. Μπράβο! Τα κατάφερες.

Παρασκευή, Φεβρουαρίου 28, 2025

ΣΤΙΓΜΙΟΤΥΠΑ ΜΕ ΜΠΛΕ(97)

 


-Ξέρεις τι έλεγες στο παραλήρημά σου;

-Τι;

-Επαναλάμβανες συνεχώς τη λέξη μπλε.

-Μόνο αυτό;

-Ναι.

-Δυστυχώς.

-Γιατί;

-Εκκρεμεί και κάτι άλλο.

-Τι άλλο;

-Να την έγραφα.

Τετάρτη, Φεβρουαρίου 26, 2025

ΣΤΙΓΜΙΟΤΥΠΑ ΜΕ ΜΠΛΕ(96)


-Θα σου εμπιστευτώ κάτι, αλλά να μείνει μεταξύ μας.

-Αφού με ξέρεις. Τάφος!

-Είναι μπλε.

-Είσαι σίγουρος;

-Αφού το είδαμε κι οι δυο μας.

-Τι αποφασίσατε;

-Να το κρατήσουμε.

 

Δευτέρα, Φεβρουαρίου 24, 2025

ΣΤΙΓΜΙΟΤΥΠΑ ΜΕ ΜΠΛΕ(95)

 


-Βρέθηκε;

-Ναι

-Έχουμε νέα;

-Δυστυχώς, καταστράφηκε ολοσχερώς. Μόνο το χρώμα έμεινε.

-Τώρα να δούμε τι θα κάνουμε.

-Έχω όμως κάτι ευχάριστο.

-Πες το λοιπόν.

-Το χρώμα έγινε μπλε.

Κυριακή, Φεβρουαρίου 23, 2025

ΣΤΙΓΜΙΟΤΥΠΑ ΜΕ ΜΠΛΕ(94)

 


-Συνέβη ποτέ να σου ξεφύγει η λέξη "μπλε" την ώρα που μιλούσες δίχως να το καταλάβεις;
-Ποτέ. Εσένα;
-Συχνά.


Πέμπτη, Φεβρουαρίου 20, 2025

ΣΤΙΓΜΙΟΤΥΠΑ ΜΕ ΜΠΛΕ(93)



-Είναι όμορφος, ευγενικός, εργατικός, με χιούμορ. Έχει όμως ένα ελάττωμα, πες το εμμονή, ναρκισσισμό.

-Τι ελάττωμα;

-Δεν κλείνει ποτέ τα μάτια του.

-Δηλαδή;

-Να, ακόμη και όταν κοιμάται τα αφήνει ανοιχτά

-Γιατί αυτό;

-Θέλει να φαίνονται συνέχεια, διότι έχουν μια μοναδική απόχρωση του μπλε, που δεν διαθέτει κανείς στον κόσμο, όπως τον έχουν διαβεβαιώσει ζωγράφοι, εκτιμητές έργων τέχνης, ακόμα και οφθαλμίατροι.

Είναι ένα χρωματιστό αριστούργημα, του είπε κάποτε ένας διάσημος ζωγράφος, που πρέπει να το βλέπουν ακόμη και τα όνειρα.

 

Τρίτη, Φεβρουαρίου 18, 2025

ΣΤΙΓΜΙΟΤΥΠΑ ΜΕ ΜΠΛΕ(92)

 


-Γιατί σου το πήρε;

-Είπε ότι απαγορεύεται σύμφωνα με τον κανονισμό.

-Είχε δίκιο;

-Δεν ξέρω, ίσως. Όταν αμφισβήτησα ύπαρξή του με αποκάλεσε αυθάδη και προκλητική.

-Εντάξει μην στεναχωριέσαι, θα σου δώσω εγώ το δικό μου. Μόνο που είναι μπλε.

Παρασκευή, Φεβρουαρίου 14, 2025

ΣΤΙΓΜΙΟΤΥΠΑ ΜΕ ΜΠΛΕ(91)

 


-Αν δεν τα καταφέρεις κι αυτή τη φορά θα μπεις στην μπλε λίστα. Κατάλαβες ή να το επαναλάβω;

-Θα τα καταφέρω.

Τετάρτη, Φεβρουαρίου 12, 2025

ΣΤΙΓΜΙΟΤΥΠΑ ΜΕ ΜΠΛΕ(90)

 


-Μπράβο ρε θηρίο! Μόνο εσύ βρήκες τη λύση στο αίνιγμα;

-Ναι, ήμουν ο μοναδικός στην τάξη.

-Ήταν τόσο δύσκολο;

-Αρκετά.

-Ποια ήταν η λύση;

-Το μπλε.

Κυριακή, Φεβρουαρίου 09, 2025

ΣΤΙΓΜΙΟΤΥΠΑ ΜΕ ΜΠΛΕ(89)

 


-Το μελέτησες καλά; Σκέφτηκες τις συνέπειες; Τι είναι; Μπλε, το είπαμε, φύγαμε;

-Είμαι αποφασισμένος. Θα πάω και ό,τι βγει.

.

Παρασκευή, Φεβρουαρίου 07, 2025

ΣΤΙΓΜΙΟΤΥΠΑ ΜΕ ΜΠΛΕ(88)

 


-Δεν ξέρεις ποιον είδα χθες.

-Λέγε ρε, ποιον;

-Τον Creperie

-Απίστευτο! Μήπως του έμοιαζε;

-Μα τι λες τώρα; Πήγα κοντά για να διακρίνω το πιο χαρακτηριστικό του γνώρισμα μήπως έκανα λάθος. Σχεδόν το άγγιξα.

-Ήταν ακόμα μπλε;

Τετάρτη, Φεβρουαρίου 05, 2025

ΣΤΙΓΜΙΟΤΥΠΑ ΜΕ ΜΠΛΕ(87)

 

-Αν είναι δυνατόν! Εμπιστεύεσαι να το βάλεις σπίτι σου;

-Βέβαια, αν είναι μπλε.

Δευτέρα, Φεβρουαρίου 03, 2025

ΣΤΙΓΜΙΟΤΥΠΑ ΜΕ ΜΠΛΕ(86)

 


-Ξεκίνα! Τι περιμένεις, να ανάψει το μπλε;

-Δίκιο έχεις.



Πέμπτη, Ιανουαρίου 30, 2025

ΣΤΙΓΜΙΟΤΥΠΑ ΜΕ ΜΠΛΕ(85)

 


-Κοίτα τι μπορεί να κάνει. 

Το τοποθέτησε πάνω στο τραπέζι της κουζίνας και γύρισε τον διακόπτη στο on. Τότε άρχισε να παίζει μουσική, να χορεύει και να κάνει μια βαθιά υπόκλιση στο τέλος της ολιγόλεπτης παράστασης.

-Πολύ ωραίο, μπράβο! 

-Περίμενε, δεν τελειώσαμε ακόμα. Πες κάτι, πρόσταξε στο απόκτημά της.

-Μπλε.



Τρίτη, Ιανουαρίου 28, 2025

Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΙ ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΗ ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ ΣΤΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ ΜΑΡΙΟΥ ΧΑΚΚΑ




 

«Τί γύρευα ἐγώ, τί γύρευα νὰ μπλεχτῶ σὲ μιὰ ἐξ ἀρχῆς καταδικασμένη ὑπόθεση;»

σ.34

ΤΟ ΚΟΙΝΟΒΙΟ


ΕΙΣΑΓΩΓΗ


‘Ηρθε νομίζω ο καιρός να δημοσιεύσω το κείμενο για το συγγραφικό έργο του Μάριου Χάκκα στο λογαριασμό μου του Facebook μετά την σιωπηρή απαξίωση του από το περιοδικό «Φρέαρ» που διήρκησε σαράντα πέντε μέρες περίπου παρά τις «ενοχλήσεις» μου στην διεύθυνση του περιοδικού για την τύχη του κειμένου μου.

 Το κείμενο αυτό με μορφή σημειώσεων άρχισε να γράφεται στις αρχές φθινοπώρου και παραδόθηκε στο περιοδικό στην τελική του μορφή 12 Δεκεμβρίου 2024. Κατά τη διάρκεια αυτών των μηνών διάβασα και άκουσα αρκετές ενδιαφέρουσες απόψεις για το έργο του Μάριου Χάκκα, οι οποίες, αντί να αμβλύνουν κάποια συμπεράσματα για το έργο του, τα οποία μπορεί να είναι λανθασμένα, ώστε να τα αποποιηθώ ως εσφαλμένα, αντιθέτως ενδυνάμωσαν την άποψη που είχα σχηματίσει για το ιδεολογικοπολιτικό μέρος της γραφής του. Αναγκάστηκα λοιπόν να γράψω το κείμενο που ακολουθεί αφού στα κείμενα που διάβασα και τις ομιλίες που άκουσα διαδικτυακά δεν βρήκα τις απαντήσεις εκείνες που θα μπορούσαν να αμφισβητήσουν τις ιδέες μου και να θέσουν σε ενέργεια τους μηχανισμούς ανατροπής τους. Ένας διάλογος καταπραϋντικός της διανοητικής φλυαρίας που με κατέτρεχε εκείνο το διάστημα, θα έδινε ένα τέλος στην αχρείαστη επάνοδό μου στην διαδικτυακή αρένα των εύχαρων χαριεντισμών και επιδοκιμασιών.

 Δεν βρήκα όμως κάτι που να με ικανοποιεί, και όπως καταλαβαίνετε συνεχίζω με τα γνωστά και επαναλαμβανόμενα επιχειρήματα της αναγκαιότητας, του διαλόγου, της αντιπαράθεσης απόψεων και της δημοκρατικότητας του λόγου.

 Βέβαια δεν έχω την αυταπάτη ότι θα βρεθούν πολλοί που θα αποτολμήσουν να φτάσουν μέχρι το τέλος του κειμένου. Η παρουσία του είναι ένα νοητικό βάρος, μια θηλιά στο μυαλό μου που με ρυθμούς, αργούς και βασανιστικούς, συνεχίζει να με οδηγεί σ’έναν διαρκή στροβιλισμό , αν και κάτι μου λέει, παρόλο που δεν θέλω να το παραδεχτώ. ότι βρίσκομαι πάντα στο ίδιο σημείο. 

 Εύχομαι η ματαιοδοξία να μην είναι αυτή που με αναγκάζει να γεμίζω λευκές σελίδες, ανώφελα και ανέξοδα, μόνο και μόνο να δηλώνω παρών, τουλάχιστον εγγράφως.


ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ


Να γράψεις για το έργο του Χάκκα το συναισθηματικό φορτίο είναι ανασταλτικός παράγοντας για μια αντικειμενική αποτίμηση του έργου του, ή μάλλον μια πλευρά του έργου του, την ιδεολογικοπολιτική . Δεν βγαίνουν οι λέξεις στο χαρτί, το χέρι δυσκολεύεται να γράψει αυτό που το μυαλό πιστεύει. Είναι η συγκίνηση που κυριαρχεί από την γραφή του Χάκκα, η μεταφορά στην αφήγηση ενός σώματος που πάσχει παλεύοντας με το αναπόφευκτο τέλος, ένα σώμα που συνδιαλέγεται με στιγματισμένους από τη μοίρα απολογισμούς, πολιτικές και ιδεολογικές διαψεύσεις, την απαγκίστρωση από ουτοπικά οράματα, δογματικούς κομματικούς μηχανισμούς, φυλακές, στέρηση ελευθερίας, από πνευματικές εξαρτήσεις, εκπληρωμένους και ανεκπλήρωτους έρωτες. Ένα σώμα στιγματισμένο από τον επερχόμενο θάνατο, που παλεύει να προλάβει τον χρόνο, το ατομικό δράμα ενός ανθρώπου σε αναμέτρηση με τις αναπόφευκτες υπαρξιακές επανατοποθετήσεις, τις μεταμέλειες, τα ματαιωμένα σχέδια, την επανερμηνεία της ζωής που ακολούθησε, τον επαναπροσδιορισμό μιας ιδεολογίας που πίστεψε, τα τραύματα που του άφησε, την εθελοντική αποχώρηση από την οργανωμένη πάλη, τους μακροπρόθεσμους σχεδιασμούς, την προσπάθεια προσαρμογής του με νύχια και με δόντια στην καθημερινότητα της ιδιωτικής σφαίρας, την καταναλωτική ευμάρεια, τις αναλώσιμες, μα τόσο ευεργετικές κοινωνικές σχέσεις, την ασφάλεια της συνήθειας, δίχως κραδασμούς και ανατροπές, και τελικά η διάψευση αυτής της αναπροσαρμογής λόγω της έλλειψης χρόνου.

Αυτή η άδικη απόφαση της μοίρας περνάει συγγραφικά στα πιο ώριμα κείμενα του Χάκκα, όχι για να ξορκίσει αλλά να επεκτείνει συγγραφικά το επερχόμενο τέλος. Και καταφέρνει να επεκτείνει τον χρόνο, ας είναι αφηγηματικός, είναι όμως παρηγορητικός. Από την άλλη πλευρά, κάτι μέσα σου σε τρώει, σε αναγκάζει να μιλήσεις για αυτό που θεωρείς πως πρέπει να καταθέσεις, πέρα από συναισθηματικούς περιορισμούς και αυτολογοκρισίες.

Διάβασα τα τρία βιβλία με διηγήματα του Μάριου Χάκκα πριν σαράντα πέντε χρόνια, τα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης. Ενταγμένος στο πολιτικό κλίμα της εποχής, την αμφισβήτηση της νεότητας, η απαραίτητη ανάγνωση πολιτικών βιβλίων για την κατανόηση της εποχής και της συμμετοχής στους αγώνες με τα κατάλληλα ιδεολογικά και πολιτικά εφόδια δεν με εμπόδισε να διαβάζω λογοτεχνικά βιβλία, κυρίως συγγραφείς που αμφισβητούσαν την πολιτική και ιδεολογική ταυτότητα του κόμματος στο οποίο ήμουν οργανωμένος, αν και η πολιτική εμπειρία δεν ήταν αρκετή για επαναπροσδιορισμούς, μεταστροφές, πόσο μάλλον για οριστικά συμπεράσματα.  

Η μεταεφηβική αμφισβήτηση και αιρετικότητα ήταν μάλλον η κινητήρια δύναμη που μου έδινε την ώθηση για νέους αναγνωστικούς προσανατολισμούς, υποστηρικτικούς της πολιτικής, ιδεολογικής και πολιτισμικής διαμόρφωσής μου, πέρα από την καθημερινή συμμετοχή μου στην τριβή της κοινωνικής συμμετοχής.

Ένας από τους συγγραφείς της περιόδου που διάβαζα εκείνη την εποχή, περιβαλλόμενος από το μύθο της υπαρξιακής και σωματικής συντριβής του από τον επερχόμενο θάνατο και την πολιτική αιρετικότητά του ήταν ο Μάριος Χάκκας. Συγγραφέας που η Καισαριανή, ο τόπος που μεγάλωσα, ήταν μία από τις θεματικές επιλογές του. Συντοπίτες λοιπόν, θεωρούσα ότι αναγνωστική συνομιλία μαζί του θα μου έδινε την ευκαιρία να βρω στο έργο του κάποιες συνισταμένες που θα προσέγγιζαν την ιδέα μου για τον τόπο που ζούσα, αλλά περισσότερο αφορμές για την συνέχιση της πολιτικής και ιδεολογικής μου ένταξης.

Διαβάζοντας το έργο του αντιλήφθηκα ότι πέρα από την υπαρξιακή αναφορά στο αναπόφευκτο τού θανάτου, ειδικά σε τόσο μικρή ηλικία, αυτή η «σωματική γραφή και η ιαματική της διάσταση» έδωσε εξαιρετικά διηγήματα, ιδίως της ύστερης περιόδου του, όμως η πολιτική ρητορική της αφήγησής με ενόχλησε. Η προβολή και υποστήριξη του αντικομματισμού του, η τοποθέτησή του απέναντι στην ιστορική μνήμη με σχεδόν μηδενιστικές αναφορές, η υποβάθμιση του ιστορικού υποκειμένου κατά τη διάρκεια των απελευθερωτικού αγώνα κατά των Γερμανών, αυτής της λαμπρής περιόδου της ελληνικής ιστορίας, με τις αστοχίες και λάθη, αλλά και ηρωικές πράξεις, εκατοντάδες βασανισμούς, δολοφονίες και εκτελέσεις, ακόμη και σε περιόδους κοινοβουλευτικού βίου(μην ξεχνάμε τις εκτελέσεις του Πλουμίδη,του Μπελογιάννη και τόσων άλλων αγωνιστών, τις εξορίες και φυλακίσεις του μεταεμφυλιακού κράτους), η αναφορά του στην επιλογή της αυτόνομης, ατομικής, μιας «αναρχικής» ελευθερίας που οδηγεί στην ευδαιμονία της ιδιωτικής οδού, με την αφοριστική λογική της διαγραφής των ερμηνειών της ιστορικής εξέλιξης, πέρα από την πολιτική, ιδεολογική και ταξική πάλη στα πλαίσια του αυταρχικού μεταπολεμικού κράτους.

Οι συνθήκες της ζωής, άλλες προτεραιότητες, κοινωνικές και αναγνωστικές , δεν επέτρεψαν να σχηματιστούν σε ένα συγκροτημένο σύνολο ιδεών οι πρώτες αταξινόμητες σκέψεις μου εκείνης της περιόδου. Η επανέκδοση του έργου του από τις εκδόσεις «Άγρα» ήταν η αφορμή να βάλω σε μια σειρά τις σκέψεις μου για το πολιτικό και ιδεολογικό μέρος του έργου του, τώρα που ο χρόνος είναι περισσότερος και οι κοινωνικές υποχρεώσεις λιγότερες.

Οφείλω να ομολογήσω ότι οι πρώτες εντυπώσεις που μου άφησε η ανάγνωση του έργου του πριν πολλά χρόνια δεν άλλαξαν. Μπορώ να πω ότι ενδυνάμωσαν την πρώτη εκτίμηση του έργου του. Εκείνο όμως που μου κάνει τώρα εντύπωση είναι η ένθερμη επικύρωση της ιδεολογικής και πολιτικής θεματικής του έργου του από τους φιλελεύθερους, κριτικούς. Η πλευρά του έργου του Χάκκα που αναφέρεται στην κριτική της κομματικού συγκεντρωτισμού του Κομμουνιστικού κόμματος, την αποστροφή του σε κάθε μορφή κομματικών διαδικασιών, ο ατομικός «αναρχισμός» του τυγχάνει ένθερμης υποστήριξης και προβολής από τους κριτικούς του έργου του. Θεωρούν, και δεν είναι οι μόνοι, ότι η καταγωγική αποτυχία του Κομμουνιστικού κόμματος είναι φυσικό επακόλουθο της πυρηνηματικής ιδεολογίας του κομμουνισμού, στοιχιζόμενοι με όλους τους εκπροσώπους της διανόησης, της εμπροσθοφυλακής της φιλελεύθερης αστικής τάξης στη μάχη των ιδεών.

Η αποστροφή του Χάκκα δεν εστιάζει μόνο στον ασφυκτικό κλοιό της κομματικής ένταξης στην αριστερά αλλά επεκτείνει την ελευθερία της μικροαστικής ιδεολογίας σε όλους τους θεσμικούς μηχανισμούς. Φυσικά, επιγραμματικά αναφέρω, ότι η αναφορά στην αντισυστημικότητά του, για να μιλήσω με σημερινούς όρους, ο μηδενισμός του θεσμού των κομμάτων ως μέρος της λειτουργίας του δημοκρατικού πολιτεύματος, λειτουργεί ως δυνητικός κίνδυνος που οδηγεί στην ίδια την αμφισβήτηση της δημοκρατίας. Η υιοθέτηση τέτοιων απόψεων μπορεί, και φαίνεται να είναι, η κερκόπορτα για την ενδυνάμωση φασιστικών ιδεών και απόψεων και η νεκρανάστασή τους από το περιθώριο της Ιστορίας. Η παρουσία τέτοιων ιδεών, η μικροαστική ερμηνεία της ιστορικής εξέλιξης και η περιθωριοποίηση της ιστορικής μνήμης, κατέχουν κεντρική θέση στα μεταφασιστικά κόμματα, όσον αφορά την ιδεολογική και πολιτική συγκρότησή τους. Η άρνηση και ο αποχωρητισμός από τη δημόσια πολιτική σφαίρα και η ανάδειξη τέτοιων απόψεων σε πρωταγωνιστή της κοινωνικής και πολιτικής επιλογής είναι βασικός λόγος αντιδημοκρατικών πρακτικών εκ μέρους του κυρίαρχου πολιτικού συστήματος.

Μήπως αυτά που γράφω φαντάζουν ως αυθαιρεσίες και η παραπάνω καταγραφή των απόψεων μου είναι έωλη και στηρίζεται μόνο στο φαντασιακό μου; Σταχυολογώ από τα διηγήματά του κάποια αποσπάσματα, ικανά νομίζω για να υποστηρίξω τη θέση μου, ίσως δώσουν κάποιο διέξοδο στις αμφιβολίες μου ή να τις διαψεύσουν.

«Τώρα γιατί παρακολουθοῦσε αὐτὴ τὴν ἀτέλειωτη σύσκεψη; Γιατί νὰ αἰσθάνεται αἰχμάλωτος γιὰ μῆνες, γιὰ χρόνια, μιᾶς πόρτας καὶ μάλιστα ὀρθάνοιχτης; Βέβαια μπορεῖ νάταν κλειστὰ τὰ παράθυρα, βουλωμένες οἱ χαραμάδες κι οἱ τρύπες, ἀλλὰ ἡ πόρτα ἔχασκε ὀρθάνοιχτη; Βέβαια μπορεῖ νὰ ἦταν κλειστὰ τὰ παράθυρα, βουλωμένες οἱ χαραμάδες κι οἱ τρῦπες, ἀλλὰ ἡ πόρτα ἔχασκε φαρδιά, μεγάλη καὶ εὔκολη. Φαίνοταν ἀπὸ κεῖ ποὺ καθόταν φαρδιά, μεγάλη καὶ εὔκολη. Θὰ σηκώνοταν ἥσυχα ἥσυχα, θὰ περνοῦσε ἀπαρατήρητος ανάμεσα ἀπ' τοὺς ἀκροατὲς μὲ τὰ πεσμένα βλέφαρα καὶ τὶς ξαναμμένες παλάμες, μιὰ καὶ χρόνια ἦταν ἀπών, ἀπὸ τὴ σύσκεψη,ἀφοῦ ὅλοι ἀπουσίαζαν, ἀφοῦ κανέναν ἀπὸ τοὺς ὁμιλητὲς δὲν κατανοοῦσε, θὰ περνοῦσε τὴν πόρτα καὶ φορώντας τὴν καπαρτντίνα ἀνεμπόδιστα μὲ τὴν ὀμπρέλα καὶ τὸ καπέλο στὸ χέρι, ν'αναχωρούσε χωρὶς χαιρετοῦρες»

σ.132-133

ΤΥΦΕΚΙΟΦΟΡΟΣ ΤΟΥ ΕΧΘΡΟΥ

«Γιατί λοιπὸν νὰ μὴν κάνει κι ὁ ἴδιος αὐτὴ τὴ μικρὴ προσαρμογή, πάντα θὰ περπατοῦσε παράταιρα; Ένα τίποτε εἶναι ἡ ἀποδοχὴ τῆς κατάστασης κι ἔπειτα γυρίζεις στὸ σπίτι σου. Βέβαια μπορεῖ ἐκεῖ νὰ μὴν τὸν περίμενε μια γυναίκα μὲ τὸ νυχτικό, ἕνας μπατζανάκης, οἱ γείτονες νὰ κάνουν παρέα, ὅμως εἶχε ἐκεῖνο τὸ ψαράκι στὴ γυάλα, καὶ ποιός θὰ τοῦ ἀλλάζει τὸ νερό;»

σ.152

ΤΥΦΕΚΙΟΦΟΡΟΣ ΤΟΥ ΕΧΘΡΟΥ

«Δὲ θέλω οπαδούς, χειροκροτήματα, ισοκρατήματα, ἀνθρώπους ν᾿ ἀκουμπᾶνε ἐπάνω μου, ἰδέες, προπαντός ιδέες, οποιεσδήποτε ιδέες ποὺ σὲ κάνουν ν᾿ ἀγαπᾶς τὸ φορτίο σου, σοῦ ἀνοίγουν ἕνα κάποιο παράθυρο και τραβᾶς πρὸς τὰ κεῖ, κι αὐτὸ ἀντὶ νὰ μεγαλώνει γίνεται ὁλοένα μικρότερο, ὅλο καὶ πιὸ μακρινό, τελειώνει ἡ ζωή σου καὶ μένεις μ' ἕνα νεκρικό χαμόγελο προς τ᾽ ὅραμά σου».


σ.49

Ο ΜΠΙΝΤΕΣ

«Λευτεριὰ τῆς αὐλῆς, τοῦ οὔζου καὶ τοῦ ταβλιοῦ, παρέα μὲ τὸν μπατζανάκι μου, ἐσένα προσκυνάω. Λευτεριὰ τῆς βδομαδιάτικης δουλειᾶς καὶ τῆς Κυριακάτικης ἐκδρομῆς, ἐσένα λατρεύω. Λευτεριά, μ᾿ ἕνα οικοπεδάκι σ᾿ ἐξαγόρασα κι ἕνα βιβλιάριο καταθέσεων. Λευτεριά, τ' αὐτοκίνητό μου τρέχει μ' ἑκατὸν εἴκοσι τὴν ὥρα, μεγάλη ἡ ταχύτητα, οὔτε τὰ δέντρα δὲν προλαβαίνω να κοιτάξω, ποῦ νὰ διακρίνω χέρια κι ἁλυσίδες. Λευτεριά, πῶς σοῦ φαίνεται ἡ καινούρια μου γραβάτα καὶ τὸ πουκάμισο μὲ τὰ μοντέρνα γιακαδάκια; Ποιό κουστούμι νὰ φορέσω ὅταν ἔρθεις κι ἂν ἔρθεις; Καὶ τὸ πατούμενο; Καλό, ἔ; Όπου πατάω τρίζει, ὄχι βέβαια ἡ γῆ. Κάποτε πατοῦσα ξυπόλυτος κι ἔτριζε ἡ γῆ. Αλλα χρόνια. Τώρα, Λευτεριά, κάνω δίαιτα γιατί ξέρω πώς ἐσὺ στεφανώνεις πάντα τοὺς σπαθάτους ἄντρες. Μᾶς πῆραν καὶ τὰ χρόνια σβάρνα, κοιλίτσα (λὲς νάναι ἀπ' τὴ γραβάτα αὐτὸ τὸ πράγμα που φουσκώνει;) ἴχνη σαφὴ ἀλωπεκίας, τί νὰ κάνουμε; Πίνω τὸ ουίσκι μου καὶ σὲ ξεχνάω. Αν αὔριο μὲ χτυπήσει τὸ παπούτσι μου μπορεῖ νὰ σὲ συλλογιστῶ γιὰ λίγο».


σ.65-66

Ο ΜΠΙΝΤΕΣ

«Δὲν ἔχουμε χρόνο πιὰ γιὰ μιὰ δοκιμή, κι ἄλλωστε γιατὶ νὰ ἐπιχειρήσουμε ἀπὸ δρόμους ποὺ ξέρουμε πὼς δὲν ὁδηγοῦν πουθενά; Μήπως φταῖγαν τὰ πρόσωπα κι οἱ ἀρχὲς παραμένουν ἀλώβητες;

Νὰ τελειώνει αὐτὸ τὸ μπέρδεμα, ἀρχὲς καὶ πρόσωπα, μορφὴ καὶ περιεχόμενο, ἰδέες καὶ πράξη, ὅλα εἶναι ἕνα, ὅταν τὰ ξεχωρίζετε πᾶτε νὰ περισώσετε κάτι. Φταίει λοιπὸν στὸ σύνολο αὐτὴ ἡ ἴδια ἡ ὑπόθεση, οἱ ἀρχηγοί καὶ τὰ μέλη, ἱεράρχηση καὶ ἐπιτροπάτα, οἰκουμενικὲς καὶ μὴ σύνοδοι μὲ ἀποφάσεις «πιστεύω». Τίποτα πιὰ δὲν πιστεύω, ὅλα σαβούρα γιὰ πέταμα».


σ.14

ΤΟ ΚΟΙΝΟΒΙΟ

«Μόλις στὰ τριάντα πέντε μπόρεσα νὰ λυτρωθῶ ἀπὸ τὴν ἀνελευθερία, κι αὐτὸ ὄχι πλήρως. Δὲν εἶναι εὔκολο ν'αποτινάξεις τὸ ζυγὸ τοῦ κόμματος. Πάντα ἔνιωθα νὰ μοῦ κρατᾶνε τὸ χέρι. Κάθε φορὰ ποὺ πήγαινα νὰ τὸ τραβήξω, τὴν πλήρωνα με τιμωρίες, ἐπιπλήξεις, ἀπομονώσεις, προσωρινές διαγραφές. Τελικὰ τὰ κατάφερα νὰ ξεφύγω, ἔχω το χέρι μου ἐλεύθερο, τὸ διαθέτω ὅπως θέλω, μουντζώνω ἢ τὸ φέρνω στὰ σκέλια μου ἀνάμεσα λέγοντας “νά», ἄλλοτε πάλι τὰ ξύνω καὶ δὲ δίνω λογαριασμὸ σὲ κανένα.

Ἔτσι νομίζω, ἂν καὶ γιὰ τίποτα δὲν εἶμαι βέβαιος. Μπορεῖ ἀπὸ κάπου ἀλλοῦ νὰ ἔχει γραπώσει τώρα τὸ χέρι μου κι ὅλη ἡ ζωή μου να πάει σ' αὐτὴ τὴν προσπάθεια τῆς ἀπαγκίστρωσης, ἔστω ἀπὸ τὴν ἀγωνία τοῦ χρόνου, καὶ πῶς ν᾿ ἀπαλλαγῶ ἀπ᾿ αὐτόν, δὲν εἶναι τὸ ζήτημα κοινωνικὸ νὰ τὸ σιχτιρίσω, κι ὅσο θὰ λαβαίνω συνείδηση τῆς μέτρησής του, τόσο περισσότερο θὰ πανικοβάλλομαι. Ή ἐκεῖνο μὲ τὶς κυλιόμενες σκάλες, ποὺ εἶναι ἴδιο περίπου μὲ τ᾿ ἄλλο. Ἄρχισα νὰ τὶς ἀνεβαίνω ἀνάποδα. Πάντα ἐπεδίωκα τὰ δύσκολα, κι ὅταν ὁ καθηγητής μᾶς ἔβαζε ἔκθεση, ἔγραφα ἐντελῶς διαφορετικὰ ἀπ' τοὺς ἄλλους, παράξενες σκέψεις και φαντασιώσεις, ἐνῶ οἱ ἄλλοι ἀκολουθοῦσαν τὴν πεπατημένη.

Όσο ήμουνα νέος κέρδιζα μερικά σκαλοπάτια κόντρα στὴ φορὰ καὶ τὸ ρεῦμα. Τώρα ποὺ βάρυνα, ὅλο καὶ χάνω, βλέπω τοὺς στόχους μου ν' ἀπομακρύνονται, ξαναπερνάω ἀντίστροφα τὰ ἴδια σημεῖα, ἴσως πάω καὶ παρακάτω ἀπὸ κεῖ ποὺ ξεκίνησα, θὰ βρεθῶ στὸ τέλος στὸν πάτο».


σ.28-29

ΤΟ ΚΟΙΝΟΒΙΟ

«Τί γύρευα ἐγώ, τί γύρευα νὰ μπλεχτῶ σὲ μιὰ ἐξ ἀρχῆς καταδικασμένη ὑπόθεση;»

σ.34

ΤΟ ΚΟΙΝΟΒΙΟ

«Μονόλογος βέβαια, ἐσωτερικὸς ἢ ἐξωτερικός, όπως γουστάρω. Ξέρετε πόσα χρόνια άκουγα τὸ δικό σας μονόλογο, ἐξωπραγματικὸ ἢ ἀπολογητικό; Μέχρι τὸ θάνατό μου νὰ λέω, δὲν πατσίζουμε. Νομίζατε πὼς δὲ θὰ πληρωθοῦν ἐκεῖνα ποὺ μὲ βάζατε ν᾿ ἀκούω μὲ τὶς ὧρες στὴν εἰσήγηση, μοῦ δίνατε καὶ μένα πέντε λεπτά διορία ἴσα ἴσα γιὰ τὴν προσφώνηση κι ἀπὸ πάνω μὲ κατακεραυνώνατε καὶ μὲ τὸ «κλείσιμο», μήπως και παρανόησα καμιά σοφία σας. Κι ἔπειτα δὲν τὸν βρίζω, μόνο ποὺ δὲ θυμᾶμαι ἐπακριβῶς τὸ ὄνομά του. Τ᾽ ἄλλα ποὺ λέω τὰ ξεκίνησα μπὰς καὶ ὠφελήσω το κίνημα, κατὰ τὴ γνώμη μου φυσικά, ὅπως καταλαβαίνω ἐγὼ τὴν ἀλήθεια, ἔ, καὶ σιγὰ σιγὰ ἔφτασα ἐδῶ ποὺ βρίσκομαι καὶ λέω νὰ πάω παραπέρα, νὰ μὴ νοιάζομαι πιὰ γιὰ τίποτα, οὔτε καὶ γιὰ τοὺς Κούρδους, ποὺ κατὰ τὰ ἄλλα τοὺς ἀγαπάω, γιατὶ μὲ γεμίσατε μπουρμπουλήθρες καὶ δὲν εἶναι γίγαντες αὐτοὶ ποὺ θαυμάζαμε χρόνια, ἀνθρωπάκια κι αὐτοὶ σὰν ἐμᾶς, μάλιστα ράτσα κοντὴ καὶ ἀρκετοὶ στραβοκάνηδες. Ὅσο γιὰ τὸν τερματοφύλακά τους, μὴ νομίζετε πως στέκεται ἀκίνητος στὴ μέση τοῦ τέρματος κι ἁπλώνει στις γωνιὲς τὰ χέρια του νὰ πιάσει τὴν μπάλα. Πέφτει ξάπλες και τρώει ἀρκετὰ γκόλ κι αὐτός.

Δὲν πρόκειται νὰ ξανασχοληθῶ μὲ τὰ κοινά, μόνο μὲ τὶς κοινές, ὅσο μὲ θέλουν κι αὐτές. Βέβαια, νὰ ὑπάρχει καὶ κάποια κυβέρνηση, ἀλλὰ ὅσο γίνεται πιὸ γελοία, γιὰ νὰ μπορῶ νὰ τὴ χλευάζω. Μὴ μᾶς κολλήσουν στὸ σβέρκο τίποτα σοβαροφανεῖς κι ἄντε μετὰ νὰ ξεμπλέξεις, ἄντε μετὰ νὰ πιέσεις φίλους, πῶς κι αὐτοὶ ἴδιοι εἶναι, δὲν ἔχει σημασία ή πόζα, τὰ ὡραῖα λόγια φτάνει μόνο ποὺ εἶναι κυβέρνηση, σιχτὶρ πιλάφι καὶ χέστε τους».


σ.32-33

ΤΟ ΚΟΙΝΟΒΙΟ

«Ὑπάρχεις ἢ δὲν ὑπάρχεις κι ὅλα τ'άλλα παρηγοριές, γι'αυτό ὁ σκοπὸς εἶναι τόσο μεγάλος ἔτσι ποὺ νὰ χωράει πολλούς, γενιὲς ὁλόκληρες, ή μιὰ παραδίδει στὴν ἄλλη, παρατείνονται μυστικὲς συνεδριάσεις, λύνονται ὁρισμένα προβλήματα, ἀνακαλύπτονται ἄλλα, ξεχνιοῦνται ἐκεῖ μέσα οἱ ἄνθρωποι, κάποτε φτάνουν στὸ τέλος, «θὰ συνεχίσουν οἱ ἄλλοι», σκέφτονται ἥσυχα ἥσυχα καὶ παραδίνονται. Παίρνω τὸ λόγο καὶ μισοπνιγμένος ἀπὸ τὸ βήχα προλαβαίνω νὰ ρίξω το σύνθημα «Ο σώζων ἑαυτὸν σωθήτω». Φυσικὰ δὲν ἐγκολποῦται κανεὶς τὶς ἀπόψεις μου (παλιὰ δουλειά, καὶ πότε μὲ ἄκουσαν), κι εἶμαι ἀναγκασμένος νὰ τοὺς ἐξηγήσω πὼς ἐγὼ θὰ πεθάνω γιὰ τὸν ἑαυτό μου καὶ μόνο, δὲν ἔχω σκοπὸ νὰ πεθάνω γιὰ κανένα σκοπό, θὰ τὸ γλεντήσω λοιπόν, είναι δική μου, καταδική μου ὑπόθεση αὐτὴ ἡ καταδίκη καὶ δὲν πρόκειται νὰ τὴ φορτώσω σὲ ἄλλους. Φεύγω καὶ συνεχίζω τὴν περιπλάνηση».

σ. 52-53

ΤΟ ΚΟΙΝΟΒΙΟ

«Τὴν ἑπομένη ποὺ μοῦ εἶπαν νὰ ξαναμπῶ μέσα μὲ τὴ θέλησή μου τοὺς ἀπάντησα πὼς δὲ θὰ μπορέσω. «Μὰ γιατί, εἶσαι δικός τους», ἐπέμεναν οἱ ἄλλοι ἀπὸ πάνω, «εἶσαι δικός μας», ἔλεγαν οἱ ἄλλοι ἀπὸ κάτω. «Κανενός. Επιτέλους, εἶμαι δικός μου».  


σ.123

ΤΟ ΚΟΙΝΟΒΙΟ